Ως κόρην οφθαλμού
Δεν είχα πραγματικά καμιά εκτίμηση για τον Αλέξανδρο, τον γείτονά μου. Δεν ξέρω το πώς και το γιατί… αλλά μου φαινόταν ότι όλα τα ελαττώματα του κόσμου ήταν σαν να είχαν κανονίσει να συναντηθούν επάνω του. Ο τρόπος να πράττει και να σχετίζεται με τους άλλους, μου φαινόταν κάθε άλλο από αξιαγάπητος ή άξιου εκτίμησης.
Από ότι φαίνεται και η δική μου συμπεριφορά απέναντί του αποδείχθηκε βιαστική και προκατειλημμένη. Όταν του μιλούσα ήταν για να του υποδείξω είτε ένα σφάλμα, είτε κάτι άλλο. Ευτυχώς για μένα και για εκείνον… δεν έδινε βάρος στα λόγια μου και γελούσε με αυτά.
Περιφερόμενος, μια μέρα, στο χώρο της εργασίας του και ανάμεσα σε φίλους του, έμεινα κυριολεκτικά έκπληκτος. Πόση εκτίμηση τον περιέβαλε, πόσοι έπαινοι από τους συναδέλφους του, πόσο ήταν διαθέσιμοι να κάνουν κάτι γι αυτόν όλοι τους, τι καριέρα είχε προβλεφθεί από τους ανώτερούς του. Όλοι τον πρόσεχαν σαν κόρη οφθαλμού.
Αμέσως, όταν τον συνάντησα το απόγευμα, μπροστά στη μπάρα του μπαρ για ένα λικέρ, ο Αλέξανδρος δεν μπορούσε να πιστέψει στην ριζική αλλαγή της στάσης μου απέναντί του. Ήταν τόσο μεγάλη η προσοχή που έδινα στις λέξεις, τόσο πολύ θαυμασμό στο βλέμμα μου γι αυτόν που και εγώ ο ίδιος θαύμασα τον εαυτό μου.
Αλλά αυτό που έμαθα και που θα μου χρησιμεύσει για όλη μου τη ζωή είναι η σαφής πεποίθηση ότι κάθε συνάνθρωπό μου ο Θεός τον προσέχει «ως κόρη οφθαλμού».
