ΔΕΚΑΤΗ ΕΒΔΟΜΗ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ Α
Αυτή την Κυριακή ο Κύριος για να μας μιλήσει μας χρησιμοποίησε μια παραβολή.
Η παραβολή του κρυμμένου θησαυρού και των πολύτιμων μαργαριταριών μας υπενθυμίζουν ότι ο Ιησούς είναι ο αληθινός μας θησαυρός: για να τον αποκτήσουμε πρέπει να είμαστε διατεθειμένοι να εγκαταλείψουμε όλους και όλα. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε αυτό το θησαυρό μένα πολύτιμο δοχείο το οποίο είναι γεμάτο από χρυσό και άργυρο. Το να κρύβει κανείς θησαυρούς στη γη εθεωρείτο μια ασφάλεια σε περίοδο πολέμου ή αβεβαιότητας . Κρυμμένοι θησαυροί μπορούσαν και να είχαν ξεχαστεί ίσως εξ αιτίας του θανάτου των ιδιοκτητών που παίρνανε μαζί τους στο μνήμα και το μυστικό.
Ο πιο νόμιμος τρόπος για ένα εργάτη που είχε κάποια ένδειξη ότι θα μπορούσε να βρει στον αργό που εργάζεται κάποιο κρυμμένο θησαυρό ήταν να αγοράσει το χωράφι αυτό, ώστε σε περίπτωση που τον βρει να του ανήκει. Για το λόγο αυτό πουλά όλα τα υπάρχοντά του για να αγοράσει το χωράφι και τον θησαυρό που είναι κρυμμένος εις αυτόν.
Η Βασιλεία του Θεού είναι ένας θησαυρός ήδη παρών, για τον οποία μπορούμε να έχουμε κάποια εμπειρία χάρη στο λόγο και τα έργα του Χριστού. Αυτός ο λόγος του Χριστού απευθύνεται στους ανθρώπους για να μπορούν να είναι ευτυχείς και χαρούμενοι. Ο άνθρωπος πουλά τα πάντα και προσανατολίζει τη ζωή του προς το νέο κόσμο που δημιουργεί ο Χριστός. Τους θησαυρούς της γης τώρα τους αντικαθιστά τη Βασιλεία των ουρανών, ο νέος κόσμος που φέρνει στη γη ο Χριστός.
Όλη η αξία της παραβολής ευρίσκεται στη δύναμη που πρέπει να έχει ο άνθρωπος για να πάρει την απόφαση, όταν ανακαλύψει αυτό το θησαυρό που λέγεται Χριστός που λέγεται Βασιλεία του Θεού, να εγκαταλείψει τα πάντα και να αποκτήσει αυτό το θησαυρό.
Παράδειγμα αυτής της απόφασης έχουμε τους Αποστόλους που μόλις συνάντησαν τον Ιησού εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και την εργασία τους και τον ακολούθησαν.
Σίγουρα καταλαβαίνετε πόσο αυτή η απόφαση του εργάτη να πουλήσει τα πάντα για να αγοράσει αυτό το χωράφι φάνηκε γελοία στα μάτια των άλλων συνανθρώπων του που δεν έβλεπαν τίποτε άλλο από ένα άγονο και ξερό χωράφι. Σίγουρα θα τον θεωρούσαν κουτό και θα τον κορόιδευαν. Όμως γι’ αυτό τον άνθρωπο αυτό το χωράφι ήταν ο θησαυρός του.
Πολλές φορές το ίδιο κάνουν οι άνθρωποι και με εκείνους που εγκαταλείπουν τα πάντα και ακολουθούν το Χριστό. Όσοι ακολουθούν το Χριστό, όπως είναι οι μοναχές, οι μοναχοί, οι ιερείς έχουν ανακαλύψει το θησαυρό τους στο Χριστό, αλλά οι άλλοι δεν βλέπουν αυτό το θησαυρό τους στα μάτια μάλιστα μερικών μπορεί να φαίνονται και ως αποτυχημένοι.
Και στην παραβολή των πολύτιμων μαργαριταριών προβάλλεται η ιδιαίτερη αξία της Βασιλείας των ουρανών σε σχέση με κάθε άλλο καλό. Και σ’ αυτή την παραβολή το δυνατό σημείο της είναι η στιγμή που ο έμπορας παίρνει την απόφαση να τα πουλήσει όλα τα υπάρχοντά του και να αγοράσει τα πολύτιμα μαργαριτάρια.
Ίσως θα παρατηρήσατε πως στην παραβολή του κρυμμένου θησαυρού ο άνθρωπος τον βρίσκει τυχαία ενώ στην παραβολή του εμπόρου ο άνθρωπος πάει σε αναζήτηση των μαργαριταριών. Έτσι συμβαίνει και με εκείνους που συναντούν το Χριστό, άλλοι τον βρίσκουν χωρίς να τον ψάχνουν, όπως οι Απόστολοι, ο Άγιος Παύλος και άλλοι τον ψάχνουν, όπως ο Νικόδημος. Και στις δύο περιπτώσεις η καρδιά του ανθρώπου είναι ανήσυχη όπως μας λέει ένας Μεγάλος Άγιος της Εκκλησίας ο Άγιος Αυγουστίνος μέχρι να βρει τον πολύτιμο θησαυρό που είναι ο Χριστός.
Το να είναι κανείς χριστιανός είναι η πιο μεγάλη χάρη και χαρά που έχει ένας άνθρωπος. Η χαρά μας όμως πρέπει να φαίνεται στο πρόσωπό μας για να μην αποδειχθεί αληθινό εκείνο που έλεγε με σαρκασμό ένας μεγάλος άθεος φιλόσοφος ο Nietzsche: "θα έπρεπε να με βλέπουν με μια ματιά πιο λυτρωτική, εάν θέλουν να πιστέψω στο λυτρωτή τους».
+Ν
