ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ 20ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
18 Αυγούστου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο Άγιο Ευαγγέλιο (19,23-30)
Τον καιρό εκείνο, ο Ιησούς είπε στους μαθητές του: “Αλήθεια σας λέω: ένας πλούσιος δύσκολα θα μπει στη βασιλεία των ουρανών. Και πάλι σας λέω: είναι ευκολότερο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα μιας βελόνας, παρά ένας πλούσιος να μπει στη βασιλεία του Θεού.
Όταν οι μαθητές το άκουσαν, δοκίμασαν μεγάλη έκπληξη και είπαν: “Οπότε, ποιος μπορεί να σωθεί;”.
Ο Ιησούς, αφού τους κοίταξε, είπε: “Αυτό είναι αδύνατο στους ανθρώπους, αλλά στο Θεό όλα είναι δυνατά”.
Τότε, απαντώντας, ο Πέτρος του είπε: “Εμείς αφήσαμε τα πάντα και σε ακολουθήσαμε. Τι, λοιπόν, θα γίνει μ’ εμάς;”.
Κι ο Ιησούς τους είπε: “Αλήθεια σας λέω: εσείς που με ακολουθήσατε στη νέα δημιουργία, όταν ο Υιός του ανθρώπου καθίσει στο θρόνο της δόξας του, κι εσείς θα καθίσετε σε δώδεκα θρόνους κρίνοντας της δώδεκα φυλές του Ισραήλ. Κι όποιος άφησε σπίτια ή αδελφούς ή αδελφές ή πατέρα ή μητέρα ή παιδιά ή χωράφια για το όνομά μου, θα λάβει εκατονταπλάσια και θα κληρονομήσει την αιώνια ζωή.
Αλλά πολλοί πρώτοι θα γίνουν τελευταίοι και τελευταίοι πρώτοι”.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
«Είναι πιο εύκολο να περάσει μια καμήλα από την τρύπα μιας βελόνας, παρά να εισέλθει ένας πλούσιος στη Βασιλεία των Ουρανών».
Είναι σκληρά τα λόγια που λέει ο Ιησούς στο σημερινό Ευαγγέλιο. Θα ήταν όμως λάθος να σκεφτούμε ότι το πρόβλημα είναι απλώς το να κατέχει κανείς υλικά αγαθά. Ο Ιησούς δεν δαιμονοποιεί τον πλούτο. Αμφισβητεί την εμπιστοσύνη που εναποθέτουμε σε αυτόν.
Μπορούμε πράγματι να έχουμε πολλά πράγματα χωρίς να μας κατέχουν αυτά. Το πρόβλημα αρχίζει όταν αυτό που έχουμε παύει να είναι ένα μέσο και γίνεται ο σκοπός της ζωής μας. Όταν τα χρήματα, η επιτυχία, η εργασία ή οι υλικές ασφάλειες γίνονται εκείνα στα οποία στηρίζουμε όλη μας την ελπίδα, τότε δύσκολα μπορούμε να κατανοήσουμε τη λογική της Βασιλείας του Θεού.
Στην πραγματικότητα, όλοι αναζητούμε κάποιες ασφάλειες. Αποταμιεύουμε επειδή φοβόμαστε το μέλλον, προσπαθούμε να ελέγχουμε τα πάντα επειδή φοβόμαστε τα απρόοπτα, γαντζωνόμαστε από τα πράγματα επειδή μας δίνουν την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να κρατήσουμε τη ζωή στα χέρια μας. Όμως κανένας πλούτος δεν μπορεί να μας εξασφαλίσει αυτό που πραγματικά έχουμε ανάγκη.
Γι’ αυτό και οι μαθητές, σχεδόν τρομαγμένοι, ρωτούν: «Ποιος, λοιπόν, μπορεί να σωθεί;». Ο Ιησούς απαντά: «Αυτό είναι αδύνατο για τους ανθρώπους, αλλά για τον Θεό όλα είναι δυνατά». Τα καθοριστικά πράγματα στη ζωή μας δεν είναι απλώς αποτέλεσμα των δικών μας προσπαθειών. Είναι, πάνω απ’ όλα, χάρη.
Η πίστη αρχίζει όταν παύουμε να πιστεύουμε ότι όλα εξαρτώνται από εμάς και επιτρέπουμε στον Θεό να γίνει η αληθινή μας ασφάλεια. Μόνο τότε μπορούμε να χρησιμοποιούμε τα πράγματα χωρίς να τα μετατρέπουμε σε είδωλα, να κατέχουμε χωρίς να μας κατέχουν, να αφήνουμε χωρίς να νιώθουμε ότι χάνουμε τα πάντα.
Και όταν ο Θεός γίνεται πραγματικά το κέντρο της ζωής μας, δεν φτωχαίνει την ύπαρξή μας. Αντίθετα, την κάνει πιο έντονη, πιο παθιασμένη, πιο συγκεκριμένη, πιο ζωντανή. Στην πράξη, την πολλαπλασιάζει εκατονταπλάσια, με την αληθινή σημασία της λέξης.
Προσευχή της ημέρας.
Σ’ ευχαριστώ Ιησού,
γιατί κάθε μέρα
αισθάνομαι με ανανεωμένο θαυμασμό
πως το αδύνατο γίνεται δυνατό
εάν το ζω υπό τη δύναμη του
ονόματός σου που σώζει.
Χορήγησέ μου να είμαι πάντοτε έτοιμος
Να εγκαταλείψω τα πάντα
Για να ακολουθήσω Εσένα
Και με ελευθερία να σου είμαι πιστός. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
