ΛΕΩΝ ΙΔ’

ΓΕΝΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ 

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2025 

 

Κύκλος – Ιωβηλαίο 2025. Ο Ιησούς Χριστός, η ελπίδα μας. IΙΙ. Το Πάσχα του Ιησού. 1. Η ετοιμασία του δείπνου. «Εκεί να κάνετε τις ετοιμασίες για μας» (Μκ 14,15). 

 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, 

ας συνεχίσουμε το Ιωβηλαίο ταξίδι μας για να ανακαλύψουμε το πρόσωπο του Χριστού, στον οποίο η ελπίδα μας παίρνει μορφή και υπόσταση. Σήμερα αρχίζουμε να συλλογιζόμαστε το μυστήριο του Πάθους, του Θανάτου και της Ανάστασης του Ιησού. Ξεκινάμε συλλογιζόμενοι μια φαινομενικά απλή λέξη, η οποία όμως κρύβει ένα πολύτιμο μυστικό της χριστιανικής ζωής: την ετοιμασία.

Το Ευαγγέλιο του Μάρκου αναφέρει ότι «την πρώτη μέρα της γιορτής των Αζύμων, τότε που θυσίαζαν τον αμνό του Πάσχα, λένε στον Ιησού οι μαθητές του: “Πού θέλεις να πάμε να σου ετοιμάσουμε να φας το πασχαλινό δείπνο;”» (Μκ 14,12). Είναι ένα πρακτικό ερώτημα, αλλά και γεμάτο προσμονή. Οι μαθητές διαισθάνονται ότι κάτι σημαντικό πρόκειται να συμβεί, αλλά δεν γνωρίζουν τις λεπτομέρειες. Η απάντηση του Ιησού φαίνεται σχεδόν αινιγματική: «Πηγαίνετε στην πόλη, και θα σας συναντήσει κάποιος που μεταφέρει ένα σταμνί με νερό» (στ. 13). Οι λεπτομέρειες γίνονται συμβολικές: ένας άντρας που κουβαλάει μια στάμνα –μια τυπικά γυναικεία χειρονομία εκείνη την εποχή– ένα δωμάτιο στον επάνω όροφο ήδη προετοιμασμένο, ένας άγνωστος ιδιοκτήτης του σπιτιού. Είναι σαν όλα να είχαν κανονιστεί εκ των προτέρων. Πράγματι, έτσι ακριβώς είναι. Σε αυτό το επεισόδιο, το Ευαγγέλιο μας αποκαλύπτει ότι η αγάπη δεν είναι αποτέλεσμα τύχης, αλλά μιας συνειδητής επιλογής. Δεν είναι μια απλή αντίδραση, αλλά μια απόφαση που απαιτεί προετοιμασία. Ο Ιησούς δεν αντιμετωπίζει το Πάθος του αφηνόμενος στη μοίρα, αλλά από πίστη σε ένα μονοπάτι που αγκάλιασε και περπάτησε με ελευθερία και φροντίδα. Αυτό είναι που μας παρηγορεί: η γνώση ότι η προσφορά της ζωής Του γεννάται από μια βαθιά πρόθεση, όχι από μια ξαφνική παρόρμηση. 

Αυτό το “ήδη έτοιμο ανώγειο” μας λέει ότι ο Θεός πάντα μας προηγείται. Ακόμη και πριν συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε ανάγκη να μας αποδεχτούν, ο Κύριος έχει ήδη ετοιμάσει έναν χώρο για εμάς όπου μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας και να νιώσουμε φίλοι Του. Αυτός ο τόπος είναι, τελικά, η καρδιά μας: ένα “δωμάτιο” που μπορεί να φαίνεται άδειο, αλλά που περιμένει μόνο να αναγνωριστεί, να γεμίσει και να προστατευτεί. Το Πάσχα, που πρέπει να ετοιμάσουν οι μαθητές, είναι στην πραγματικότητα ήδη προετοιμασμένο στην καρδιά του Ιησού. Είναι Αυτός που έχει σκεφτεί τα πάντα, έχει κανονίσει τα πάντα, έχει αποφασίσει τα πάντα. Ωστόσο, ζητά από τους φίλους Του να κάνουν το καθήκον τους. Αυτό μας διδάσκει κάτι ουσιαστικό για την πνευματική μας ζωή: η χάρη δεν εξαλείφει την ελευθερία μας, αλλά την αναζωπυρώνει. Η δωρεά του Θεού δεν ακυρώνει την ευθύνη μας, αλλά την κάνει καρποφόρα. 

Σήμερα, όπως και τότε, υπάρχει ένα δείπνο που πρέπει να ετοιμάσουμε. Δεν πρόκειται μόνο για τη Θεία Λειτουργία, αλλά για την προθυμία μας να εισέλθουμε σε μια πράξη που μας υπερβαίνει. Η Ευχαριστία τελείται όχι μόνο στην Αγία Τράπεζα, αλλά και στην καθημερινή ζωή, όπου όλα μπορούν να βιωθούν ως προσφορά και ευχαριστία. Η προετοιμασία για να τελέσουμε αυτήν την ευχαριστία δεν σημαίνει να κάνουμε περισσότερα, αλλά να δημιουργήσουμε χώρο. Σημαίνει να απομακρύνουμε ό,τι είναι δυσκίνητο, να χαμηλώσουμε τις αξιώσεις μας, να σταματήσουμε να καλλιεργούμε μη ρεαλιστικές προσδοκίες. Πολύ συχνά, μάλιστα, συγχέουμε τις προετοιμασίες με τις ψευδαισθήσεις. Οι ψευδαισθήσεις μας αποσπούν την προσοχή, οι προετοιμασίες μας καθοδηγούν. Οι ψευδαισθήσεις επιδιώκουν ένα αποτέλεσμα, οι προετοιμασίες καθιστούν δυνατή μια συνάντηση. Η αληθινή αγάπη –μας υπενθυμίζει το Ευαγγέλιο– δίνεται πριν ακόμη να ανταποδωθεί. Είναι ένα δώρο εκ των προτέρων. Δεν βασίζεται σε αυτό που λαμβάνει, αλλά σε αυτό που επιθυμεί να προσφέρει. Αυτό βίωσε ο Ιησούς με τους δικούς του: ενώ αυτοί ακόμη δεν καταλάβαιναν, ενώ ο ένας επρόκειτο να τον προδώσει και ο άλλος να τον αρνηθεί, Αυτός ετοίμασε ένα δείπνο κοινωνίας για όλους. 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, κι εμείς καλούμαστε να “ετοιμάσουμε το Πάσχα” του Κυρίου. Όχι μόνο το ιεροτελεστικό Πάσχα, αλλά και το Πάσχα της ζωής μας. Κάθε πράξη προθυμίας, κάθε δωρεάν πράξη, κάθε συγχώρεση που προσφέρεται εκ των προτέρων, κάθε δυσκολία που γίνεται δεκτή με υπομονή είναι ένας τρόπος για να προετοιμάσουμε έναν τόπο όπου ο Θεός μπορεί να κατοικήσει. Μπορούμε λοιπόν να αναρωτηθούμε: ποιους χώρους στη ζωή μου πρέπει να αναδιοργανώσω για να είμαι έτοιμος να υποδεχτώ τον Κύριο; Τι σημαίνει για μένα σήμερα “ετοιμάζω”; Ίσως σημαίνει να εγκαταλείψω μια απαίτηση, να σταματήσω να περιμένω να αλλάξει ο άλλος, να κάνω το πρώτο βήμα. Ίσως σημαίνει να ακούω περισσότερο, να ενεργώ λιγότερο ή να μαθαίνω να εμπιστεύομαι αυτό που έχει ήδη προετοιμαστεί. 

Αν δεχτούμε την πρόσκληση να ετοιμάσουμε τον τόπο της κοινωνίας με τον Θεό και μεταξύ μας, ανακαλύπτουμε ότι είμαστε περιτριγυρισμένοι από σημεία, συναντήσεις και λόγια που μας κατευθύνουν προς εκείνο το ευρύχωρο και έτοιμο δωμάτιο, όπου τελείται αενάως το μυστήριο μιας άπειρης αγάπης, που μας στηρίζει και μας προηγείται πάντα. Είθε ο Κύριος να μας δώσει τη δυνατότητα να είμαστε ταπεινοί προετοιμαστές της παρουσίας Του. Και, σε αυτή την καθημερινή προθυμία, είθε να αναπτυχθεί μέσα μας εκείνη η γαλήνια εμπιστοσύνη που μας επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε τα πάντα με καρδιά ελεύθερη. Διότι όπου η αγάπη έχει προετοιμαστεί, η ζωή μπορεί πραγματικά να ανθίσει.

——————–

Μετάφραση: π.Λ