ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΗΣ 30ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
31 Οκτωβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (14,1-7)
Κάποιο Σάββατο ο Ιησούς πήγε στο σπίτι ενός Φαρισαίου άρχοντα για να φάει και οι Φαρισαίοι τον παρατηρούσαν προσεκτικά.
Είπε και μια παραβολή στους καλεσμένους, όταν είδε πώς διάλεγαν τις πρώτες θέσεις στο τραπέζι: “‘Οταν καλεσθείς από κάποιο σε γάμο, μη πάρεις την πρώτη θέση στο τραπέζι, μη τυχόν και υπάρχει κάποιος άλλος καλεσμένος του, πιο σπουδαίος από σένα. Θα έλθει τότε αυτός που κάλεσε κι εσένα κι εκείνον και θα σου πει: `δώσε σ’αυτόν εδώ τη θέση σου’. Και τότε με ντροπή θα πας να πάρεις την τελευταία θέση. Αντίθετα, όταν καλεσθείς, πήγαινε και πάρε την τελευταία θέση, ώστε όταν έλθει αυτός που σε κάλεσε να σου πει: `Φίλε μου, έλα πιο πάνω’. Αυτό θα είναι τιμητικό για σένα στα μάτια όλων των συνδαιτημόνων. Διότι ο καθένας που υψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί και όποιος ταπεινώνει τον εαυτό του θα υψωθεί”.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
Ο Ιησούς, στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, παρατηρεί τους καλεσμένους σε ένα γεύμα, καθώς συναγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα καταλάβει τις πρώτες θέσεις. Είναι μια σκηνή που γνωρίζουμε πολύ καλά, γιατί κι εμείς, ίσως με διαφορετικούς τρόπους, περνάμε τη ζωή μας προσπαθώντας να εξασφαλίσουμε την καλύτερη δυνατή θέση. Θέλουμε να μας αναγνωρίζουν, να μας υπολογίζουν και, αν είναι δυνατόν, να μας προτιμούν.
Κι όμως, ο Ιησούς προτείνει έναν διαφορετικό δρόμο: όταν σε καλούν σε ένα τραπέζι, διάλεξε την τελευταία θέση. Δεν πρόκειται απλώς για ένα μάθημα καλής συμπεριφοράς, αλλά για μια αληθινή πνευματική στρατηγική. Εκείνος που διεκδικεί την πρώτη θέση ζει διαρκώς με τον φόβο μήπως κάποιος του την πάρει. Πρέπει να υπερασπίζεται τη θέση του, να συγκρίνεται με τους άλλους και να αποδεικνύει ότι αξίζει όσα έχει κατακτήσει. Αντίθετα, εκείνος που επιλέγει ελεύθερα την τελευταία θέση δεν έχει τίποτα να υπερασπιστεί. Μπορεί επιτέλους να σταματήσει να ανταγωνίζεται και να αρχίσει να απολαμβάνει τη χαρά του ότι έχει προσκληθεί.
Αυτή είναι η άγια πονηριά του Ευαγγελίου: το να ξεκινά κανείς από χαμηλά δεν σημαίνει ότι περιφρονεί τον εαυτό του, αλλά ότι απελευθερώνεται από τη δουλεία της σύγκρισης. Ταπείνωση δεν σημαίνει να πιστεύουμε ότι δεν αξίζουμε τίποτα· σημαίνει να γνωρίζουμε ότι η αξία μας δεν εξαρτάται από την καρέκλα στην οποία καθόμαστε.
Και υπάρχει κάτι ακόμη πολύ όμορφο: εκείνος που καταλαμβάνει την τελευταία θέση μπορεί μόνο να κληθεί να προχωρήσει πιο μπροστά. Δεν χρειάζεται να περνά τον χρόνο του υπολογίζοντας πώς θα ανέβει, γιατί αφήνει σε εκείνον που τον προσκάλεσε την ελευθερία να αποφασίσει. Το ίδιο συμβαίνει και στη ζωή μας με τον Θεό. Δεν είμαστε εμείς εκείνοι που πρέπει διαρκώς να προβάλλουμε τον εαυτό μας, να δημιουργούμε μια εικόνα μεγαλείου ή να απαιτούμε αναγνώριση.
Το δικό μας καθήκον είναι να ζούμε με πιστότητα τη θέση που μας έχει δοθεί, ακόμη κι όταν αυτή φαίνεται αφανής και ασήμαντη. Αν ο Κύριος θελήσει, Εκείνος θα ξέρει πώς να μας προωθήσει σε μια καλύτερη θέση.
Ίσως, όμως, ανακαλύψουμε ότι η μεγαλύτερη χαρά δεν βρίσκεται στο να φτάσουμε στην πρώτη θέση, αλλά στο να γνωρίζουμε ότι, ακόμη και από την τελευταία, είμαστε ήδη καθισμένοι στο τραπέζι Του.
Δεν χρειάζεται τίποτε άλλο για να είμαστε ήδη αγαπημένοι!
Προσευχή της ημέρας
Κύριε,
ελευθέρωσέ με από την επιθυμία
να βάζω σε πρώτη θέση
το πώς να φαίνομαι προς τα έξω
για να έχω την αποδοχή των άλλων.
Βοήθησέ με να είμαι πάντοτε αληθινός,
να ΕΙΜΑΙ πάντοτε αυτό που δείχνω.
Δώσε μου την αγάπη σου
ώστε να προσφέρω πάντοτε τον εαυτό μου
μόνο από αγάπη, Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
