ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ 19ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
13 Αυγούστου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο Άγιο Ευαγγέλιο (18,21-19.1)
Τον καιρό εκείνο, τον πλησίασε ο Πέτρος και του είπε: “Κύριε, πόσες φορές να σφάλλει ο αδελφός μου απέναντί μου και να τον συγχωρήσω; Μέχρι επτά φορές;” Του λέει ο Ιησούς: “Δεν σου λέω μέχρι επτά φορές, αλλά μέχρι εβδομήντα φορές επτά.
Γι’ αυτό, η βασιλεία των ουρανών μοιάζει με ένα βασιλιά, που θέλησε να λογαριασθεί με τους δούλους του. Κι όταν άρχισε να λογαριάζεται, του έφεραν μπροστά του έναν, ο οποίος του χρωστούσε δέκα χιλιάδες τάλαντα. Κι επειδή αυτός δεν είχε να του τα επιστρέψει, διέταξε ο κύριος να πουληθεί αυτός και η γυναίκα του και τα παιδιά του και όλα όσα έχει, για να επιστραφεί το χρέος. Έπεσε ο δούλος και τον προσκυνούσε, λέγοντας: “Δείξε μακροθυμία για μένα και όλα θα σου τα επιστρέψω”. Επειδή ο κύριος σπλαχνίστηκε το δούλο, τον άφησε ελεύθερο και του χάρισε και το δάνειο. Όταν αυτός ο δούλος βγήκε έξω, βρήκε ένα σύνδουλό του, ο οποίος του χρωστούσε εκατό δηνάρια και αφού τον έπιασε, τον έπνιγε λέγοντας: “Επέστρεψε ό,τι χρωστάς”.
Έπεσε, τότε, ο σύνδουλός του και τον παρακαλούσε λέγοντας: “Δείξε μακροθυμία, και θα σου τα επιστρέψω”. Αλλά εκείνος δεν ήθελε, και πήγε και τον έβαλε στη φυλακή έως ότου του αποδώσει το χρέος. Αλλά, όταν οι σύνδουλοι είδαν ό,τι συνέβηκε, λυπήθηκαν πάρα πολύ και πήγαν και ανέφεραν στον κύριό τους όλα όσα συνέβηκαν. Τότε ο κύριός του τον κάλεσε και του λέει: “Δούλε πονηρέ, όλο εκείνο το χρέος σου το χάρισα, επειδή με παρακάλεσες. Δεν έπρεπε και εσύ να δείξεις έλεος προς το σύνδουλό σου, όπως κι εγώ σε ελέησα;” Και οργισμένος ο κύριός του τον παρέδωσε στους βασανιστές, έως ότου αποδώσει όλο το χρέος. Έτσι κι ο ουράνιος Πατέρας μου θα σας κάμει, εάν δεν συγχωρείτε, από καρδιάς, ο καθένας τον αδελφό του”.
Όταν ο Ιησούς τελείωσε αυτά τα λόγια, έφυγε από τη Γαλιλαία και ήλθε στα σύνορα της Ιουδαίας, πέρα από τον Ιορδάνη.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
«Πόσες φορές πρέπει να συγχωρήσω τον αδελφό μου;». Είναι μια πολύ όμορφη ερώτηση αυτή που απευθύνει ο Πέτρος στον Ιησού στο σημερινό Ευαγγέλιο. Στην πραγματικότητα, είναι η ερώτηση του καθενός από εμάς. Υπάρχει άραγε ένα όριο πέρα από το οποίο δεν είμαστε πλέον υποχρεωμένοι να συγχωρούμε; Ο Ιησούς απαντά με έναν συμβολικό αριθμό, «εβδομήντα φορές το επτά», για να μας πει ότι η συγχώρεση, όταν γεννιέται από την αγάπη του Θεού, δεν μπορεί να μετρηθεί με υπολογισμούς. Αμέσως μετά διηγείται την παραβολή του σκληρού και αδυσώπητου δούλου. Και εκεί βρίσκεται το κλειδί για όλα.
Ο λόγος για τον οποίο μπορούμε να συγχωρούμε πάντοτε δεν είναι ότι το κακό που έχουμε υποστεί είναι κάτι ασήμαντο. Ο λόγος είναι άλλος: όποιος έχει πραγματικά βιώσει το έλεος του Θεού δεν μπορεί πλέον να βλέπει τους άλλους με τα ίδια μάτια όπως πριν. Το πρόβλημα αρχίζει όταν χάνουμε τη μνήμη αυτής της δωρεάς. Γι’ αυτό πάντοτε με συγκινεί όταν κάποιος παρουσιάζεται ενώπιον του Θεού πιστεύοντας ότι δεν έχει και πολλά για τα οποία χρειάζεται να του συγχωρεθούν, σαν να είναι απλώς ένας «καλός άνθρωπος». Η υπεροψία του να αισθανόμαστε καλύτεροι από τους άλλους είναι μία από τις πιο λεπτές μορφές της υπερηφάνειας.
Όποιος πιστεύει ότι δεν έχει λάβει πολλά, δύσκολα θα νιώσει την ανάγκη να προσφέρει πολλά. Εκείνος όμως που γνωρίζει ότι έχει σηκωθεί από την πτώση του, ότι έχει αθωωθεί και αγαπηθεί πέρα από κάθε αξία ή αξιότητά του, βρίσκει σιγά-σιγά τη δύναμη να κάνει το ίδιο και στους άλλους. Γι’ αυτό ο Ιησούς καταλήγει λέγοντας ότι η συγχώρεση πρέπει να πηγάζει «από την καρδιά». Δεν γεννιέται από μια ηρωική προσπάθεια. Γεννιέται από την ευγνωμοσύνη. Και όταν ένας άνθρωπος ζει έχοντας στη μνήμη του την αγάπη που έλαβε, ανακαλύπτει ότι αυτό που φαινόταν αδύνατο γίνεται, λίγο-λίγο, ένας δρόμος που μπορεί να βαδίσει.
Προσευχήσου……
Ελέησε με, Θεέ, σύμφωνα με την ευσπλαχνία σου
Και σβήσε τα ανομήματα μου
Σύμφωνα με το πλήθος του ελέους σου.
Πλύνε με εντελώς από την ανομία μου,
Και από την αμαρτία μου καθάρισε με.
Επειδή εγώ αναγνωρίζω την ανομία μου,
και εμπρός μου πάντα είναι η αμαρτία μου.
Εναντίον σου,
μόνο εναντίον σου, αμάρτησα,
και ενώπιον σου το κακό έπραξα.
Μια καθαρή καρδιά, Θεέ, δημιούργησε μέσα μου
Και σταθερό πνεύμα ανανέωσε στα σπλάχνα μου. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
