ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ 21ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
27 Αυγούστου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο Άγιο Ευαγγέλιο (24,42-51)
Τον καιρό εκείνο, είπε ο Ιησούς στους μαθητές του: Αγρυπνείτε, διότι δε γνωρίζετε σε ποια μέρα έρχεται ο Κύριός σας. Αυτό θα καταλάβετε: αν γνώριζε ο οικοδεσπότης σε ποια ώρα της νύκτας έρχεται ο κλέφτης, τότε θα αγρυπνούσε και δεν θα άφηνε να διαρρηχθεί το σπίτι του. Για τούτο κι εσείς να είσθε έτοιμοι, διότι την ώρα που δε νομίζετε, θα έλθει ο Υιός του ανθρώπου.
Ποιος άραγε να είναι ο πιστός και συνετός δούλος, τον οποίο ο κύριος του τον διόρισε επιστάτη των δούλων του, για να τους δίνει την τροφή στην κατάλληλη στιγμή; Μακάριος θα είναι εκείνος ο δούλος, που ο κύριός του θα τον βρει να συμπεριφέρεται μ’ αυτόν τον τρόπο. Αλήθεια σας λέω: θα τον διορίσει υπεύθυνο πάνω σε όλα τα υπάρχοντα του.
Αλλά αν εκείνος ο κακός δούλος σκεφθεί μέσα του: `Αργεί ο κύριός μου’, και αρχίσει να κτυπά τους συνδούλους του και να τρώει και να πίνει με μέθυσους, θα έλθει ο κύριος εκείνου του δούλου την ημέρα που δεν περιμένει και την ώρα που δε γνωρίζει και θα τον τιμωρήσει σκληρά και θα τον ρίξει στο μέρος που τιμωρούνται οι υποκριτές. Εκεί θα είναι ο θρήνος και το τρίξιμο των δοντιών.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
«Να αγρυπνείτε, λοιπόν, γιατί δεν γνωρίζετε ποια ημέρα θα έρθει ο Κύριός σας».
Ίσως θα μπορούσαμε να αποδώσουμε την πρόκληση του σημερινού Ευαγγελίου με ένα πολύ απλό και ταυτόχρονα ανατρεπτικό ερώτημα: κι αν έπρεπε να πεθάνουμε ακριβώς σήμερα; Ομολογώ πως κάθε φορά που σκέφτομαι σοβαρά την πιθανότητα του θανάτου, νιώθω μέσα μου ένα είδος ιλίγγου.
Δεν είναι μια εύκολη σκέψη, ούτε κάτι που μας χαρίζει αμέσως γαλήνη. Κι όμως, ο Ιησούς δεν μας θυμίζει τον θάνατο για να μας φυλακίσει στην αγωνία. Κάνει ακριβώς το αντίθετο: μας θυμίζει ότι πρέπει να πεθάνουμε, ώστε να μπορέσουμε επιτέλους να αναρωτηθούμε για ποιο πράγμα αξίζει πραγματικά να ζούμε. Όταν ξεχνάμε ότι ο χρόνος μας είναι περιορισμένος, κινδυνεύουμε να τον σπαταλήσουμε. Αναβάλλουμε τα σημαντικά πράγματα, καλλιεργούμε ανώφελες πικρίες, επενδύουμε ενέργεια σε ζητήματα που ύστερα από λίγα χρόνια δεν θα έχουν πλέον καμία σημασία. Ζούμε σαν να είχαμε άπειρες ευκαιρίες να αρχίσουμε ξανά. Όμως έχουμε μία και μοναδική ζωή, και κάθε στιγμή που μας δίνεται είναι μοναδική και ανεπανάληπτη.
Η μνήμη του θανάτου, λοιπόν, δεν έχει σκοπό να μας κάνει θλιμμένους, αλλά να μας κάνει ουσιαστικούς. Μας αναγκάζει να ξεχωρίσουμε αυτό που έχει σημασία από εκείνο που απλώς μας αποσπά την προσοχή. Υπάρχει όμως κάτι που κάνει ακόμη και τον θάνατο αντιμετωπίσιμο: η εμπειρία του να αγαπιόμαστε.
Όποιος γνωρίζει ότι αγαπιέται μπορεί να βρει το θάρρος ακόμη και να κάνει εκείνο το τελευταίο άλμα στο κενό, γιατί η πίστη τού ψιθυρίζει πως εκείνο το κενό δεν είναι πραγματικά κενό. Είναι το άλμα εκείνου που εμπιστεύεται ότι στην άλλη πλευρά υπάρχουν χέρια έτοιμα να τον κρατήσουν.
Ίσως, λοιπόν, το ερώτημα δεν είναι απλώς πότε θα πεθάνουμε, αλλά πώς θα μας βρει ο θάνατος. Θα ήταν όμορφο να μας βρει ζωντανούς. Πραγματικά ζωντανούς. Με πάθος, αφοσιωμένους στην αγάπη, απασχολημένους με όσα έχουν σημασία, συμφιλιωμένους με τους σημαντικούς ανθρώπους της ζωής μας, ικανούς να μην κατασπαταλούμε όσα μας έχουν εμπιστευθεί.
Το να αγρυπνούμε σημαίνει να ζούμε έτσι. Να μην περιμένουμε τον θάνατο με φόβο, αλλά να ζούμε με τέτοιο τρόπο ώστε, όταν έρθει, να μη βρει μια ζωή που διαρκώς αναβαλλόταν.
Ίσως η μεγαλύτερη χάρη που μπορούμε να ζητήσουμε σήμερα να είναι ακριβώς αυτή: όταν φτάσει εκείνη η ώρα, να μη μας βρει γεμάτους τύψεις για μια ζωή που δεν ζήσαμε, αλλά βαθιά ευγνώμονες επειδή αγαπήσαμε, τολμήσαμε, συγχωρήσαμε, προσφέραμε και υποδεχθήκαμε όλα όσα μας δόθηκαν.
Προσευχή της ημέρας
Κύριε μου, Ιησού, γνωρίζω πως Εσύ είσαι αγάπη.
Θεράπευσε την καρδιά μου,
θεράπευσέ με από την αμαρτία.
Κύριε δώσε μου μια ειλικρινή καρδιά, που να επιθυμεί τη μεταστροφή, ικανή να εκμεταλλεύεται κάθε περίσταση για να αλλάξει τη ζωή. Και δώσε μου τη δύναμη να μιλώ, για Σένα, με Σένα. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
