Ο χριστιανός, ένας τέλειος ράφτης

Πόσες φορές μπορεί κανείς  να ράψει, πρέπει να ράψει, και να ξαναράψει; Μέχρι εβδομήντα φορές επτά, δηλαδή πάντα.

Βελόνα και κλωστή ράβουν, διορθώνουν, ενώνουν υφάσματα, ενώνουν κάθε  σκίσιμο,  κάθε χωρισμό.

Η βελόνα είναι ο πόνος που διαπερνά την κλωστή και την οδηγεί στο κενό   που δημιούργησε η οπή.  Η κλωστή είναι η αγάπη που δεν μπορεί να περάσει  παρά μόνο μέσα από το κενό  που δημιούργησε το πέρασμα του πόνου.

Βελόνα και κλωστή είναι αχώριστα στο ράψιμο. Είναι μάταιο το πέρασμα  της βελόνας χωρίς την κλωστή, όπως είναι και αδύνατο να περάσει η κλωστή χωρίς τη βοήθεια της βελόνας, όπως η αγάπη είναι αδύναμη χωρίς τον πόνο.

Μόνο μέσω του πονεμένου περάσματος της βελόνας είναι δυνατό στην κλωστή να περάσει το τραυματισμένο ύφασμα  και έτσι να το διορθώσει να το γιατρέψει και να το ενώσει.

Η αγάπη σκοπεύει στο να ξανασυνδέσει  το σκίσιμο. Να ράψει το άραφο χιτώνα του Ιησού που εμείς οι χριστιανοί με τον εγωισμό μας  σχίσαμε. Ο χριστιανός καλείται να είναι ένας τέλειος ράφτης, ειδικός στην βελόνα και την κλωστή.

Μόνο η γερή κλωστή της αγάπης που φέρνει ο Ιησούς μπορεί να επανασυνδέσει, να ράψει ακόμη και τις  σχισμένες καρδιές μας.

+Ν