ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ 4ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
7 Μαΐου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Όποιος δέχεται κάποιον που εγώ θα στείλω, δέχεται εμένα.
Ανάγνωσμα από το κατά Ιωάννη Άγιο Ευαγγέλιο (13,16-20)
Αφού ο Ιησούς έπλυνε τα πόδια των μαθητών του, τους είπε:
«Αλήθεια, αλήθεια σας λέω: δεν υπάρχει δούλος που να είναι ανώτερος απ’ τον κύριό του ούτε απεσταλμένος ανώτερος από εκείνον που τον έστειλε. Αν τα γνωρίζετε αυτά, θα είστε μακάριοι αν τα εκτελέσετε.
Δε μιλώ για όλους εσάς. Εγώ γνωρίζω καλά ποιους διάλεξα, ώστε να εκπληρωθεί η Γραφή που λέει: “Αυτός που τρώει απ’ το ψωμί μου, σήκωσε τη φτέρνα του εναντίον μου”. Από τώρα σας το λέω, πριν ακόμα γίνει, ώστε, όταν συμβεί, να πιστέψετε ότι Εγώ Είμαι. Αλήθεια, αλήθεια σας λέω: όποιος δέχεται κάποιον που εγώ θα στείλω, δέχεται εμένα. Κι όποιος εμένα δέχεται, δέχεται αυτόν που με έστειλε».
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός don Luigi Maria Epicoco
«Αυτός που τρώει απ’ το ψωμί μου, σήκωσε τη φτέρνα του εναντίον μου». Αυτά τα λόγια του σημερινού Ευαγγελίου μας θυμίζουν μια άβολη αλήθεια: πολλές φορές ο πόνος δεν έρχεται απ’ έξω, από εκείνους που θεωρούμε εχθρούς, αλλά γεννιέται μέσα στις πιο κοντινές σχέσεις. Μπορεί να προέρχεται από ανθρώπους που αγαπάμε, από εκείνους που είναι δίπλα μας, που μοιράζονται τη ζωή μας. Είναι ένας πόνος ιδιαίτερος, πιο βαθύς, γιατί αγγίζει την εμπιστοσύνη.
Το ότι και ο Ιησούς πέρασε μέσα από αυτή την εμπειρία δεν αφαιρεί τον πόνο, αλλά τον φωτίζει. Σημαίνει ότι αυτό που ζούμε δεν είναι ξένο προς τη δική Του πορεία. Κι όμως, το Ευαγγέλιο δεν μένει στο τραύμα. Ο Ιησούς δεν μας καλεί να καθηλωθούμε στην προδοσία, αλλά να σηκώσουμε το βλέμμα.
Αμέσως μετά λέει: «Όποιος δέχεται εκείνον που εγώ θα στείλω, δέχεται εμένα· και όποιος δέχεται εμένα, δέχεται Εκείνον που με έστειλε». Είναι σαν να μας λέει ότι η αποφασιστική λογική δεν είναι αυτή του κακού που δεχθήκαμε, αλλά της αποδοχής. Δεν είναι η προδοσία που καθορίζει τη ζωή μας, αλλά η ικανότητα μας να παραμένουμε ανοιχτοί.
Ο Θεός, άλλωστε, περνά μέσα από συγκεκριμένες σχέσεις. Τον συναντάμε όταν δεχόμαστε και όταν επιτρέπουμε να γίνουμε δεκτοί, ζώντας δεσμούς που δεν μένουν κλεισμένοι μέσα στο τραύμα, αλλά ανοίγονται σε κάτι μεγαλύτερο. Και η δική μας ζωή, με τις αδυναμίες και τις πληγές της, μπορεί να γίνει ένας τόπος περάσματος. Όχι μόνο τόπος πόνου, αλλά και χώρος όπου ο Θεός γίνεται παρών.
Με αυτή την έννοια, η ίδια μας η ύπαρξη μπορεί να γίνει γέφυρα. Ένας τόπος όπου, παρά τα πάντα, συνεχίζει να κυκλοφορεί μια αγάπη μεγαλύτερη από την πληγή που δεχθήκαμε.
ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Κύριέ μου, μας έδωσες ένα μεγάλο παράδειγμα αγάπης. Εσύ που είσαι ο Ύψιστος, ο Υιός του Θεού, σκύβεις επάνω στα κουρασμένα και λερωμένα από την πορεία της ζωής πόδια μας, για να τα πλύνεις και έτσι να τα καθαρίσεις και να τα ανακουφίσεις. Εσύ, ο μεγαλύτερος, γίνεσαι ο μικρότερος. Εσύ, ο πρώτος, γίνεσαι τελευταίος. Πόσο εύκολο ήταν αυτό για σένα Κύριε; γιατί για εμένα … μου είναι πολύ δύσκολο. Μου είναι πολύ δύσκολο να νικήσω τον εγωισμό μου και να αφήσω τον εαυτό μου να γίνει μικρός.
Εσύ Κύριε είπες: «Εάν τα μάθετε αυτά θα είστε μακάριοι, εάν τα εφαρμόζετε κιόλας». Κάνε με μακάριο Κύριε, βοήθησέ με να είμαι ευτυχισμένος μάθε με πώς να είμαι τελευταίος, μικρός, και βοήθησε με και να το εφαρμόζω σε κάθε στιγμή της ζωής μου. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
