ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ

Οι άνθρωποι έχουν διαφορετικούς τρόπους να αντιμετωπίζουν τον θάνατο και απ’ αυτό προέρχεται και ο τρόπος που επισκέπτονται τα Κοιμητήρια. Υπάρχουν εκείνοι που τα φοβούνται και ούτε περνάνε απ’ έξω, υπάρχουν εκείνοι που τα επισκέπτονται συχνά και φροντίζουν κάποιο τάφο, υπάρχουν εκείνοι που πηγαίνουν με λουλούδια και άλλα σχετικά, αλλά δεν προσεύχονται ποτέ. Υπάρχουν, τέλος, και εκείνοι που τα επισκέπτονται, δείχνουν φροντίδα για την κατάσταση του τάφου των νεκρών τους και προσεύχονται για τις ψυχές αυτών που αναπαύονται εκεί, γνωστών και αγνώστων.
Ότι είναι καλό να επισκεπτόμαστε τα κοιμητήρια και τους τάφους, μας το εγγυάται η πιο φημισμένη επίσκεψη που έγινε ποτέ, εκείνη των γυναικών στον τάφο του Ιησού το πρωί της Κυριακής του Πάσχα φέροντας αρώματα (Λκ 24,1). Ο Αναστημένος Χριστός επιβράβευσε αυτή την επίσκεψη, καθιστώντας εκείνες τις γυναίκες πρώτες ευαγγελίστριες της Ανάστασής του. Κατά τις επισκέψεις μας θα πρέπει να φροντίζουμε ώστε να βγαίνουμε πιο ενισχυμένοι στην πίστη μας στην Ανάσταση της σάρκας.
Για τους χριστιανούς, υπάρχει μια μυστηριώδης σχέση ανάμεσα στο σώμα που βρίσκεται στον τάφο και στο σώμα που πρόκειται να αναστηθεί ένδοξο: «Εγώ είμαι», είπε στους μαθητές του λίγο αργότερα, δείχνοντας τις πληγές του. Κατανοούμε, λοιπόν, γιατί η Εκκλησία τιμά τα λείψανα των Αγίων και γιατί στο «Πιστεύω» όρισε ως αλήθεια της πίστεώς μας τη «ανάσταση της σαρκός» και πιστεύουμε ότι θα αναστηθούμε με τα σώματά μας.
Ανάσταση της ψυχής δεν υπάρχει. Είναι λοιπόν καλή πράξη και ωφέλιμη η επίσκεψη στα κοιμητήρια και η προσευχή για τους κεκοιμημένους. Καλή για μας επειδή στηρίζει την πίστη μας στην Ανάσταση και ωφέλιμη για τις ψυχές των αγαπητών μας κεκοιμημένων, επειδή η προσευχή μας και η αγάπη μας τις στηρίζει. Μιας εξαρχής οι χριστιανοί επισκέπτονταν τα κοιμητήρια τους (ας θυμηθούμε τις κατακόμβες!) και εκεί έτρωγαν, δίπλα στους τάφους, ως αναφορά στο Συμπόσιο της Βασιλείας του
Θεού.

ΠΜΦ