ΤΕΤΑΡΤΗ ΤΗΣ 19ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
12 Αυγούστου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο Άγιο Ευαγγέλιο (18, 15-20)
Εάν ο αδελφός σφάλλει απέναντί σου, πήγαινε και κάμε του παρατήρηση, ενώ θα είσθε οι δύο σας μόνοι. Αν σε ακούσει, κέρδισες τον αδελφό σου. Αν, όμως, δεν ακούσει, πάρε μαζί σου ακόμα ένα ή δυο άλλους, ώστε κάθε λόγος να επιβεβαιώνεται από το στόμα δυο ή τριών μαρτύρων. Αλλά, εάν τους παρακούσει, να το αναφέρεις στην εκκλησία. Κι εάν παρακούσει και την εκκλησία, ας είναι για σένα ό,τι είναι ο εθνικός και ο τελώνης. Αλήθεια σας λέω: ό,τι κι αν δέσετε πάνω στη γη, θα είναι δεμένο και στον ουρανό. Και ό,τι λύσετε πάνω στη γη, θα είναι λυμένο και στον ουρανό.
Πάλι, αλήθεια σας λέω: αν δυο, μεταξύ σας, συμφωνήσουν πάνω στη γη να ζητήσουν οποιοδήποτε πράγμα, θα τους γίνει από τον Πατέρα μου που βρίσκεται στους ουρανούς. Διότι, όπου βρίσκονται συναγμένοι δυο ή τρεις στο όνομά μου, εκεί είμαι κι εγώ ανάμεσά τους”.
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
«Εάν ο αδελφός σου διαπράξει ένα σφάλμα, πήγαινε και επίπληξέ τον κατ’ ιδίαν, μόνο μεταξύ εσένα και εκείνου».
Το σημερινό Ευαγγέλιο μας θυμίζει μια πρακτική που έχουμε σχεδόν εντελώς ξεχάσει: τη διόρθωση μεταξύ αδελφών. Δεν πρόκειται για μια πρόσκληση να ελέγχουμε τη ζωή των άλλων ή να αισθανόμαστε ηθικά ανώτεροι. Αντίθετα, είναι μία από τις πιο αυθεντικές μορφές αγάπης. Πολύ συχνά κάνουμε ακριβώς το αντίθετο από αυτό που μας διδάσκει ο Ιησούς.
Όταν κάποιος κάνει ένα λάθος, μπαίνουμε στον πειρασμό να μιλήσουμε γι’ αυτόν σε όλους, εκτός από τον ίδιο. Χρησιμοποιούμε τα λάθη των άλλων για να τους ταπεινώσουμε, να τους πληγώσουμε, να τροφοδοτήσουμε τα κουτσομπολιά ή, ακόμη χειρότερα, για να σχηματίσουμε οριστικές και καταδικαστικές κρίσεις για το πρόσωπό τους. Το Ευαγγέλιο, αντίθετα, μας ζητά να προστατεύουμε τον αδελφό μας και όχι να τον εκθέτουμε.
Το να διορθώνουμε αδελφικά σημαίνει ότι ενδιαφερόμαστε πραγματικά για το καλό του άλλου. Είναι το θάρρος να τον πλησιάσουμε με διακριτικότητα και αγάπη, για να τον βοηθήσουμε να μην κάνει κακό στον εαυτό του. Όποιος αγαπά αληθινά δεν μένει αδιάφορος μπροστά στα λάθη του αγαπημένου προσώπου, αλλά επιλέγει τον σωστό τρόπο για να το βοηθήσει να ξαναβρεί τον δρόμο του.
Υπάρχει όμως μια καθοριστική διαφορά ανάμεσα στη διόρθωση και στην κρίση. Η διόρθωση γεννιέται από την αγάπη και επιθυμεί τη θεραπεία. Η κρίση, συχνά, γεννιέται από την υπερηφάνεια και επιδιώκει μόνο την καταδίκη. Έχουμε ανάγκη από ανθρώπους που θα μας βοηθήσουν να δούμε εκείνα που μόνοι μας δεν μπορούμε πλέον να αναγνωρίσουμε. Δεν έχουμε ανάγκη από κατηγόρους, αλλά από αδελφούς.
Μια αληθινή φιλία, μια αληθινή κοινότητα, μια αληθινή οικογένεια είναι χώροι όπου βοηθά ο ένας τον άλλον να μεγαλώνει και να προοδεύει, χωρίς φόβο απέναντι στην αλήθεια και χωρίς να εγκαταλείπεται η ευσπλαχνία.
Γι’ αυτό το Ευαγγέλιο ολοκληρώνεται μιλώντας για την κοινωνία και την ενότητα: «Όπου είναι δύο ή τρεις συγκεντρωμένοι στο όνομά μου, εκεί είμαι κι εγώ ανάμεσά τους».
Η παρουσία του Ιησού δεν γεννιέται απλώς από το γεγονός ότι κάποιοι άνθρωποι βρίσκονται στον ίδιο χώρο. Γεννιέται όταν υπάρχουν αληθινές σχέσεις, θεμελιωμένες στην αγάπη, στην αλήθεια και στην αμοιβαία επιθυμία για το καλό.
Προσευχήσου……
Ω Κύριε μεγάλε θεραπευτή,
ενώπιον σου γονατίζω,
καθώς κάθε τέλειο δώρο
από Εσένα προέρχεται.
Δώρισε σε παρακαλώ,
ικανότητα στα χέρια μου,
και καθαρότητα στη σκέψη μου,
γενναιοδωρία και ταπεινοφροσύνη
στην καρδιά μου.
Δώσε μου αποφασιστικότητα στις επιλογές,
δύναμη για να σηκώνω
ένα μέρος από το φορτίο
των αδελφών μου που υποφέρουν.
Διώξε από την καρδιά μου κάθε κακία και βρομιά,
ώστε με την απλή πίστη
ενός παιδιού να μπορέσω
να σε εμπιστευτώ ολοκληρωτικά. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
