ΔΕΥΤΕΡΑ ΤΗΣ 30ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
26 Οκτωβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (13,10-17)
Κάποιο Σάββατο ο Ιησούς βρισκόταν σε μια συναγωγή και δίδασκε. Κι εκεί ήταν μια γυναίκα που την κατείχε ένα πνεύμα ασθένειας για δεκαοκτώ χρόνια. ‘Ηταν κυρτωμένη και δε μπορούσε με κανένα τρόπο να ισιώσει το σώμα της. ‘Οταν ο Ιησούς την είδε, τη φώναξε και της είπε: “Γυναίκα, είσαι ελεύθερη από την ασθένειά σου”. ‘Απλωσε πάνω της τα χέρια του κι εκείνη αμέσως ορθώθηκε και δόξαζε το Θεό. Αλλά ο αρχισυνάγωγος, που αγανάκτησε διότι ο Ιησούς θεράπευσε κατά το Σάββατο, έλεγε στον κόσμο: “Υπάρχουν έξι μέρες κατά τις οποίες οφείλουμε να εργαζόμαστε. Σ’ αυτές τις μέρες να έρχεσθε και να θεραπεύστε και όχι τη μέρα του Σαββάτου”. Αλλά ο Κύριος του απάντησε και του είπε: “Υποκριτές! Ο καθένας σας δε λύνει το βόδι του ή το γαϊδούρι του από το παχνί κατά τη μέρα του Σαββάτου και το πάει να το ποτίσει; Αυτή τη γυναίκα, που είναι θυγατέρα του Αβραάμ και δεκαοκτώ χρόνια τώρα την έχει δεμένη ο Σατανάς, δεν έπρεπε να τη λύσουμε απ’αυτά τα δεσμά κατά την ημέρα του Σαββάτου; Κι όταν έλεγε αυτά τα λόγια, ντροπιάζονταν όλοι οι αντίπαλοί του και όλος ο κόσμος χαίρονταν για όλα τα αξιοθαύμαστα έργα που έκανε ο Ιησούς.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός ( Στοχασμός του don LuigiMaria Epicoco)
Υπάρχει μια πανέμορφη λεπτομέρεια στην αφήγηση για τη γυναίκα που επί δεκαοκτώ χρόνια ήταν κυρτωμένη, όπως μας τη διηγείται σήμερα το Ευαγγέλιο του Λουκά: εκείνη δεν ζητά τίποτα από τον Ιησού. Δεν τον φωνάζει, δεν τον πλησιάζει· δεν βρίσκει καν τις λέξεις για να ζητήσει βοήθεια.
Είναι ο Ιησούς που τη βλέπει, τη φωνάζει και της λέει: «Γυναίκα, είσαι ελεύθερη από την ασθένειά σου». Κάποιες φορές η ζωή μάς κάνει να κλεινόμαστε τόσο πολύ στον εαυτό μας, ώστε να μας στερεί ακόμη και την ικανότητα να προσευχηθούμε. Όχι επειδή πάψαμε να πιστεύουμε, αλλά επειδή ο πόνος μπορεί να γίνει τόσο μεγάλος, ώστε να καταλάβει ολόκληρο το οπτικό μας πεδίο. Καταλήγουμε να βλέπουμε μόνο τις πληγές μας, τις αποτυχίες μας, τις ευκαιρίες που χάθηκαν. Κι όταν είμαστε κλεισμένοι στον εαυτό μας, δυσκολευόμαστε να δούμε το πρόσωπο των άλλων, ακόμη και να αναγνωρίσουμε το πρόσωπο του Θεού.
Το πιο παρηγορητικό σε αυτό το Ευαγγέλιο είναι πως ο Ιησούς ξέρει να ακούει ακόμη και μια προσευχή που δεν ειπώθηκε ποτέ. Ξέρει να διακρίνει εκείνη την επιθυμία για σωτηρία που δεν μπορούμε πια να εκφράσουμε με λόγια. Δεν περιμένει να βρει εκείνη η γυναίκα τη δύναμη να ορθωθεί για να τον συναντήσει· Εκείνος παίρνει την πρωτοβουλία και τη συναντά ακριβώς εκεί όπου έχει μείνει αιχμάλωτη. Και το σημάδι της θεραπείας δεν είναι μόνο το τέλος μιας ασθένειας. Είναι και το γεγονός ότι εκείνη η γυναίκα μπορεί επιτέλους να σταθεί όρθια, να κοιτάξει μπροστά της, να σηκώσει τα μάτια της προς τον ουρανό.
Ίσως κι εμείς να χρειαζόμαστε ένα τέτοιο θαύμα: όχι απλώς να εξαφανιστούν όλα τα προβλήματά μας, αλλά να πάψουν να μας κρατούν σκυμμένους, κλεισμένους στον εαυτό μας, ανίκανους να αντιληφθούμε πως υπάρχει ακόμη ζωή πέρα από τον πόνο μας. Η πίστη αρχίζει και από αυτή τη βεβαιότητα: όταν εμείς δεν μπορούμε πια να αναζητήσουμε τον Θεό, Εκείνος δεν παύει να αναζητά εμάς. Και μας σηκώνει, για να μπορέσουμε να κοιτάξουμε ξανά τη ζωή κατάματα.
Προσευχή της ημέρας
Κύριε, συγχώρεσέ με όταν δυσκολεύομαι να χαρώ με τη χαρά των άλλων και τους πληγώνω με την αυστηρότητά μου.
Θεράπευσε την καρδιά μου από τη ζήλια, τον φθόνο και την κακία. Γέμισέ τη με το φως και την ευσπλαχνία σου, και μάθε με να αγαπώ όπως εσύ.
Πες μόνο έναν λόγο, Κύριε, και θα θεραπευτώ. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
