ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ 20ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
19 Αυγούστου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο Άγιο Ευαγγέλιο (20,1-16)
Τον καιρό εκείνο, είπε ο Ιησούς στους μαθητές του: “Η βασιλεία των ουρανών είναι όμοια με ένα οικοδεσπότη, ο οποίος βγήκε νωρίς το πρωί για να μισθώσει εργάτες για να εργασθούν στον αμπελώνα του. Όταν συμφώνησε με τους εργάτες να τους δώσει ένα δηνάριο την ημέρα, τους έστειλε στον αμπελώνα του.
Όταν βγήκε κατά τις εννιά το πρωί, είδε άλλους εργάτες να στέκονται στην αγορά χωρίς δουλειά, και είπε και σ’αυτούς: “Πηγαίνετε κι εσείς στον αμπελώνα και ό,τι είναι δίκαιο θα σας το δώσω”. Κι εκείνοι πήγαν. Όταν βγήκε πάλι κατά το μεσημέρι και κατά τις τρεις, έκαμε το ίδιο.
Κατά τις πέντε, όταν βγήκε, βρήκε κι άλλους να στέκονται και τους λέει: “Γιατί στέκεστε εδώ, όλη την ημέρα χωρίς δουλειά;” Του λένε: “Διότι κανένας δεν μας μίσθωσε”. Τους λέει: “Πηγαίνετε κι εσείς στον αμπελώνα”.
Όταν βράδιασε, λέει ο κύριος του αμπελώνα στον επίτροπό του: “Κάλεσε τους εργάτες και δώσε τους το μισθό, αρχίζοντας από τους τελευταίους μέχρι τους πρώτους”. Κι όταν πήγαν αυτοί που προσλήφθηκαν στις πέντε, πήραν από ένα δηνάριο. Όταν έφθασαν οι πρώτοι, νόμισαν ότι θα πάρουν παραπάνω. Και πήραν από ένα δηνάριο κι αυτοί.
Όταν πληρώθηκαν άρχισαν να γογγύζουν εναντίον του οικοδεσπότη, λέγοντας: “Αυτοί οι τελευταίοι εργάσθηκαν μια ώρα και τους εξίσωσες με εμάς που βαστάξαμε το βάρος της ημέρας και τη ζέστη”. Κι εκείνος, απαντώντας σε ένα απ’αυτούς, είπε: “Φίλε μου, δε σε αδικώ. Δε συμφώνησε μαζί μου για ένα δηνάριο; Πάρε ό,τι σου ανήκει και πήγαινε. Αλλά θέλω και σ’αυτόν τον τελευταίο να δώσω όσο και σε σένα. Μήπως δεν μου επιτρέπεται να κάμω ότι θέλω την περιουσία μου; Ή μήπως το μάτι σου είναι πονηρό, επειδή εγώ είμαι καλός;”.
Έτσι οι τελευταίοι θα γίνουν πρώτοι και οι πρώτοι τελευταίοι.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
Η αληθινή αγάπη είναι να βοηθάς τον άλλον να βρει έναν σκοπό για τον οποίο αξίζει να ζει. Ίσως αυτό να είναι το πιο όμορφο κλειδί για να κατανοήσουμε την παραβολή των εργατών του αμπελώνα, που διηγείται ο Ιησούς στο σημερινό Ευαγγέλιο. Ο ιδιοκτήτης συνεχίζει να βγαίνει καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας για να αναζητήσει εργάτες.
Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι ενδιαφέρεται απλώς για το αμπέλι του, όμως φαίνεται πως υπάρχει κάτι βαθύτερο: δεν θέλει κανείς να μείνει χωρίς έναν λόγο για να ζήσει τη μέρα του. Η εργασία, στην παραβολή, δεν αντιπροσωπεύει μόνο αυτό που μας επιτρέπει να εξασφαλίζουμε τα προς το ζην. Αντιπροσωπεύει κυρίως τη δυνατότητα να έχουμε έναν σκοπό. Και υπάρχουν άνθρωποι που έχουν τη χάρη να τον βρίσκουν πολύ νωρίς. Υπάρχουν εκείνοι που καταλαβαίνουν από νωρίς για ποιο πράγμα αξίζει να ζουν, να αγαπούν, να προσφέρουν τον εαυτό τους. Άλλοι το ανακαλύπτουν στα μισά της διαδρομής. Κάποιοι άλλοι μόνο όταν η ημέρα μοιάζει πια να τελειώνει. Το εκπληκτικό είναι ότι για τον Θεό δεν είναι ποτέ αργά.
Η χάρη δεν θεωρεί κανέναν οριστικά χαμένο. Όσο υπάρχει ζωή, υπάρχει ακόμη η δυνατότητα να βρούμε νόημα, να αλλάξουμε πορεία, να αρχίσουμε ξανά. Αυτό ακριβώς δυσκολεύονται να κατανοήσουν οι εργάτες της πρώτης ώρας. Μετατρέπουν τη σχέση τους με τον κύριο σε έναν λογαριασμό: εργαστήκαμε περισσότερο, επομένως αξίζουμε περισσότερα. Όμως η Βασιλεία του Θεού δεν λειτουργεί με τη λογική της σύγκρισης. Αν κοιτάζουμε συνεχώς τι λαμβάνουν οι άλλοι, καταλήγουμε να μην αναγνωρίζουμε πλέον τη χάρη που έχουμε λάβει εμείς.
Όποιος συνάντησε τον Θεό στην αρχή της ζωής του δεν θα έπρεπε να αισθάνεται αδικημένος επειδή κάποιος άλλος Τον συναντά στο τέλος. Αντίθετα, θα έπρεπε να είναι ευγνώμων που μπόρεσε να περάσει μια ολόκληρη ημέρα γνωρίζοντας για ποιον και για ποιο πράγμα αξίζει να ζει. Ο καλός ληστής είναι ίσως η πιο σκανδαλώδης αλλά και η πιο παρήγορη εικόνα αυτής της λογικής. Έρχεται την τελευταία ώρα και ακριβώς εκεί συναντά το έλεος. Δεν είναι αδικία. Είναι η δωρεά του Θεού, και αυτό είναι μια καλή είδηση, γιατί οι περισσότεροι από εμάς είμαστε περισσότερο ληστές παρά δίκαιοι.
Προσευχήσου……
Κύριε, το θέλημα σου ας είναι και δικό μου θέλημα.
Κάνε να το αναζητώ,
να το βρίσκω, να το εκπληρώνω.
Εσύ έχεις για μένα το σχέδιό σου.
Κάνε να το γνωρίσω, και δώσε μου τη δύναμη να το ακολουθήσω μέχρι την οριστική σωτηρία της ψυχής μου.
Κύριε ξέρω πως είσαι παρών στη ζωή μου.
Θέλω να σε συναντώ σε κάθε στιγμή της ζωής μου,
στις χαρές και στις λύπες.
Να είσαι μαζί μου στις αδυναμίες μου, να είσαι μαζί μου
όταν πρέπει να προσπαθήσω για το καλύτερο.
Η δική σου χάρη ας κατευθύνει τα βήματά μου
στο δρόμο της ζωής.
Αισθάνομαι δυνατά μέσα μου
την επιθυμία να σε αναζητήσω, να σε γνωρίσω,
να σε νιώσω κοντά μου…
Πιστεύω σ’ Εσένα, Κύριε, Θεέ της ζωής. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
