ΔΕΥΤΕΡΑ 2 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2026

ΜΝΗΜΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΕΚΟΙΜΗΜΕΝΩΝ ΠΙΣΤΩΝ 

Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν

Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.

 

Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο Άγιο Ευαγγέλιο  (6,37-40)

Καθετί που μου δίνει ο Πατέρας σε μένα θα έλθει κι όποιον έρχεται σε μένα δεν θα τον διώξω έξω, διότι έχω κατέβει από τον ουρανό όχι για να κάνω το θέλημα το δικό μου, αλλά το θέλημα εκείνου που με έστειλε. Και τούτο είναι το θέλημα εκείνου που με έστειλε: να μη χάσω τίποτα απ’ό,τι μου έχει δώσει, αλλά να το αναστήσω την έσχατη μέρα. Διότι τούτο είναι το θέλημα του Πατέρα μου: καθένας που βλέπει τον Υιό και πιστεύει σ’αυτόν, να έχει την αιώνια ζωή κι εγώ να τον αναστήσω κατά την έσχατη μέρα”.

Λόγος του Κυρίου

 

Στοχασμός don Luigi Maria Epicoco

«Αυτό είναι το θέλημα εκείνου που με έστειλε: να μη χάσω τίποτε από όσα μου έχει δώσει, αλλά να το αναστήσω την έσχατη ημέρα». Τα λόγια του Ιησού που ακούμε σήμερα μάς λένε τι σημαίνει, τελικά, να βιώνει κανείς τον θάνατο. Σε εμάς ο θάνατος μοιάζει σαν κάποιος να αφήνει το χέρι μας και να μας κάνει να πέφτουμε στο κενό. Ο Ιησούς, όμως, φαίνεται να μας λέει ότι, ακόμη κι αν νιώθουμε πως πέφτουμε, στην πραγματικότητα πέφτουμε πάντα στην αγκαλιά Κάποιου.

Η ζωή μας δεν τελειώνει με τον θάνατο, αλλά περνά μέσα από αυτόν. Χάρη στον Χριστό, ο θάνατος δεν είναι πια ένας τοίχος, αλλά ένα κατώφλι. Ζούμε σε έναν κόσμο που προσπαθεί με κάθε τρόπο να απομακρύνει τη σκέψη του θανάτου. Και ακριβώς γι’ αυτό δυσκολευόμαστε να επεξεργαστούμε το πένθος: η απώλεια των αγαπημένων μας γίνεται σχεδόν πάντα αφορμή να μείνουμε αιχμάλωτοι του παρελθόντος. Όμως δεν είμαστε πλασμένοι για να ζούμε αιχμάλωτοι του παρελθόντος, γιατί οι αγαπημένοι μας νεκροί δεν βρίσκονται πίσω μας, αλλά μπροστά μας.Προπορεύονται. Μας περιμένουν. Έρχονται να μας συναντήσουν.

Σήμερα θυμόμαστε ότι όλες οι σχέσεις καλοσύνης και αγάπης που χτίσαμε δεν μπορούν να σβηστούν ούτε από τον θάνατο. Ό,τι ένωσε η αγάπη, δεν μπορεί να το χωρίσει ο θάνατος, γιατί φυλάσσεται στα χέρια του Θεού, και ο Θεός δεν χάνει τίποτε. Είναι επίσης μια ημέρα για να θυμηθούμε ότι μπορούμε ακόμη να κάνουμε πολύ καλό σε αυτούς τους αδελφούς και τις αδελφές μας, και ότι κι εκείνοι κάνουν πολύ καλό στον καθένα μας.

Αυτό είναι το νόημα της λέξης «μνημόνευση»: η αγάπη με την οποία συνεχίζουμε να τους φροντίζουμε, με την προσευχή, τη Θεία Ευχαριστία και τα έργα αγαθά που προσφέρουμε για χάρη τους. Δεν είναι μια πράξη νοσταλγίας, αλλά κοινωνίας. Γιατί εν Χριστώ κανένας αληθινός δεσμός δεν χάνεται: αλλάζει μόνο ο τρόπος με τον οποίο μένουμε κοντά.

 

Προσευχήσου

Εισάκουσε, Κύριε,

με ευμένεια τις προσευχές μας,

και αύξησε την πίστη μας 

στον αναστημένο Υιό σου,

ώστε να ενισχύεται σε εμάς η ελπίδα,

ενώ θα αναμένουμε την ανάσταση

των κεκοιμημένων αδελφών μας.

Αξίωσε σε παρακαλούμε,

τους κεκοιμημένους δούλους σου,

τώρα που υπερέβησαν τη θνητότητα 

αυτής της ζωής,

να σε ατενίζουν αιώνια 

ως δημιουργό και λυτρωτή. Αμήν

(π. Νίκος Ρούσσος)