«Η καρδιά μιλά στην καρδιά», ένας πνευματικός πατέρας

1

«Η καρδιά μιλά στην καρδιά», ένας πνευματικός πατέρας

Εις μνήμην του π. Ιωάννη Δομίνικου Mucci, Τ.Ι., ο οποίος εκοιμήθη στις 23 Νοεμβρίου στη Ρώμη σε ηλικία 82 ετών.

Μια βαθιά ευγνωμοσύνη, όχι χωρίς συγκίνηση, με οδηγεί να θυμηθώ τον αείμνηστο π. Ιωάννη Δομίνικο Mucci, Τ.Ι., ο οποίος ολοκλήρωσε το επίγειο ταξίδι του χθες. Ήταν ο πνευματικός μου πατέρας, καθώς και πολλών συναδέλφων, οι οποίοι εργάστηκαν στη διπλωματική υπηρεσία της Αγίας Έδρας. Αυτή η μαρτυρία είναι επίσης ο καρπός των συναισθημάτων που μοιράστηκα αυτές τις ώρες με αρκετούς από αυτούς τους συναδέλφους, οι οποίοι, όπως εγώ, τον γνώρισαν και τον εκτίμησαν ήδη από την Ποντιφική Εκκλησιαστική Ακαδημία, της οποίας, ξεκινώντας από το έτος 1988-1989, ήταν ο πνευματικός πατέρας για τριάντα χρόνια.

Υπήρξε εκπαιδευτής πληθώρας διπλωματών της Αγίας Έδρας, που παλαιότερα ονομάζονταν «παπικοί αποκρισάριοι», και τον θυμόμαστε ενώ ερχόταν για να μας δώσει αξέχαστα πνευματικά μαθήματα. Μας προκαλούσε έκπληξη που στην έδρα του καθηγητή δεν έβαζε τίποτε άλλο εκτός από το παλιό του ρολόι. Η ευγλωττία του μας προκαλούσε θαυμασμό: ό,τι έβγαινε από το στόμα του μπορούσαμε να το μεταγράψουμε και να το δημοσιεύσουμε χωρίς άλλο σχολιασμό. Ωστόσο, η αξία αυτών που έλεγε δεν έγκειται στη λογοτεχνική μορφή τους ή στην αφθονία των συγγραφέων που ανέφερε, αλλά στο περιεχόμενο. Στα προσεκτικά χρονομετρημένα μαθήματά του (δεν ξεπερνούσε ποτέ τον διδακτικό χρόνο), ως πιστό τέκνο του Αγίου Ιγνατίου Λοϋόλα, ήξερε πώς να αποστάξει για μας τα βασικά: την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος που είναι ο πρωταγωνιστής της πνευματικής ζωής (αξιοθαύμαστα είναι τα σχόλιά του για τα επτά δώρα), τον εξαγνισμό της καρδιάς που για αυτόν ήταν η «ανώτερη τέχνη» της ζωής, την προσευχή, η οποία δεν μπορεί ποτέ να περιορίζεται σε πρακτικές και σε ιεροτελεστίες, αλλά προορίζεται να φέρει την καρδιά μας δίπλα στην Καρδιά του Κυρίου, σε μια διαφανή έκχυση στοργής, καθώς στεκόμαστε «σαν παιδιά μπροστά στη Μεγαλειότητα του Θεού», σύμφωνα με τα λόγια της Αγίας Gemma Galgani, στην οποία είχε μεγάλη ευλάβεια. Ένα θέμα αγάπης, όχι γνώσης: «cor ad cor loquitur», έλεγε ο Καρδινάλιος John Henry Newman και επαναλάμβανε ο π. Mucci, δηλαδή «η καρδιά μιλά στην καρδιά».

«Η καρδιά μιλά στην καρδιά»: αυτό ισχύει στη σχέση μας με τον Θεό και στη σχέση μεταξύ μας. Ο π. Mucci ήταν διαρκώς κοντά μας και πάντοτε πρόθυμος, άφηνε ευχαρίστως τις υποχρεώσεις του για να μας συναντήσει. Και δεν ξεχνούσε να μας θυμάται και να μας συνοδεύει ακόμη και αργότερα, κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας μας στις Αποστολικές Νουντσιατούρες, προσπαθώντας να φανταστεί τι εμείς βιώνουμε, προσλαμβάνοντας ως προβλήματά του τους δικούς μας κινδύνους της απόστασης και της μοναξιάς, συνιστώντας μας συνεχώς να μην ξεχνάμε την ένωσή μας με τον Θεό, που είναι το κλειδί σε όλα, σε κάθε γεωγραφικό πλάτος. «Η καρδιά μιλά στην καρδιά»: κάποια φορά μου ανέφερε αυτό που αποδίδεται στον Άγιο Ιωάννη ΚΓ’, δηλαδή ότι δεν θα πρέπει να είμαστε μόνο τα τεταμένα αυτιά, αλλά προπάντων η πάλλουσα καρδιά του Πάπα: διότι μόνο με την καρδιά ακούμε, μόνο με την καρδιά – έλεγε – μπορούμε «να ακούσουμε την κραυγή του κόσμου».

Εν ολίγοις, στην πίστη όπως και στην καθημερινή ζωή, ήταν σημαντικό να πηγαίνουμε στα ουσιαστικά. Γι’ αυτό και δεν έχανε την ευκαιρία να μας υπενθυμίσει, με ειλικρίνεια, την ηρεμία της ζωής και τη λιτότητα στον τρόπο διαγωγής μας, στιγματίζοντας ορισμένες «μανίες» του κλήρου και διακωμωδώντας άχρηστες επιδιώξεις και ματαιότητες αυτού του κόσμου, που είναι ανώφελες στον κόσμο που θα έλθει. Υπό αυτή την έννοια αναμέναμε τα λόγια του, ειρωνικά και πνευματώδη ενίοτε, που τα έλεγε με μια αχνή φωνή και ένα στενό χαμόγελο. Είχαμε γνωρίσει, με το δικό του παράδειγμα, ότι η αυστηρότητα του ιερομόναχου και η σοβαρότητα του λογίου δεν μπορούσαν να εξαλείψουν τον ελεύθερο και πρόσχαρο χαρακτήρα του.

Ελευθερία πνεύματος που συνδυαζόταν τέλεια με την Ιγνατιανή πειθαρχία. Το βλέπαμε στα άρθρα του στο περιοδικό «La Civiltà Cattolica», τα οποία πεισματικά έγραφε με το χέρι μέχρι το τέλος – η αγάπη για το γράψιμο ήταν φυσική σε αυτόν, αλλά όχι για το πληκτρολόγιο – και χαρακτηρίζονταν από τη διαυγή και καθαρή γλώσσα του, με την οποία δεν είχε πρόθεση να διδάξει, αλλά να παρακινήσει τη σκέψη, έτσι ώστε να υπάρξει μια βαθύτερη τάξη, να αισθανθούμε και να γευτούμε τα πράγματα σε μια δική μας εσωτερική επεξεργασία.

Μέχρι το τέλος. Τις τελευταίες εβδομάδες η ασθένεια είχε επιδεινωθεί, αλλά η επαγρύπνηση του πνεύματος παρέμενε ακμαία. Έτσι, ο θάνατος δεν τον βρήκε απροετοίμαστο, επειδή από καιρό ήταν έτοιμος για τη συνάντηση με τον Κύριο και μιλούσε χωρίς απροθυμία για το τέλος, που γι’ αυτόν ήταν η νέα αρχή μαζί με τον Χριστό. Στις τελευταίες του επιθυμίες όρισε το σώμα του να ενταφιαστεί μακριά από τη Ρώμη, σε ένα θρησκευτικό ίδρυμα όπου συχνά πήγαινε, μια φιλόξενη κατοικία για ανύπαντρες μητέρες και τα παιδιά τους. Εκεί τον περίμεναν με ανυπομονησία και τον εκτιμούσαν για τις πατρικές συμβουλές του και για τη μέριμνα που έδειχνε και τον αποκαλούσαν απλά «παππού». Η εγγύτητα προς τους απλούς και τους δοκιμασμένους από τη ζωή του ερχόταν αυθόρμητα: ήταν ένας πνευματικός πατέρας για όλους μέχρι το τέλος.

Δεν μπορεί να παραβλεφθεί μια τελευταία προτίμηση που είχε, αυτή για την κλασική μουσική. Τον τελευταίο καιρό τον συγκινούσαν ιδιαιτέρως μερικά λόγια από τα Κατά Ματθαίον Πάθη του Μπαχ, τα οποία η χορωδία απευθύνει στον Χριστό: «Όταν μια μέρα θα πρέπει να φύγω από τον κόσμο, Εσύ μην φύγεις από μένα. Όταν θα πρέπει να υποστώ τον θάνατο, Εσύ να έλθεις προς εμένα!». Ο πατέρας Mucci τα επαναλάμβανε στη γλώσσα του κειμένου, τα γερμανικά: δεν ήταν μόνο μια αγαπημένη παράθεση, αλλά μια εγκάρδια προσευχή. Ήταν η επιθυμία με τον θάνατο να συναντήσει Εκείνον τον οποίο περισσότερο επιθύμησε στη ζωή.

————————-
Πηγή: Vatican News
Μετάφραση: π.Λ

κοινοποίηση άρθρου:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

Περισσότερα

Διαβάστε ακόμη

Mελέτη  του Ευαγγελίου της ημέρας

ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ 2ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ 7 Δεκεμβρίου 2022   Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν Επικαλούμαι το

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιωσήφ στη Μυτιλήνη

Ποιμαντική επίσκεψη στην ενορία Μυτιλήνης, το διήμερο 3-4 Δεκεμβρίου, πραγματοποίησε ο Αρχιεπίσκοπός μας Ιωσήφ, με την ιδιότητα του Αποστολικού Τοποτηρητή της Καθολικής Επισκοπής Χίου, Λέσβου,

Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Μυκόνου-Άνδρου και Μητρόπολη παντός Αιγαίου