ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πλατεία Αγίου Πέτρου
Κυριακή, 27 Ιουλίου 2025
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!
Σήμερα το Ευαγγέλιο μας παρουσιάζει τον Ιησού να διδάσκει στους μαθητές του το Πάτερ ημών (βλ. Λκ 11,1-13), την προσευχή που ενώνει όλους τους Χριστιανούς. Σε αυτήν ο Κύριος μάς προσκαλεί να απευθυνόμαστε στον Θεό αποκαλώντας τον “αββά”, “μπαμπά”, όπως τα μικρά παιδιά, με «απλότητα […], υιική εμπιστοσύνη, […] τόλμη, βέβαιοι πως μας αγαπά» (Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας, 2778).
Με μια πολύ ωραία έκφραση, η Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας αναφέρει επ’ αυτού ότι «μέσω της Κυριακής Προσευχής, εμείς αποκαλυπτόμαστε στον εαυτό μας, ενώ ο Πατέρας αποκαλύπτεται σε εμάς» (αυτόθι, 2783). Και είναι αλήθεια: όσο περισσότερο προσευχόμαστε με εμπιστοσύνη στον εν τοις ουρανοίς Πατέρα, τόσο περισσότερο ανακαλύπτουμε πως είμαστε παιδιά αγαπημένα και τόσο περισσότερο κατανοούμε το μεγαλείο της αγάπης Του (βλ. Ρωμ 8,14-17).
Το σημερινό Ευαγγέλιο, στη συνέχεια, περιγράφει τα χαρακτηριστικά της πατρότητας του Θεού μέσα από μερικές υποβλητικές εικόνες: αυτή ενός ανθρώπου που σηκώνεται στη μέση της νύχτας για να βοηθήσει έναν φίλο να καλωσορίσει έναν απρόσμενο επισκέπτη ή αυτή ενός γονέα που φροντίζει να δίνει καλά πράγματα στα παιδιά του.
Οι εικόνες αυτές μας υπενθυμίζουν ότι ο Θεός δεν μας γυρίζει ποτέ την πλάτη όταν στρεφόμαστε σε Αυτόν, ακόμη κι αν φτάσουμε αργά για να χτυπήσουμε την πόρτα του, ίσως μετά από λάθη, χαμένες ευκαιρίες ή αποτυχίες· ακόμη κι αν, για να μας καλωσορίσει, πρέπει να “ξυπνήσει” τα παιδιά του που κοιμούνται στο σπίτι (βλ. Λκ 11,7). Μάλιστα, στη μεγάλη οικογένεια της Εκκλησίας, ο Πατέρας δεν διστάζει να μας κάνει συμμέτοχους σε κάθε πράξη της αγάπης Του. Ο Κύριος μας ακούει πάντα όταν προσευχόμαστε σε αυτόν, και αν κάποιες φορές μας απαντά σε καιρούς και με τρόπους που είναι δύσκολο να κατανοηθούν, είναι επειδή ενεργεί με μεγαλύτερη σοφία και πρόνοια, πέρα από την αντίληψή μας. Επομένως, ακόμη και σε αυτές τις στιγμές, ας μην παύουμε να προσευχόμαστε και ας προσευχόμαστε με εμπιστοσύνη: σε Αυτόν θα βρίσκουμε πάντα φως και δύναμη.
Απαγγέλλοντας, ωστόσο, την Κυριακή Προσευχή, εκτός από το να εγκωμιάζουμε τη χάρη της θείας υιοθεσίας, εκφράζουμε επίσης τη δέσμευσή μας να ανταποκριθούμε σε αυτή τη δωρεά, αγαπώντας ο ένας τον άλλον ως αδελφοί εν Χριστώ. Ένας από τους Πατέρες της Εκκλησίας, στοχαζόμενος επ’ αυτού, γράφει: «Όταν αποκαλούμε τον Θεό “Πατέρα μας”, πρέπει να θυμόμαστε το καθήκον μας να συμπεριφερόμαστε ως γιοι και κόρες» (Άγ. Κυπριανός Καρχηδόνος, De dominica Oratione, 11), και ένας άλλος προσθέτει: «Δεν μπορείτε να αποκαλείτε Πατέρα σας τον Θεό κάθε αγαθότητας, αν διατηρείτε μια σκληρή και απάνθρωπη καρδιά. Σε αυτή την περίπτωση, στην πραγματικότητα, δεν φέρετε πλέον μέσα σας το αποτύπωμα της καλοσύνης του ουράνιου Πατέρα» (Άγ. Ιωάννης Χρυσόστομος, De angusta porta et in Orationem dominicam, 3). Δεν μπορούμε να προσευχόμαστε στον Θεό ως “Πατέρα” και στη συνέχεια να είμαστε σκληροί και αναίσθητοι απέναντι στους άλλους. Αντιθέτως, είναι σημαντικό να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να μεταμορφωθεί από την καλοσύνη Του, την υπομονή Του, το έλεός Του, για να ατικατοπτρίζεται το πρόσωπό Του στο δικό μας σαν σε καθρέφτη.
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, η σημερινή Θεία Λειτουργία μάς καλεί, μέσω της προσευχής και της φιλανθρωπίας, να νιώσουμε αγαπημένοι και να αγαπούμε όπως ο Θεός μάς αγαπά: με προθυμία, διακριτικότητα, αμοιβαία φροντίδα και χωρίς υπολογισμούς.
Ας ζητήσουμε από την Παναγία να μας βοηθήσει να απαντήσουμε σε αυτό το κάλεσμα, για να φανερώσουμε τη γλυκύτητα του προσώπου του Πατέρα.
———————
Μετάφραση: π.Λ
