ΕΙΚΟΣΤΗ ΠΕΜΠΤΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΚΥΚΛΟΣ Α
Δεν φθάνουν όλοι στην πίστη με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο χρόνο, διότι δεν εξαρτάται από μας, αλλά από Εκείνον που μας καλεί. Οι σκέψεις του Θεού δεν μοιάζουν με τις δικές μας, οι δρόμοι του είναι συχνά μυστηριώδεις και πολύ διαφορετικοί από του δικούς μας
Η παραβολή αυτής της Κυριακής ακούγεται λίγο περίεργα. Έχουμε την εντύπωση ότι βρίσκεται μπροστά μας ένας οικοδεσπότης άδικος. Καλεί εργάτες να εργαστούν στο αμπέλι του σε διαφορετικές ώρες από τις 9 το πρωί μέχρι τις πέντε το βράδυ. Όπως είχε συμφωνήσει μαζί τους αμείβει μόνο με ένα δηνάριο, χωρίς να λάβει υπόψη του τη διαφορά στην κόπωση. Γιατί όμως αυτή η συμπεριφορά;
Η απάντηση είναι ότι οι οικοδεσπότης για τον οποίο μας μιλά σήμερα το Ευαγγέλιο δεν είναι οποιοσδήποτε αλλά ο οικοδεσπότης του κόσμου, της ζωής, της ιστορίας. Καταδέχεται να μας καλεί σε διαφορετικές ώρες στον αμπελώνα του. Η πίστη μας είναι μία πράξη δωρεάς της καλοσύνης του και της ευσπλαχνίας του. Δεντονδιαλέξαμεεμείς, αλλάεκείνοςμαςδιάλεξε. Δεν ακούσαμε όλοι την πρόσκλησή του την ίδια ώρα, αλλά σε διαφορετικό χρόνο. Πολλοί προτίμησαν να μείνουν άνεργοι μέχρι αργά το απόγευμα χωρίς εργασία. Ίσως πίστευαν ότι είναι πολύς ο κόπος και λίγο το κέρδος.
Όταν το βράδυ έφθασε η στιγμή της αμοιβής, οι οικοδεσπότης διέταξε το διαχειριστή του να πληρώσει τους εργάτες του, «ξεκινώντας από τους τελευταίους και φθάνοντας στους πρώτους». Και όπως είχε συμφωνηθεί να πληρώσει όλους με το ίδιο νόμισμα. Η παραβολή επιμένει στην τύχη των τελευταίων που δεν πληρώθηκαν λιγότερο αλλά όπως και οι πρώτοι.
Έτσι αδελφοί μου και αδελφές μου, έγινε και με την ιστορία της σωτηρίας.
Ένας λαός, ο λαός των Εβραίων, εκλέχτηκε πρώτος, αλλά με τον ερχομό του Μεσσία, όλοι οι άνθρωποι κλήθηκαν στη σωτηρία σε διαφορετικούς καιρούς. Υπάρχουν ακόμη λαοί σήμερα στους οποίους δεν έχει φθάσει το κάλεσμα. Θα ήταν αδικία, εάν αυτοί «οι τελευταίοι» δεν είχαν την ίδια αμοιβή. Ίσως αυτοί να ασχολήθηκαν και περισσότερο, ίσως η πορεία για να φθάσουν στην πίστη ήταν πιο κοπιαστική. Εμείς δεν μπορούμε να κρίνουμε την συμπεριφορά του Θεού. Δεν έχουμε ούτε το δικαίωμα, ούτε να κρίνουμε τη δικαιοσύνη που χρησιμοποιεί ο Θεός για μας και για τους άλλους. Η σοφία του Θεού είναι πάνω από την ανθρώπινη δικαιοσύνη, είναι άπειρη και ταυτίζεται με την ευσπλαχνία του.
Οι εργάτες που κουράστηκαν επειδή δούλεψαν από το πρωί «άρχισαν να μουρμουρίζουν εναντίον του οικοδεσπότη» κατηγορώντας τον για αδικία. Οοικοδεσπότηςαπάντησε: «φίλε, δενσεαδικώ. Δεν συμφώνησες μαζί μου ένα δηνάριο; πάρε το δικό σου και πήγαινε, αλλά εγώ θέλω να δώσω και σ’ αυτό τον τελευταίο όσο και σε σένα. Δεν μπορώ να κάνω τα χρήματά μου ότι θέλω; Ή ζηλεύεις επειδή είμαι καλός; «Έτσι οι τελευταίοι θα είναι πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι».
Βρισκόμαστε σε δύο διαφορετικά επίπεδα. Δεν πρέπει να κατακρίνουμε τη στάση του Θεού εξ αιτίας της μεγαλοσύνης, διότι κι εμείς έχουμε ευεργετηθεί. Ο Ιησούς σίγουρα αναφερόταν σε εκείνους τους γραμματείς και τους Φαρισαίους που τον κατηγορούσαν ότι συναναστρεφόταν με τους αμαρτωλούς, τους οποίους οι άλλοι θεωρούσαν τελευταίους. Αλλά Εκείνος ήλθε προπάντων γι’ αυτούς και τους είχε καλέσει να εισέλθουν πρώτοι στη Βασιλεία του.
