Mελέτη του Ευαγγελίου της ημέρας

ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ 33ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ

17 Νοεμβρίου 2026

 

ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ 

Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (19, 1-10)

Ο Ιησούς μπήκε στην Ιεριχώ και περνούσε μέσα απ’την πόλη. Εκεί ήταν ένας που ονομαζόταν Ζακχαίος και ήταν αρχιτελώνης και πλούσιος. Αυτός ζητούσε να δει τον Ιησού ποιός είναι και δεν μπορούσε εξαιτίας του πλήθους, επειδή ήταν μικρός στο ανάστημα. ‘Ετρεξε, τότε, μπροστά και ανέβηκε σε μια συκομουριά για να μπορέσει να τον δει, επειδή επρόκειτο ο Ιησούς να περάσει από εκεί. ‘Οταν ο Ιησούς έφθασε επιτόπου, κοίταξε προς τα πάνω και του είπε: “Ζακχαίε, κατέβα γρήγορα, διότι σήμερα εγώ πρέπει να μείνω στο σπίτι σου”. Εκείνος κατέβηκε γρήγορα και τον υποδέχθηκε με χαρά. ‘Οσοι το είδαν, όλοι μουρμούριζαν λέγοντας: “Πήγε να μείνει στο σπίτι ενός αμαρτωλού”. Αλλά ο Ζακχαίος στάθηκε και είπε στον Κύριο: “Κύριε, δίνω τα μισά απ’τα υπάρχοντά μου στους φτωχούς και αν κάποιον εξαπάτησα, θα του το αποδώσω τετραπλάσιο”. Τότε ο Ιησούς του είπε: “Σήμερα ήλθε η σωτηρία σ’αυτό το σπίτι, διότι κι αυτός ο άνθρωπος είναι γιος του Αβραάμ. Πράγματι, ο Υιός του ανθρώπου ήλθε να αναζητήσει και να σώσει αυτούς που έχουν χαθεί”.

Λόγος του Κυρίου 

 

Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco

«Έτρεξε, λοιπόν, μπροστά και, για να μπορέσει να τον δει, ανέβηκε σε μια συκομορέα, γιατί από εκεί θα περνούσε».

Η ιστορία του Ζακχαίου είναι γεμάτη λεπτομέρειες που αξίζει να πάρουμε μαζί μας στη σημερινή προσευχή. Καταρχάς, ο Ζακχαίος θεωρείται χαμένη υπόθεση. Ένας άνθρωπος χαμένος, αδιόρθωτος, κάποιος για τον οποίο όλοι πιστεύουν πως ξέρουν ήδη πώς θα καταλήξει. Κι όμως, βρίσκει μια συκομουριά και σκαρφαλώνει για να μπορέσει να δει τον Ιησού. Μερικές φορές, το να ευαγγελίζεσαι σημαίνει ακριβώς αυτό: να γίνεσαι συκομουριά για τους άλλους.

Όχι μεγάλοι λόγοι και κηρύγματα, αλλά μια φιλία, ένας μικρός δεσμός, λίγος χρόνος αφιερωμένος σε κάποιον που μοιάζει χαμένη υπόθεση. Μια συκομουριά δεν κάνει τίποτε το εντυπωσιακό: στέκεται εκεί, προσφέρει στήριγμα, δίνει σε κάποιον τη δυνατότητα να κοιτάξει λίγο πιο ψηλά. Και ποιος ξέρει; Ίσως, ξεκινώντας από εκείνη τη φιλία, ο Ιησούς αποφασίσει να μπει στο σπίτι αυτού του ανθρώπου και να του αλλάξει τη ζωή, όπως συνέβη με τον Ζακχαίο.

Ο Ιησούς σταματά ακριβώς κάτω από εκείνο το δέντρο, σηκώνει το βλέμμα και του λέει: «Ζακχαίε, κατέβα γρήγορα, γιατί σήμερα πρέπει να μείνω στο σπίτι σου» (Λκ 19,5). Δεν του ζητά πρώτα να αλλάξει. Δεν θέτει όρους. Απλώς μπαίνει. Και ο Ζακχαίος ανακαλύπτει πως αγαπιέται τόσο πολύ από κάποιον που δεν απαίτησε τίποτε για να περάσει το κατώφλι του, ώστε αποφασίζει να αλλάξει ζωή. Το κάνει από ευγνωμοσύνη, όχι από ενοχή. Η ενοχή μάς συντρίβει και μας κάνει να αισθανόμαστε πως είμαστε ανάξιοι, αλλά σπάνια μας αλλάζει πραγματικά. Η ευγνωμοσύνη, αντίθετα, μας ξανασηκώνει. Οι αληθινές αλλαγές γεννιούνται πάντα από την αγάπη που ξεχειλίζει.

Έτσι αλλάζει ο Ιησούς τη ζωή των ανθρώπων: τους πλημμυρίζει με αγάπη, μέχρι να τους κάνει τόσο ελεύθερους, ώστε να μπορούν να επιλέξουν ακόμη και το αντίθετο από όσα έκαναν μέχρι τότε. Ο Ζακχαίος, που συσσώρευε πλούτη, αρχίζει να επιστρέφει όσα πήρε. Εκείνος που έπαιρνε, μαθαίνει να δίνει. Όχι επειδή κάποιος τού το επέβαλε προκαλώντας του ενοχές, αλλά επειδή επιτέλους ένιωσε πως κάποιος τον κοίταξε με αγάπη.

Κι αυτό έρχεται να κάνει ο Ιησούς και σε εμάς: «Ο Υιός του ανθρώπου ήρθε, άλλωστε, για να αναζητήσει και να σώσει αυτό που είχε χαθεί».

 

Προσευχήσου

Κύριε,

έλα στο σπίτι μου, 

κάλεσέ με, με τ’ όνομα μου, 

πες μου τα τα παρήγορα 

και ενθαρρυντικά λόγια σου.

Βοήθησέ με μια μέρα να γίνω νέος άνθρωπος, 

για να μπορέσω να συναντήσω τα αδέλφια 

που με περιβάλουν με μια νέα καρδιά

(π. Νίκος Ρούσσος)

κοινοποίηση άρθρου:

Περισσότερα

Διαβάστε ακόμη