ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πλατεία Αγίου Πέτρου
Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2026
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή.
Στο σημερινό Ευαγγέλιο (βλ. Μτ 22,34-40), ο Κύριος μας οδηγεί για ακόμη μία φορά στην καρδιά της πίστης μας. Ένας νομοδιδάσκαλος, θέλοντας να δοκιμάσει τον Ιησού, Τον ρωτά: «Διδάσκαλε, ποια είναι η μεγαλύτερη εντολή στον Νόμο;» (στ. 36). Ο Διδάσκαλος απαντά παραθέτοντας ένα χωρίο από το βιβλίο του Δευτερονομίου: «Θα αγαπάς τον Κύριο, τον Θεό σου, με όλη σου την καρδιά, με όλη σου την ψυχή και με όλη σου τη διάνοια» (στ. 37· βλ. Δτ 6,5).
Ο Χριστός τοποθετεί την αγάπη στο επίκεντρο της σχέσης μας με τον Θεό. Πράγματι, δεν αρκεί να γνωρίζουμε ότι ο Θεός υπάρχει, ότι είναι ο μοναδικός Θεός ή ότι είναι Παντοδύναμος. Ο Κύριος επιθυμεί να συνάψει μαζί μας μια προσωπική σχέση: ο ένας και αληθινός Θεός θέλει να γίνει ο δικός μας Θεός.
Μέσα στη συνάντησή μας μαζί Του, η εντολή της αγάπης δεν αποτελεί υποχρέωση ούτε καταναγκασμό. Κανείς, άλλωστε, δεν μπορεί να αγαπήσει επειδή απλώς του το επιβάλλουν. Η αγάπη προς τον Θεό πηγάζει από τον βαθύτερο πόθο της ανθρώπινης καρδιάς, ο οποίος βρίσκει την ολοκλήρωσή του στην κοινωνία μαζί Του. Γι’ αυτό, η αγάπη μας μπορεί να είναι αυθεντική όταν αποτελεί απάντηση στη δική Του αγάπη, η οποία πάντοτε προηγείται της δικής μας. Από εδώ απορρέει και η ανάγκη μιας ολοκληρωτικής αγάπης, που αγκαλιάζει ολόκληρο τον άνθρωπο: την καρδιά, την ψυχή και τη διάνοιά του.
Στην πρώτη εντολή ο Κύριος προσθέτει και μια δεύτερη: «Θα αγαπάς τον πλησίον σου όπως τον εαυτό σου» (Μτ 22,39). Αυτός ο κανόνας ζωής πηγάζει από την ίδια πηγή με την πρώτη εντολή· γι’ αυτό και ο Ιησούς λέει ότι η δεύτερη είναι όμοια με την πρώτη. Μέσα από τη βαθιά προσωπική μας σχέση με τον Θεό, αποκτούμε την ικανότητα να βλέπουμε τόσο τον εαυτό μας όσο και τον πλησίον μας με το ίδιο το βλέμμα του Χριστού, σύμφωνα με τον τρόπο που Εκείνος βλέπει τα πράγματα. Έτσι, ο εγωισμός νικιέται και ακόμη και η αγάπη προς τον εαυτό μας μεταμορφώνεται σε έμπρακτη χριστιανική αγάπη: η ζωή μας στρέφεται προς τον άλλον και γίνεται δώρο για όσους βρίσκονται δίπλα μας.
Η αγία Θηρεσία του Λιζιέ το είχε κατανοήσει πολύ καλά. «Μόνο η αγάπη», έγραφε, «ωθεί τα μέλη της Εκκλησίας να ενεργούν· αν αυτή η αγάπη έσβηνε, η Εκκλησία δεν θα ανήγγελλε πλέον το Ευαγγέλιο» (βλ. Άπαντα τα έργα, Χειρόγραφο Β΄, 3v°, Ρώμη 1997, σ. 223). Πράγματι, χωρίς την αγάπη, η πίστη μας θα έχανε το ουσιαστικό της περιεχόμενο, τα καλά μας έργα θα περιορίζονταν σε μια στείρα ηθικολογία και η ελπίδα μας θα ήταν μάταιη.
Αγαπητοί μου, δεν μπορούμε να αγαπούμε αληθινά τον Θεό, αν αυτή η αγάπη δεν ξεχειλίζει και δεν εκδηλώνεται ως αγάπη προς τους αδελφούς και τις αδελφές μας. Ούτε μπορούμε να αγαπούμε πραγματικά τον πλησίον μας, παρά μόνο ως παιδιά του ίδιου Πατέρα, ο οποίος πρώτος μας αγάπησε μέσω του Υιού Του, Ιησού.
Ας ζητήσουμε από τον Κύριο τη χάρη να μας χαρίσει μια νέα καρδιά, ικανή να δεχθεί και να εφαρμόσει στη ζωή της τη μεγάλη εντολή της αγάπης. Είθε να μεσιτεύει για μας η Αειπάρθενος Μαρία, στην άσπιλη καρδιά της οποίας δεν υπάρχει τίποτε άλλο παρά μόνο αγάπη.
———————–
Μετάφραση: π.Λ
