ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΓΕΝΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ
Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2025
Κύκλος – Ιωβηλαίο 2025. Ο Ιησούς Χριστός, η ελπίδα μας. IΙ. Η ζωή του Ιησού. Οι θεραπείες. 12. Ο κωφάλαλος. «Ένιωθαν απίστευτη έκπληξη και έλεγαν: “Όλα τα έχει κάνει καλά. Κάνει ακόμη και τους κωφούς να ακούν και τους βουβούς να μιλούν!”» (Μκ 7,37).
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,
με αυτή την κατήχηση ολοκληρώνουμε τη διαδρομή μας μέσα από τη δημόσια ζωή του Ιησού, που αποτελείται από συναντήσεις, παραβολές και θεραπείες.
Αυτή η εποχή που ζούμε έχει ανάγκη επίσης από θεραπεία. Ο κόσμος μας διαπερνάται από ένα κλίμα βίας και μίσους που ταπεινώνει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ζούμε σε μια κοινωνία που αρρωσταίνει από μια “βουλιμία” συνδέσεων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης: είμαστε υπερσυνδεδεμένοι, βομβαρδιζόμαστε από εικόνες, μερικές φορές ακόμη και ψευδείς ή διαστρεβλωμένες. Μας κατακλύζουν πολλαπλά μηνύματα που προκαλούν μέσα μας μια καταιγίδα αντιφατικών συναισθημάτων.
Σε αυτό το σενάριο, μπορεί να νιώσουμε την επιθυμία να τα απενεργοποιήσουμε όλα. Μπορεί και να προτιμήσουμε να μην ακούσουμε τίποτα απολύτως. Ακόμη και τα λόγια μας κινδυνεύουν να παρεξηγηθούν και μπορεί να μπούμε στον πειρασμό να αποσυρθούμε στη σιωπή, σε μια έλλειψη επικοινωνίας όπου, όσο κοντά κι αν είμαστε, δεν μπορούμε πλέον να εκφράσουμε τα πιο απλά και βαθιά πράγματα.
Σε αυτό το πλαίσιο, θα ήθελα να σταθώ σήμερα σε ένα κείμενο από το κατά Μάρκον Ευαγγέλιο που μας παρουσιάζει έναν άνθρωπο ο οποίος ούτε μιλάει ούτε ακούει (βλ. Μκ 7,31-37). Όπως ακριβώς θα μπορούσε να συμβεί και σε εμάς σήμερα, αυτός ο άνθρωπος ίσως αποφάσισε να σταματήσει να μιλάει επειδή ένιωθε ότι παρεξηγήθηκε, και να σωπάσει τη φωνή του επειδή απογοητεύτηκε και πληγώθηκε από αυτά που άκουσε. Πράγματι, δεν είναι αυτός που πηγαίνει στον Ιησού για να θεραπευτεί, αλλά τον φέρνουν άλλοι. Θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί ότι αυτοί που τον οδηγούν στον Κύριο είναι εκείνοι που ανησυχούν για την απομόνωσή του. Ωστόσο, η χριστιανική κοινότητα είδε σε αυτούς τους ανθρώπους την εικόνα της Εκκλησίας, η οποία συνοδεύει κάθε άνθρωπο στον Ιησού, ώστε να ακούσει τον λόγο Του. Το επεισόδιο διαδραματίζεται σε παγανιστικό έδαφος, επομένως βρισκόμαστε σε ένα πλαίσιο όπου άλλες φωνές τείνουν να πνίξουν τη φωνή του Θεού.
Η συμπεριφορά του Ιησού μπορεί αρχικά να φαίνεται περίεργη, επειδή παίρνει αυτό το πρόσωπο μαζί Του και το πηγαίνει παράμερα (στ. 33α). Αυτό φαίνεται να επιτείνει την απομόνωσή του, αλλά μετά από πιο προσεκτική εξέταση, μας βοηθά να καταλάβουμε τι κρύβεται πίσω από τη σιωπή και την απόσυρση αυτού του ανθρώπου, σαν ο Ιησούς να είχε κατανοήσει την ανάγκη του για οικειότητα και εγγύτητα.
Ο Ιησούς του προσφέρει πρώτα μια σιωπηλή εγγύτητα, μέσω χειρονομιών που μιλούν για μια βαθιά συνάντηση: αγγίζει τα αυτιά και τη γλώσσα αυτού του ανθρώπου (βλ. στ. 33β). Ο Ιησούς δεν χρησιμοποιεί πολλές λέξεις, λέει το μόνο πράγμα που χρειάζεται αυτή τη στιγμή: «Άνοιξε!» (στ. 34). Ο Μάρκος αναφέρει τη λέξη στα Αραμαϊκά, εφφαθά, σχεδόν για να μας κάνει να ακούσουμε “αυτοπροσώπως” τον ήχο της και την πνοή της. Αυτή η απλή και όμορφη λέξη περιέχει την πρόσκληση που απευθύνει ο Ιησούς σε αυτόν τον άνθρωπο που έχει σταματήσει να ακούει και να μιλάει. Είναι σαν να του έλεγε ο Ιησούς: «Άνοιξε τον εαυτό σου σε αυτόν τον κόσμο που σε τρομάζει! Άνοιξε τον εαυτό σου στις σχέσεις που σε έχουν απογοητεύσει! Άνοιξε τον εαυτό σου στη ζωή που έχεις απαρνηθεί να αντιμετωπίσεις!» Το να κλείνεσαι στον εαυτό σου, στην πραγματικότητα, δεν είναι ποτέ λύση.
Μετά τη συνάντηση με τον Ιησού, αυτό το πρόσωπο όχι μόνο αρχίζει να μιλάει ξανά, αλλά το κάνει και «ορθώς» (στ. 35). Αυτό το επίρρημα που εισήγαγε ο ευαγγελιστής φαίνεται να μας λέει κάτι περισσότερο για τους λόγους της σιωπής του. Ίσως αυτός ο άνθρωπος σταμάτησε να μιλάει επειδή ένιωθε ότι έλεγε τα πράγματα με λανθασμένο τρόπο, ίσως ένιωθε ανεπαρκής. Όλοι έχουμε βιώσει να μας έχουν παρεξηγήσει και να μη μας καταλαβαίνουν. Όλοι έχουμε ανάγκη να ζητήσουμε από τον Κύριο να θεραπεύσει τον τρόπο επικοινωνίας μας, όχι μόνο για να είμαστε πιο αποτελεσματικοί, αλλά και για να αποφύγουμε να πληγώσουμε τους άλλους με τα λόγια μας.
Η επιστροφή στην ορθή ομιλία είναι η αρχή μιας πορείας, δεν είναι ακόμη το σημείο άφιξης. Πράγματι, ο Ιησούς απαγορεύει σε αυτόν τον άνθρωπο να διηγηθεί τι του συνέβη (βλ. στ. 36). Για να γνωρίσουμε αληθινά τον Ιησού, πρέπει να κάνουμε μια πορεία, πρέπει να μείνουμε μαζί Του και επίσης να βιώσουμε το Πάθος Του. Όταν θα Τον έχουμε δει να ταπεινώνεται και να υποφέρει, όταν θα βιώσουμε τη σωτήρια δύναμη του Σταυρού Του, τότε θα μπορούμε να πούμε ότι Τον έχουμε γνωρίσει αληθινά. Δεν υπάρχουν σύντομοι δρόμοι για να γίνουμε μαθητές του Ιησού.
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ας παρακαλέσουμε τον Κύριο να μας διδάξει να επικοινωνούμε με τρόπο έντιμο και συνετό. Ας προσευχηθούμε για όλους όσους έχουν πληγωθεί από τα λόγια των άλλων. Ας προσευχηθούμε για την Εκκλησία, ώστε να μην αποτύχει ποτέ στο καθήκον της να φέρει τους ανθρώπους στον Ιησού, ώστε να ακούσουν τον λόγο Του, να θεραπευτούν από αυτόν και με τη σειρά τους να γίνουν φορείς του σωστικού μηνύματός Του.
———————-
Μετάφραση: π.Λ
