ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ 27ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
6 Οκτωβρίου 2026
Ευαγγέλιο
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (10, 38-42)
Κι ενώ πορεύονταν, ο Ιησούς μπήκε σε κάποιο χωριό. Κάποια γυναίκα, που την έλεγαν Μάρθα, τον υποδέχθηκε σπίτι της. Κι αυτή είχε μιαν αδελφή που λεγόταν Μαριάμ που πήγε και κάθισε κοντά στα πόδια του Κυρίου και άκουγε το λόγο του. Αλλά η Μάρθα είχε επιδοθεί να ετοιμάσει μεγάλη περιποίηση. Πήγε τότε κοντά και είπε: “Κύριε, δε σε μέλει που η αδελφή μου με άφησε μόνη να υπηρετώ; Πές της, λοιπόν, να με βοηθήσει”. Της απάντησε τότε ο Κύριος και της είπε: “Μάρθα, Μάρθα, μεριμνάς και αγωνιάς για πολλά, ενώ υπάρχει ανάγκη μόνο ενός πράγματος. Η Μαριάμ, πράγματι, διάλεξε το καλύτερο μέρος, που δε θα της αφαιρεθεί”.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός (don Luigi Maria Epicoco)
Πόσο μεγάλη είναι η διαθεσιμότητα και πόσο ανοιχτή η καρδιά της Μάρθας! Χάρη σε εκείνη ο Ιησούς μπαίνει σε αυτό το σπίτι. Αλλά τι νόημα έχει να βάζουμε τον Ιησού στο σπίτι μας, αν ύστερα δεν βρίσκουμε χρόνο να μείνουμε μαζί Του και να Τον ακούσουμε;
Εδώ φαίνεται πως η Μαρία καταλαβαίνει κάτι που η Μάρθα, απορροφημένη από τις πολλές δουλειές, έχει ξεχάσει. Κάθεται στα πόδια του Ιησού και Τον ακούει.
Η Μάρθα, αντίθετα, συνεχίζει να υπηρετεί, μέχρι που η υπηρεσία της γίνεται άγχος και το άγχος γίνεται παράπονο:
«Κύριε, δεν σε νοιάζει που η αδελφή μου με άφησε μόνη να υπηρετώ; Πες της λοιπόν να με βοηθήσει».
Αυτή είναι μια κατάσταση που γνωρίζουμε πολύ καλά και στις χριστιανικές μας κοινότητες. Μπορούμε να γεμίσουμε τη ζωή μας με δραστηριότητες, πρωτοβουλίες, ποιμαντικές υποχρεώσεις και καλά έργα, μέχρι που να κοιτάζουμε με καχυποψία εκείνον που βρίσκει χρόνο για προσευχή, για λατρεία μπροστά στο Άγιο Αρτοφόριο, για το Ροδάριο, για τη μελέτη του Ευαγγελίου.
Σαν να θεωρούμε ότι η προσευχή είναι χάσιμο χρόνου, ενώ εμείς ασχολούμαστε με τα πραγματικά σημαντικά πράγματα.
Βέβαια, υπάρχει και μια λανθασμένη πνευματικότητα που γίνεται φυγή από την πραγματικότητα και τις ευθύνες μας. Δεν είναι όμως αυτό το οποίο υπερασπίζεται ο Ιησούς στη Μαρία.
Ο Ιησούς θυμίζει στη Μάρθα κάτι πολύ απλό: πριν κάνουμε κάτι για Εκείνον, χρειάζεται πρώτα να μάθουμε να είμαστε μαζί Του.
Το πρόβλημα της Μάρθας δεν είναι η υπηρεσία. Κάνει κάτι καλό. Το πρόβλημα είναι ότι ακόμη και κάτι καλό μπορεί να γίνει λάθος όταν χάσουμε το κέντρο.
Και το σημάδι είναι ακριβώς το άγχος: αρχίζουμε να κάνουμε τα πάντα με νευρικότητα, νιώθουμε ότι είμαστε απαραίτητοι, κρίνουμε τους άλλους, πιστεύουμε πως κανείς δεν κάνει αρκετά και, στο τέλος, ακόμη και το καλό που κάνουμε μας κάνει δυστυχισμένους.
Η προσευχή υπάρχει ακριβώς γι’ αυτό: για να ξαναβάλει τον Χριστό στο κέντρο, ώστε όλα τα υπόλοιπα να βρουν ξανά τη σωστή τους θέση.
Η μεταστροφή της Μάρθας —και ίσως και η δική μας— δεν σημαίνει ότι πρέπει να σταματήσουμε να κάνουμε πράγματα. Σημαίνει να σταματήσουμε να ζούμε χωρίς ισορροπία.
Γιατί όταν ο Χριστός επιστρέφει στο κέντρο, δεν κάνουμε απαραίτητα λιγότερα πράγματα.
Απλώς παύουμε να είμαστε δούλοι των πραγμάτων που κάνουμε.
Προσευχήσου……
Κύριε,
βοήθησέ με
να έχω μια καρδιά
που να ξέρει να ακούει και να προσκυνά.
Μια καρδιά όπως της Μαρίας,
η οποία καθισμένη στα πόδια σου
μακριά από το τρέξιμο και τις έννοιες
δίνει προσοχή στα λόγια σου,
ώστε ενδυναμωμένη από αυτά
και την παρουσία σου,
να ξανασηκωθεί όρθια
και να επιστρέψει στη ζωή. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
