ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ

Πλατεία Αγίου Πέτρου
Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2024

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!

Σήμερα το Ευαγγέλιο της Θείας Λειτουργίας (Μκ 10,46-52) μας μιλάει για τον Ιησού, ο οποίος θεραπεύει έναν άνθρωπο από την τύφλωση. Το όνομά του είναι Βαρτιμαίος, αλλά το πλήθος, στον δρόμο, τον αγνοεί: είναι ένας φτωχός ζητιάνος. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν μάτια για αυτόν τον τυφλό· τον αφήνουν, τον αγνοούν.Κανένα βλέμμα φροντίδας, κανένα αίσθημα συμπόνιας. Και ο Βαρτιμαίος επίσης δεν βλέπει, αλλά ακούει και ακούγεται. Φωνάζει, φωνάζει δυνατά: «Υιέ του Δαβίδ, σπλαχνίσου με!» (στ. 48). Ο Ιησούς όμως τον ακούει και τον βλέπει. Γίνεται πρόθυμος και τον ρωτά: «Τι θέλεις να κάνω για σένα;» (στ. 51).

«Τι θέλεις να κάνω για σένα;». Αυτή η ερώτηση, μπροστά σε έναν τυφλό, μοιάζει με πρόκληση αλλά αντίθετα είναι μια δοκιμασία. Ο Ιησούς ρωτά τον Βαρτιμαίο ποιον πραγματικά ψάχνει και για ποιον λόγο. Ποιος είναι για σένα ο «Υιός του Δαβίδ»; Και έτσι ο Κύριος αρχίζει να ανοίγει τα μάτια του τυφλού. Ας εξετάσουμε τρεις πτυχές αυτής της συνάντησης, που γίνεται διάλογος: η κραυγή, η πίστη, η πορεία.

Πρώτα απ’ όλα η κραυγή του Βαρτιμαίου, που δεν είναι απλώς μια παράκληση για βοήθεια. Είναι μια αυτοεπιβεβαίωση. Ο τυφλός λέει: «Υπάρχω, κοιτάξτε με. Εγώ δεν βλέπω, Ιησού. Εσύ με βλέπεις;». Ναι, ο Ιησούς βλέπει τον ζητιάνο, και τον ακούει, με τα αυτιά του σώματος και της καρδιάς. Ας σκεφτούμε εμάς, όταν στον δρόμο συναντούμε κάποιον ζητιάνο: πόσες φορές κοιτάμε από την άλλη πλευρά, πόσες φορές τον αγνοούμε, σαν αυτός να μην υπήρχε. Εμείς ακούμε την κραυγή των ζητιάνων;

Δεύτερο σημείο: η πίστη. Τι λέει ο Ιησούς; «Πήγαινε, η πίστη σου σε έσωσε» (στ. 52). Ο Βαρτιμαίος βλέπει επειδή πιστεύει· ο Χριστός είναι το φως των ματιών του. Ο Κύριος παρατηρεί πώς τον κοιτάζει ο Βαρτιμαίος. Πώς κοιτάζω εγώ έναν ζητιάνο; Τον αγνοώ; Τον κοιτάζω όπως ο Ιησούς; Είμαι ικανός να καταλάβω τις ερωτήσεις του, την κραυγή του για βοήθεια; Όταν εσύ δίνεις μια ελεημοσύνη, κοιτάς τον ζητιάνο στα μάτια; Αγγίζεις το χέρι του για να νιώσεις τη σάρκα του;

Τέλος, η πορεία: Ο Βαρτιμαίος, θεραπευμένος, «ακολουθούσε τον Ιησού στην πορεία του» (στ. 52). Αλλά ο καθένας μας είναι Βαρτιμαίος, τυφλός μέσα, που ακολουθεί τον Ιησού αφού πρώτα τον  πλησιάσει. Όταν εσύ πλησιάζεις έναν φτωχό και του δείχνεις την εγγύτητά σου, είναι ο Ιησούς που πλησιάζει εσένα στο πρόσωπο εκείνου του φτωχού. Σας παρακαλώ, ας μην συγχέουμε το εξής: η ελεημοσύνη δεν είναι ευεργεσία. Εκείνος που λαμβάνει μεγαλύτερη χάρη από την ελεημοσύνη είναι αυτός που τη δίνει, διότι αφήνει τον εαυτό του να τον κοιτάξουν τα μάτια του Κυρίου.

Ας παρακαλέσουμε μαζί την Παναγία, την αυγή της σωτηρίας, να προστατεύει την πορεία μας στο φως του Χριστού.

——————–

Μετάφραση: π.Λ