ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πλατεία Ελευθερίας (Καστέλ Γκαντόλφο)
Κυριακή, 20 Ιουλίου 2025
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!
Η φιλοξενία του Αβραάμ και της συζύγου του Σάρας, και στη συνέχεια των αδελφών Μάρθας και Μαρίας, φίλων του Ιησού, έρχεται σήμερα στην προσοχή μας μέσω της Θείας Λειτουργίας (βλ. Γεν 18,1-10· Λκ 10,38-42). Κάθε φορά που δεχόμαστε την πρόσκληση για το Δείπνο του Κυρίου και συμμετέχουμε στην ευχαριστιακή τράπεζα, ο ίδιος ο Θεός είναι αυτός που «έρχεται να μας υπηρετήσει» (βλ. Λκ 12:37). Κι όμως, ο Θεός μας ήξερε πρώτα να είναι φιλοξενούμενος, και ακόμη και σήμερα στέκεται στην πόρτα μας και χτυπάει (βλ. Αποκ 3,20). Είναι εντυπωσιακό ότι στην ιταλική γλώσσα, η λέξη «ospite» αναφέρεται τόσο σε αυτόν που φιλοξενεί όσο και σε αυτόν που φιλοξενείται. Έτσι, αυτή τη θερινή Κυριακή, μπορούμε να συλλογιστούμε το παιχνίδι της αμοιβαίας υποδοχής, χωρίς την οποία η ζωή μας γίνεται φτωχή.
Χρειάζεται ταπεινότητα τόσο για να φιλοξενήσεις όσο και για να σε φιλοξενήσουν. Χρειάζονται ευαισθησία, προσοχή και άνοιγμα. Στο Ευαγγέλιο, η Μάρθα κινδυνεύει να μην αγκαλιάσει πλήρως τη χαρά αυτής της ανταλλαγής. Είναι τόσο απορροφημένη σε αυτό που πρέπει να κάνει για να υποδεχτεί τον Ιησού που κινδυνεύει να καταστρέψει μια αξέχαστη στιγμή συνάντησης. Η Μάρθα είναι ένα γενναιόδωρο πρόσωπο, αλλά ο Θεός την καλεί σε κάτι πιο όμορφο από την ίδια τη γενναιοδωρία. Την καλεί να εξέλθει από τον εαυτό της.
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, μόνο αυτό κάνει τη ζωή μας να ανθίζει: το να ανοιχτούμε σε κάτι που μας αποσπά από τον εαυτό μας και ταυτόχρονα μας γεμίζει. Τη στιγμή που η Μάρθα παραπονιέται ότι η αδελφή της την άφησε μόνη της να υπηρετεί (βλ. στ. 40), η Μαρία φαίνεται να έχει χάσει κάθε αίσθηση του χρόνου, κατακτημένη από τα λόγια του Ιησού. Δεν είναι λιγότερο συγκεκριμένη από την αδελφή της, ούτε λιγότερο γενναιόδωρη. Όμως άδραξε την ευκαιρία. Γι’ αυτό ο Ιησούς επιπλήττει τη Μάρθα: επειδή παρέμεινε έξω από μια οικειότητα που θα έφερνε και σε αυτήν μεγάλη χαρά (βλ. στ. 41-42).
Η θερινή περίοδος μπορεί να μας βοηθήσει να “επιβραδύνουμε” και να γίνουμε περισσότερο σαν τη Μαρία παρά σαν τη Μάρθα. Μερικές φορές δεν δίνουμε στον εαυτό μας το καλύτερο. Χρειαζόμαστε λίγη ξεκούραση, με την επιθυμία να μάθουμε περισσότερα για την τέχνη της φιλοξενίας. Η βιομηχανία των διακοπών θέλει να μας πουλήσει κάθε είδους εμπειρίες, αλλά ίσως όχι αυτές που αναζητούμε. Είναι δωρεάν, πράγματι, και δεν μπορεί να αγοραστεί κάθε αληθινή συνάντηση: είτε με τον Θεό, είτε με τους άλλους, είτε με τη φύση. Απλώς χρειάζεται να φιλοξενηθούμε: να κάνουμε χώρο και μάλιστα να τον ζητήσουμε, να καλωσορίσουμε και να μας καλωσορίσουν. Έχουμε τόσα πολλά να λάβουμε, όχι μόνο να δώσουμε. Ο Αβραάμ και η Σάρα, αν και ηλικιωμένοι, ανακάλυψαν την καρποφορία τους όταν καλωσόρισαν ήρεμα τον ίδιο τον Κύριο σε τρεις οδοιπόρους. Και για εμάς, υπάρχει τόση πολλή ζωή ακόμη να καλωσορίσουμε.
Ας παρακαλέσουμε την Παναγία και Αειπάρθενο Μαρία, την καταδεκτική Μητέρα μας, η οποία φιλοξένησε τον Κύριο στην κοιλία της και, μαζί με τον Ιωσήφ, του έδωσε μια οικία. Σε αυτήν, λάμπει η κλήση μας, η κλήση της Εκκλησίας να παραμείνει οικία ανοιχτή σε όλους, για να συνεχίσει να καλωσορίζει τον Κύριό της, ο οποίος ζητά άδεια για να εισέλθει.
——————
Μετάφραση: π.Λ
