ΠΑΝΗΓΥΡΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΔΩΡΕΑΣ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΙΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πλατεία Αγίου Πέτρου
Κυριακή, 22 Ιουνίου 2025
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!
Σήμερα, σε πολλές χώρες, εορτάζεται η Πανήγυρη της Αγίας Δωρεάς του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, το Corpus Domini, και το Ευαγγέλιο αφηγείται το θαύμα των άρτων και των ιχθύων (βλ. Λκ 9,11-17).
Για να θρέψει τις χιλιάδες ανθρώπους που είχαν έρθει να τον ακούσουν και να ζητήσουν θεραπεία, ο Ιησούς καλεί τους Αποστόλους να του δώσουν το λίγο που έχουν, ευλογεί τους άρτους και τους ιχθύς και τους διατάζει να τους μοιράσουν σε όλους. Το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό: όχι μόνο όλοι λαμβάνουν αρκετή τροφή, αλλά και περισσεύει άφθονη (βλ. Λκ 9,17).
Το θαύμα είναι ένα «σημείο», και μας υπενθυμίζει ότι τα δώρα του Θεού, ακόμη και τα μικρότερα, αυξάνουν όσο περισσότερο μοιράζονται.
Εμείς όμως, διαβάζοντας όλα αυτά την ημέρα της Αγίας Δωρεάς, αναλογιζόμαστε μια ακόμη βαθύτερη πραγματικότητα. Γνωρίζουμε όντως ότι στη ρίζα κάθε ανθρώπινου μοιράσματος υπάρχει ένα μεγαλύτερο, το οποίο προηγείται: το μοίρασμα του Θεού προς εμάς. Αυτός, ο Δημιουργός, που μας έδωσε ζωή, για να μας σώσει ζήτησε από ένα πλάσμα του να είναι μητέρα του, να του δώσει ένα εύθραυστο, περιορισμένο, θνητό σώμα, όπως το δικό μας, εμπιστευόμενος τον εαυτό του σε αυτήν σαν παιδί. Έτσι, μοιράστηκε πλήρως τη φτώχεια μας, επιλέγοντας να υπηρετήσει, για να μας απαλλάξει ακριβώς από το λίγο που εμείς μπορούσαμε να του προσφέρουμε (βλ. Νικόλαος Καβάσιλας, Η εν Χριστώ ζωή, IV, 3).
Ας σκεφτούμε πόσο όμορφο είναι όταν κάνουμε ένα δώρο –ίσως μικρό, ανάλογο με τις δυνατότητές μας– να βλέπουμε ότι το εκτιμά το άτομο που το λαμβάνει. Πόσο χαρούμενοι είμαστε όταν νιώθουμε ότι, παρά την απλότητά του, εκείνο το δώρο μάς ενώνει ακόμη περισσότερο με αυτούς που αγαπάμε. Λοιπόν, στην Ευχαριστία, ανάμεσα σε εμάς και τον Θεό, συμβαίνει ακριβώς αυτό: ο Κύριος αποδέχεται, αγιάζει και ευλογεί τον άρτο και τον οίνο που αποθέτουμε στην Αγία Τράπεζα, μαζί με την προσφορά της ζωής μας, και τα μεταμορφώνει σε Σώμα και Αίμα του Χριστού, μια Θυσία αγάπης για τη σωτηρία του κόσμου. Ο Θεός ενώνεται μαζί μας αποδεχόμενος με χαρά αυτό που φέρνουμε και μας καλεί να ενωθούμε μαζί Του λαμβάνοντας και μοιράζοντας με άλλη τόση χαρά το δώρο της αγάπης Του. Με αυτόν τον τρόπο –λέει ο Ιερός Αυγουστίνος– όπως από τους «κόκκους τους σιταριού, συναγμένους μαζί […] διαμορφώνεται ο μοναδικός άρτος, έτσι στην ομόνοια της αγάπης διαμορφώνεται το ένα και μοναδικό σώμα του Χριστού» (Sermo 229/A, 2).
Αγαπητοί μου, απόψε θα έχουμε τη Λιτανεία της Αγίας Δωρεάς. Θα τελέσουμε μαζί τη Θεία Λειτουργία και στη συνέχεια θα αρχίσουμε τη λιτάνευση, περιφέροντας το Αγιότατο Μυστήριο στους δρόμους της πόλης μας. Θα ψάλλουμε, θα προσευχόμαστε και τέλος θα συναχθούμε μπροστά στη Βασιλική της Παναγίας της Μείζονος για να ικετεύσουμε την Ευλογία του Κυρίου στα σπίτια μας, στις οικογένειές μας και σε όλη την ανθρωπότητα. Είθε αυτή η Ιεροτελεστία να είναι ένα φωτεινό σημείο της δέσμευσής μας να είμαστε κάθε μέρα, ξεκινώντας από την Αγία Τράπεζα και από το Αρτοφόριο, φορείς κοινωνίας και ειρήνης ο ένας για τον άλλον, στον συμμερισμό και στην αγάπη.
____________________
Μετά το Άγγελος Κυρίου
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές,
απάρχει μια σειρά ανησυχητικών νέων από τη Μέση Ανατολή, ιδίως από το Ιράν. Σε αυτό το δραματικό σενάριο, που περιλαμβάνει το Ισραήλ και την Παλαιστίνη, τα καθημερινά βάσανα του πληθυσμού κινδυνεύουν να ξεχαστούν, ειδικά στη Γάζα και σε άλλα εδάφη, όπου η επείγουσα ανάγκη για επαρκή ανθρωπιστική υποστήριξη καθίσταται ολοένα και πιο πιεστική.
Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, η ανθρωπότητα κραυγάζει και επικαλείται την ειρήνη. Είναι μια κραυγή που απαιτεί υπευθυνότητα και λογική, και δεν πρέπει να καταπνιγεί από τον βρυχηθμό των όπλων και τα ρητορικά λόγια που υποκινούν τη σύγκρουση. Κάθε μέλος της διεθνούς κοινότητας έχει μια ηθική ευθύνη: να σταματήσει την τραγωδία του πολέμου, πριν αυτή μετατραπεί σε ανεπανόρθωτο χάσμα. Δεν υπάρχουν «μακρινές» συγκρούσεις όταν διακυβεύεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Ο πόλεμος δεν λύνει τα προβλήματα, αντιθέτως τα επιδεινώνει και δημιουργεί βαθιές πληγές στην ιστορία των λαών, οι οποίες χρειάζονται γενιές για να επουλωθούν. Καμία ένοπλη νίκη δεν μπορεί να αντισταθμίσει τον πόνο των μητέρων, τον φόβο των παιδιών, το μέλλον που τους έχει κλαπεί.
Είθε η διπλωματία να φιμώσει τα όπλα! Είθε τα έθνη να χαράξουν το μέλλον τους με έργα ειρήνης, όχι με τη βία και αιματηρές συγκρούσεις!
——————–
Μετάφραση: π.Λ
