ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’
ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ
Πλατεία Αγίου Πέτρου
Κυριακή, 28 Ιουνίου 2026
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!
Και στο σημερινό Ευαγγέλιο (Μτ 10,37-42) ακούμε ορισμένες προτροπές του Ιησού για να ζήσουμε ως ακόλουθοί Του και να γίνουμε μάρτυρες της Βασιλείας Του. Δεν πρόκειται για κάποια εξωτερική πράξη, αλλά για την ολοκληρωτική δέσμευση του εαυτού μας σε μια σχέση αγάπης μαζί Του. Και για να καρποφορήσει, η αγάπη απαιτεί τουλάχιστον τρία πράγματα: την αποδέσμευση, την απώλεια και την αποδοχή.
Πρώτα απ’ όλα, την αποδέσμευση. Ο Ιησούς λέει: «Όποιος αγαπά τον πατέρα ή τη μητέρα περισσότερο από εμένα, δεν είναι άξιός μου· και όποιος αγαπά τον γιο ή την κόρη περισσότερο από εμένα, δεν είναι άξιός μου» (στ. 37). Τη στιγμή που αρχίζει να αποστέλλει τους Αποστόλους Του σε αποστολή, ο Κύριος θέλει να είναι ελεύθεροι από κάθε δεσμό. Αυτό όμως ισχύει για όλους: ακόμη και οι πιο σημαντικοί ανθρώπινοι δεσμοί βρίσκουν την πληρότητά τους χάρη στην αγάπη που μας χαρίζει ο Χριστός. Ας σκεφτούμε, για παράδειγμα, τον έγγαμο βίο: μπορεί να βιωθεί στην πληρότητά του μόνο όταν κανείς «αφήσει» το πατρικό του σπίτι (πρβλ. Μτ 19,6), ώστε να αφοσιωθεί στη συζυγική σχέση. Ας σκεφτούμε επίσης την ανατροφή των παιδιών: τα βοηθούμε να ολοκληρωθούν και να γίνουν ευτυχισμένα όταν τα εκπαιδεύουμε να «στέκονται στα δικά τους πόδια» και να λαμβάνουν τις δικές τους αποφάσεις. Ο ιερός Αυγουστίνος λέει: «Είναι οδυνηρός ο αποχωρισμός από αυτό που αγαπάς. Αλλά και ο γεωργός προσωρινά χάνει εκείνο που σπέρνει» (Λόγος 330, 2). Μόνο «χάνοντας» εκείνον τον σπόρο, που ρίχνεται στη γη, θα μπορέσει να τον δει να ανθίζει.
Με αυτή την έννοια, η αγάπη είναι επίσης απώλεια. Μας είναι δύσκολο να το κατανοήσουμε, ιδιαίτερα σε έναν κόσμο όπου το να χάνει κανείς φαίνεται αδυναμία και όπου κυριαρχεί η εμμονή με το να έχει και να κατέχει. Η αγάπη, όμως, καρποφορεί μόνο όταν προσφέρεται. Όταν είμαστε πρόθυμοι να χάσουμε κάτι από τον εαυτό μας για να δώσουμε χώρο στον άλλον· να χάσουμε λίγο από τον χρόνο μας για να ακούσουμε έναν φίλο· να στερηθούμε λίγη από την άνεσή μας για να συμμεριστούμε μια κατάσταση δυσκολίας. Εκείνος που κρατά τη ζωή μόνο για τον εαυτό του –όπως λέει το Ευαγγέλιο– στην πραγματικότητα τη χάνει (πρβλ. στ. 39), διότι δεν την ανοίγει στη χαρά της αγάπης και έτσι γίνεται άκαρπη. Γι’ αυτό ο Ιησούς μάς καλεί να αγκαλιάσουμε τον Σταυρό. Εκείνος προσέφερε τον εαυτό Του, «έχασε» τον εαυτό Του, και ακριβώς έτσι εμείς μπορέσαμε να λάβουμε τη ζωή Του σε αφθονία. Κατά τον ίδιο τρόπο, αν ζούμε σύμφωνα με τη λογική της δωρεάς του εαυτού μας, θα είμαστε κι εμείς ικανοί να γεννούμε νέα ζωή στις σχέσεις μας.
Τέλος, η αποδοχή. Η αγάπη εκφράζεται με συγκεκριμένες επιλογές και πράξεις, με μια δέσμευση που επιτελείται μέσα από μικρές καθημερινές χειρονομίες, όπως είναι το να προσφέρουμε ένα ποτήρι νερό σε εκείνον που διψά (πρβλ. στ. 42). Ο Ιησούς, στέλνοντας τους μαθητές Του πριν από Αυτόν, τους ζητεί να πορευθούν χωρίς εφόδια, δηλαδή έχοντας ανάγκη από τους άλλους, ώστε έτσι να προκαλούν την αποδοχή από όσους θα συναντούν. Και έτσι, όποιος υποδέχεται εκείνον που έρχεται στο όνομα του Ιησού, υποδέχεται τον ίδιο τον Ιησού και τον επουράνιο Πατέρα που Τον απέστειλε. Η αγάπη προς τον Κύριο περνά πάντοτε μέσα από την υποδοχή και την αποδοχή των αδελφών μας.
Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, ας προσευχηθούμε στην Παρθένο Μαρία, η οποία αγάπησε τον Υιό της γνωρίζοντας να Τον αφήσει να πορευθεί στον δρόμο που ο Πατέρας Του είχε ορίσει. Είθε εκείνη να μας βοηθήσει να είμαστε ταπεινοί και χαρούμενοι μάρτυρες της αγάπης του Χριστού.
——————–
Μετάφραση: π.Λ
