Ο Alessandro Dehò, στο άρθρο του, ξεκινά από μια σκέψη του Καρδιναλίου Carlo Maria Martini για την έννοια της εκλογής από τον Θεό. Η εκλογή, λέει ο Martini, δεν πρέπει να νοείται ως κλειστό προνόμιο, αλλά ως δώρο που ανοίγεται προς τους άλλους.
Ο συγγραφέας αναγνωρίζει πόσο επικίνδυνο μπορεί να γίνει αυτό το θέμα, όταν η αίσθηση ότι κάποιος είναι «εκλεκτός» μετατρέπεται σε αξίωση ανωτερότητας, εξουσίας ή αποκλειστικότητας. Παρατηρεί μάλιστα ότι το ίδιο φαινόμενο μπορεί να εμφανιστεί σε διαφορετικούς χώρους: τόσο σε ανθρώπους που αισθάνονται ότι δεν αναγνωρίζονται τα δικαιώματά τους όσο και σε εκείνους που θεωρούν ότι η δική τους «θεϊκή εκλογή» τούς παρέχει δικαίωμα να ασκούν εξουσία πάνω στους άλλους.
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η προσωπική εξομολόγηση του συγγραφέα. Αναγνωρίζει ότι και ο ίδιος έχει κάποτε χρησιμοποιήσει την αίσθηση ότι είναι «επιλεγμένος από τον Κύριο» για να επιβάλει στους άλλους τη δική του ερμηνεία της πραγματικότητας. Γι’ αυτό καταλήγει σε μια αποφασιστική διαπίστωση:
Το να είσαι εκλεγμένος από τον Κύριο σημαίνει να ζεις «υπέρ των άλλων».
Αυτή, κατά τον Dehò, είναι η μόνη εκλογή που αξίζει πραγματικά να ονομάζεται Θεϊκή. Δεν είναι προνόμιο αλλά ευθύνη. Δεν οδηγεί στην αυτοεπιβεβαίωση αλλά στην υπηρεσία.
Γι’ αυτό φέρνει ως παράδειγμα τον Ιωνά, ο οποίος, αν και κλήθηκε και εκλέχθηκε από τον Θεό ως προφήτης, προσπάθησε να ξεφύγει από την κλήση του. Θυμάται επίσης τον άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης και την «αγία ελαχιστότητά» του, δηλαδή την επιλογή της ταπεινότητας, της μη εξουσίας και της υπηρεσίας.
Το βαθύτερο μήνυμα του άρθρου είναι ότι καμία εκλογή και καμία κλήση δεν νομιμοποιεί την εξουσία πάνω στους άλλους. Αντίθετα, κάθε δικαίωμα, κάθε χάρισμα και κάθε ιδιαίτερη κλήση πρέπει να μετατρέπεται σε ευθύνη απέναντι στον συνάνθρωπο.
Και ο Dehò φτάνει στο πιο απαιτητικό σημείο της χριστιανικής λογικής: ο Θεός εκλέγει τον άνθρωπο για να γίνει όμοιος με τον Χριστό. Και ο Χριστός δεν χρησιμοποίησε την εκλογή Του ως προνόμιο, αλλά παρέδωσε τη ζωή Του ακόμη και για τους εχθρούς Του.
Έτσι, η «Θεϊκή εκλογή» αποκτά ένα παράδοξο αλλά βαθιά Ευαγγελικό νόημα: όσο περισσότερο κάποιος αισθάνεται ότι έχει κληθεί από τον Θεό, τόσο περισσότερο καλείται να ζει για τους άλλους και όχι για τον εαυτό του.
ΠΗΓΗ: AVVENIRE
+Νικόλαος,
Αρχιεπίσκοπος, πρώην Νάξου-Τήνου κλπ.
