ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ 20ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
20 Αυγούστου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο Άγιο Ευαγγέλιο (22,1-14)
Ο Ιησούς του μίλησε πάλι με παραβολές και τους είπε: “Μοιάζει η βασιλεία των ουρανών με ένα βασιλιά, ο οποίος έκαμε τους γάμους του γιου του.
Κι έστειλε τους δούλους του να φωνάξουν τους καλεσμένους στο γάμο κι αυτοί δεν ήθελαν να έλθουν. Πάλι έστειλε άλλους δούλους, λέγοντας: `Να πείτε στους καλεσμένους: ετοίμασα το γεύμα, οι ταύροι μου και τα θρεπτά είναι σφαγμένα και όλα είναι έτοιμα. Ελάτε στους γάμους’. Κι εκείνοι αδιαφόρησαν και πήγαν ο ένας στο χωράφι του, ο άλλος στο εμπόριό του, ενώ οι υπόλοιποι αφού συνέλαβαν τους δούλους του, τους έβρισαν και τους σκότωσαν.
Ο βασιλιάς, όταν το άκουσε, εξοργίστηκε κι έστειλε τα στρατεύματά του κι εξολόθρευσε εκείνους τους φονιάδες κι έκαψε τη πόλη τους. Τότε είπε στους δούλους του: “Ο γάμος είναι έτοιμος, αλλά οι καλεσμένοι δεν ήταν άξιοι. Πηγαίνετε, λοιπόν, στα σταυροδρόμια και όσους κι αν βρείτε, καλέστε τους στο γάμο. Και βγήκαν εκείνοι οι δούλοι στους δρόμους και συγκέντρωσαν όλους όσους βρήκαν, και κακούς και καλούς. Και γέμισε η αίθουσα του γάμου από συνδαιτυμόνες.
Κι όταν ο βασιλιάς μπήκε να δει τους συνδαιτυμόνες, είδε εκεί έναν άνθρωπο που δεν φορούσε το φόρεμα του γάμου, και του λέει: “Φίλε, πώς μπήκες μέσα εδώ, χωρίς να φορείς το φόρεμα του γάμου;” Εκείνος αποστομώθηκε. Τότε ο βασιλιάς είπε στους υπηρέτες του: “Αφού του δέσετε τα πόδια και τα χέρια, βγάλτε τον έξω στο σκοτάδι. Εκεί θα είναι ο θρήνος και το τρίξιμο των δοντιών. Διότι πολλοί είναι οι καλεσμένοι, αλλά λίγοι οι εκλεκτοί”.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
Ένας βασιλιάς ετοιμάζει μια γιορτή και στέλνει να καλέσουν τους προσκεκλημένους, όμως εκείνοι δεν θέλουν να συμμετάσχουν. Υπάρχει κάτι βαθιά οδυνηρό στην παραβολή που διηγείται ο Ιησούς στο σημερινό Ευαγγέλιο, γιατί μοιάζει σχεδόν σαν ακτινογραφία της ζωής μας. Ο Θεός ετοιμάζει μια γιορτή για εμάς, αλλά εμείς είμαστε υπερβολικά απασχολημένοι κυνηγώντας τα σχέδιά μας, κάνοντας το δικό μας θέλημα και αποφασίζοντας μόνοι μας τι θα έπρεπε να μας κάνει ευτυχισμένους.
Ίσως μεγάλο μέρος της δυστυχίας μας να ξεκινά ακριβώς από εδώ. Ο Θεός μάς προσκαλεί στη χαρά, αλλά εμείς συνεχίζουμε να την αναζητούμε σύμφωνα με κριτήρια που έχουμε θέσει μόνοι μας. Νομίζουμε ότι θα είμαστε ευτυχισμένοι όταν αποκτήσουμε εκείνο το πράγμα, όταν φτάσουμε σε εκείνη τη θέση, όταν πραγματοποιήσουμε εκείνο το σχέδιο. Κι έτσι κινδυνεύουμε να περάσουμε τη ζωή μας προετοιμάζοντας τη δική μας προσωπική ιδέα για την ευτυχία, ενώ η γιορτή είναι ήδη έτοιμη και εμείς δεν το αντιλαμβανόμαστε.
Έχει, λοιπόν, ιδιαίτερη σημασία το γεγονός ότι ο βασιλιάς στέλνει τους υπηρέτες του στα σταυροδρόμια των δρόμων. Εκείνοι που αρχικά φαίνονταν αποκλεισμένοι γίνονται οι προσκεκλημένοι. Οι τελευταίοι, οι απορριφθέντες, οι αόρατοι βρίσκουν θέση στην αίθουσα του συμποσίου.
Ο Θεός συχνά κατορθώνει να δώσει περισσότερη χαρά σε εκείνον που δεν έχει τίποτα από το οποίο να κρατηθεί παρά σε εκείνον που τα έχει όλα, αλλά είναι ολοκληρωτικά στραμμένος στον εαυτό του.
Όμως η παραβολή περιέχει και μια παράξενη λεπτομέρεια: το ένδυμα του γάμου. Αν όλοι είναι προσκεκλημένοι, γιατί κάποιος στη συνέχεια αποκλείεται επειδή δεν φορά το κατάλληλο ένδυμα; Προφανώς ο Ιησούς δεν μιλά για κομψότητα. Θέλει να πει ότι η δωρεάν πρόσκληση απαιτεί, παρ’ όλα αυτά, μια απάντηση.
Το ένδυμα του γάμου είναι μια εσωτερική στάση, μια διάθεση της καρδιάς. Είναι η ταπεινοφροσύνη εκείνου που γνωρίζει ότι προσκλήθηκε χωρίς να το αξίζει, η απλότητα εκείνου που ξέρει να δέχεται ένα δώρο, η πραότητα εκείνου που δεν θέλει να καταλαμβάνει όλη τη σκηνή.
Ο Θεός προσκαλεί όλους, αλλά κανείς δεν μπορεί πραγματικά να ζήσει τη γιορτή χωρίς να επιτρέψει στη γιορτή να τον αλλάξει. Μπορούμε να μπούμε στην αίθουσα και να συνεχίσουμε να παραμένουμε κλεισμένοι στον εγωισμό μας, στις απαιτήσεις μας, στην ανάγκη να ελέγχουμε τα πάντα. Σε αυτή την περίπτωση είμαστε μέσα και ταυτόχρονα έξω, μέσα στο σκοτάδι όπου υπάρχει κλάμα και τρίξιμο των δοντιών — μια εύγλωττη εικόνα της απόγνωσης.
Προσευχή της ημέρας.
Σ’ ευχαριστώ Ιησού,
γιατί κάθε μέρα
αισθάνομαι με ανανεωμένο θαυμασμό
πως το αδύνατο γίνεται δυνατό
εάν το ζω υπό τη δύναμη του
ονόματός σου που σώζει.
Χορήγησέ μου να είμαι πάντοτε έτοιμος
Να εγκαταλείψω τα πάντα
Για να ακολουθήσω Εσένα
Και με ελευθερία να σου είμαι πιστός. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
