ΛΕΩΝ ΙΔ’

ΓΕΝΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ 

Πλατεία Αγίου Πέτρου

Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2025 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλημέρα και καλώς ήρθατε!

Βιώνουμε αυτή τη συνάντηση περισυλλογής την τελευταία ημέρα του πολιτικού έτους, κοντά στο τέλος του Ιωβηλαίου και στην καρδιά της χριστουγεννιάτικης περιόδου.

Η χρονιά που πέρασε σίγουρα σημαδεύτηκε από σημαντικά γεγονότα: κάποια χαρμόσυνα, όπως το προσκύνημα τόσων πολλών πιστών με την ευκαιρία του Αγίου Έτους, άλλα οδυνηρά, όπως η κοίμηση του αείμνηστου Πάπα Φραγκίσκου και οι πόλεμοι που συνεχίζουν να μαστίζουν τον πλανήτη. Καταλήγοντας, η Εκκλησία μας καλεί να θέσουμε τα πάντα ενώπιον του Κυρίου, εμπιστευόμενοι τον εαυτό μας στην Πρόνοιά Του και ζητώντας Του να ανανεώσει, μέσα μας και γύρω μας, στις επόμενες ημέρες, τα θαύματα της χάρης και του ελέους Του.

Μέσα σε αυτή τη δυναμική εντάσσεται η παράδοση του πανηγυρικού δοξαστικού ύμνου Te Deum με τον οποίο θα ευχαριστήσουμε τον Κύριο απόψε για τα οφέλη που λάβαμε. Θα ψάλλουμε: «Σε δοξάζουμε, Θεέ», «Εσύ είσαι η ελπίδα μας», «Είθε το έλεός σου να είναι πάντοτε μαζί μας». Από αυτή την άποψη, ο μακαριστός Πάπας Φραγκίσκος παρατηρούσε ότι ενώ «η κοσμική ευγνωμοσύνη, η κοσμική ελπίδα είναι επιφανειακές, […] ισοπεδωμένες στο “εγώ”, από τα συμφέροντά του, […] σε αυτή τη Λειτουργία αναπνέουμε μια εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα: αυτή του αίνου, του θαυμασμού, της ευγνωμοσύνης» (Ομιλία στον Α’ Εσπερινό της Πανήγυρης της Μητρότητας της Παναγίας Θεοτόκου Μαρίας, 31 Δεκεμβρίου 2023).

Και με αυτές τις στάσεις καλούμαστε σήμερα να συλλογιστούμε όσα έκανε ο Κύριος για εμάς τον περασμένο χρόνο, καθώς και να κάνουμε μια ειλικρινή εξέταση της συνείδησής μας, να αξιολογήσουμε την ανταπόκρισή μας στα δώρα Του και να ζητήσουμε συγχώρηση για όλες τις στιγμές που δεν καταφέραμε να εκτιμήσουμε τις εμπνεύσεις Του και να επενδύσουμε με τον καλύτερο τρόπο τα τάλαντα που μας εμπιστεύτηκε (βλ. Μτ 25,14-30). 

Αυτό μας οδηγεί να αναλογιστούμε ένα άλλο μεγάλο σημείο που μας συνόδευσε τους τελευταίους μήνες: αυτό του «ταξιδιού» και του «προορισμού». Φέτος, αμέτρητοι προσκυνητές ήρθαν από κάθε μέρος του κόσμου για να προσευχηθούν στον Τάφο του Πέτρου και να επιβεβαιώσουν τη δέσμευσή τους στον Χριστό. Αυτό μας υπενθυμίζει ότι ολόκληρη η ζωή μας είναι ένα ταξίδι, του οποίου ο απώτερος στόχος υπερβαίνει τον χώρο και τον χρόνο, για να εκπληρωθεί στη συνάντηση με τον Θεό και σε πλήρη και αιώνια κοινωνία μαζί Του (βλ. Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας, 1024). Θα το ζητήσουμε επίσης στην δοξολογία Te Deum, όταν λέμε: «Δέξου μας στη δόξα Σου στη σύναξη των αγίων». Δεν είναι τυχαίο ότι ο Άγιος Παύλος ΣΤ΄ όρισε το Ιωβηλαίο ως μια μεγάλη πράξη πίστης στην «αναμονή μελλοντικών πεπρωμένων […] τα οποία ήδη από τώρα προγευόμαστε και […] προετοιμάζουμε» (Γενική Ακρόαση, 17 Δεκεμβρίου 1975).

Και σε αυτό το εσχατολογικό φως της συνάντησης μεταξύ του πεπερασμένου και του άπειρου, εντάσσεται ένα τρίτο σημείο: το πέρασμα από την Αγία Θύρα, το οποίο τόσοι πολλοί από εμάς κάναμε, προσευχόμενοι και ικετεύοντας για την επιείκεια για τον εαυτό μας και τους αγαπημένους μας. Εκφράζει το «ναι» μας στον Θεό, ο οποίος με τη συγχώρησή Του μας προσκαλεί να διασχίσουμε το κατώφλι μιας νέας ζωής, εμπνευσμένης από τη χάρη, βασισμένης στο Ευαγγέλιο, πυροδοτούμενης από «την αγάπη για τον πλησίον, στον ορισμό του οποίου περιλαμβάνεται κάθε άνθρωπος, […] που έχει ανάγκη από κατανόηση, βοήθεια, παρηγοριά, θυσία, έστω και αν είναι προσωπικά άγνωστος σε εμάς, έστω και ενοχλητικός και εχθρικός, αλλά επενδυμένος με την ασύγκριτη αξιοπρέπεια ενός αδελφού» (Αγ. Παύλος ΣΤ΄, Ομιλία για το Λήξη του Αγίου Έτους, 25 Δεκεμβρίου 1975· βλ. Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας, 1826-1827). Είναι το «ναι» μας σε μια ζωή που βιώνεται με δέσμευση στο παρόν και προσανατολίζεται στην αιωνιότητα. 

Αγαπητοί, συλλογιζόμαστε αυτά τα σημεία υπό το φως των Χριστουγέννων. Ο Άγιος Λέων ο Μέγας, από αυτή την άποψη, είδε στην εορτή της Γέννησης του Ιησού την αναγγελία μιας χαράς για όλους: «Ας χαίρεται ο άγιος», αναφωνούσε, «διότι πλησιάζει στην αμοιβή του· ας χαίρεται ο αμαρτωλός, διότι του προσφέρεται η συγχώρεση· ας παίρνει θάρρος ο ειδωλολάτρης, διότι καλείται στη ζωή» (Πρώτη Ομιλία για τη Γέννηση του Κυρίου, 1).

Η σημερινή πρόσκλησή Του απευθύνεται σε όλους εμάς, τους αγίους μέσω του Βαπτίσματος, επειδή ο Θεός έχει γίνει σύντροφός μας στο ταξίδι προς την αληθινή Ζωή· σε εμάς τους αμαρτωλούς, ώστε, συγχωρημένοι, με τη χάρη Του να μπορέσουμε να αναστηθούμε ξανά και να ξεκινήσουμε πάλι· τέλος, σε εμάς, τους φτωχούς και αδύναμους, επειδή ο Κύριος, κάνοντας την αδυναμία μας δική Του, την λύτρωσε και μας έδειξε την ωραιότητα και τη δύναμή της στην τέλεια ανθρώπινη φύσηΤου (βλ. Ιω 1,14).

Γι’ αυτό, θα ήθελα να ολοκληρώσω υπενθυμίζοντας τα λόγια με τα οποία ο Άγιος Παύλος ΣΤ΄, στο τέλος του Ιωβηλαίου του 1975, περιέγραφε το θεμελιώδες μήνυμά του: αυτό, είπε, περιέχεται σε μία λέξη: «αγάπη». Και πρόσθεσε: «Ο Θεός είναι Αγάπη! Αυτή είναι η άφατη αποκάλυψη με την οποία το Ιωβηλαίο, με την παιδαγωγία του, την επιείκειά του, τη συγχώρεσή του και τελικά την ειρήνη του, γεμάτη δάκρυα και χαρά, θέλησε να γεμίσει το πνεύμα μας σήμερα και τη ζωή μας για πάντα αύριο: Ο Θεός είναι Αγάπη! Ο Θεός με αγαπά! Ο Θεός με περίμενε και τον βρήκα ξανά! Ο Θεός είναι έλεος! Ο Θεός είναι συγχώρηση! Ο Θεός είναι σωτηρία! Θεός, ναι, ο Θεός είναι ζωή!» (Γενική Ακρόαση, 17 Δεκεμβρίου 1975). Είθε αυτές οι σκέψεις να μας συνοδεύουν καθώς περνάμε από το παλαιό έτος στο νέο, και διαρκώς, στη ζωή μας.

———————–

Μετάφραση: π.Λ