ΛΕΩΝ ΙΔ’

ΓΕΝΙΚΗ ΑΚΡΟΑΣΗ 

Πλατεία Αγίου Πέτρου

Τετάρτη, 3 Σεπτεμβρίου 2025

Κύκλος – Ιωβηλαίο 2025. Ο Ιησούς Χριστός, η ελπίδα μας. IΙΙ. Το Πάσχα του Ιησού. 5. Η σταύρωση. «Διψώ» (Ιω 19,28). 

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, 

στην καρδιά της αφήγησης των Παθών, στην πιο φωτεινή και σκοτεινή στιγμή της ζωής του Ιησού, το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο μας δίνει δύο λέξεις που περιέχουν ένα απέραντο μυστήριο: «Διψώ» (19,28) και αμέσως μετά: «Τετέλεσται» (19,30). Αυτές είναι οι τελευταίες λέξεις, αλλά είναι φορτισμένες με μια ολόκληρη ζωή, αποκαλύπτοντας το νόημα όλης της ύπαρξης του Υιού του Θεού. Στον σταυρό, ο Ιησούς εμφανίζεται όχι ως νικηφόρος ήρωας, αλλά ως ζητιάνος αγάπης. Δεν κηρύττει, δεν καταδικάζει, δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του. Ζητά ταπεινά αυτό που δεν μπορεί να δώσει μόνος του. 

Η δίψα του Εσταυρωμένου δεν είναι απλώς η φυσιολογική ανάγκη ενός βασανισμένου σώματος. Είναι επίσης, και πάνω απ’ όλα, η έκφραση μιας βαθιάς επιθυμίας: της αγάπης, της σχέσης, της κοινωνίας. Είναι η σιωπηλή κραυγή ενός Θεού ο οποίος, έχοντας θελήσει να μοιραστεί όλα όσα αφορούν την ανθρώπινη υπόστασή μας, επιτρέπει επίσης σε αυτή τη δίψα να τον διαπεράσει. Ένας Θεός που δεν ντρέπεται να ζητήσει μια γουλιά, διότι με αυτή την πράξη μάς λέει ότι η αγάπη, για να είναι αληθινή, πρέπει επίσης να μάθει να ζητάει και όχι μόνο να δίνει. 

Διψώ, λέει ο Ιησούς, και με αυτόν τον τρόπο φανερώνει την ανθρώπινη φύση του, αλλά και τη δική μας. Κανείς μας δεν είναι αυτάρκης. Κανείς δεν μπορεί να σώσει τον εαυτό του μόνος του. Η ζωή “ολοκληρώνεται” όχι όταν είμαστε ισχυροί, αλλά όταν μαθαίνουμε να λαμβάνουμε. Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή, αφού έλαβε από αγνώστους ένα σφουγγάρι βουτηγμένο σε ξύδι, ο Ιησούς διακηρύσσει: Τετέλεσται. Η αγάπη έγινε ενδεής, και ακριβώς γι’ αυτό έφερε σε πέρας το έργο της. 

Αυτό είναι το χριστιανικό παράδοξο: ο Θεός δεν σώζει όταν ολοκληρώνει ο ίδιος το έργο, αλλά όταν αφήνει τους άλλους να το κάνουν. Όχι νικώντας το κακό με τη βία, αλλά αποδεχόμενος πλήρως την αδυναμία της αγάπης. Στον σταυρό, ο Ιησούς μάς διδάσκει ότι η ανθρώπινη ολοκλήρωση δεν επιτυγχάνεται μέσω της δύναμης, αλλά μέσω της εμπιστοσύνης και του ανοίγματος στους άλλους, ακόμη και όταν είναι επιθετικοί και εχθρικοί. Η σωτηρία δεν έγκειται στην αυτονομία, αλλά στην ταπεινή αναγνώριση των δικών μας αναγκών και στη γνώση του πώς να τις εκφράζουμε ελεύθερα. 

Η ολοκλήρωση της ανθρώπινης φύσης μας στο σχέδιο του Θεού δεν είναι μια πράξη ισχύος, αλλά μια χειρονομία εμπιστοσύνης. Ο Ιησούς δεν σώζει με επίδειξη δύναμης, αλλά ζητώντας κάτι που δεν μπορεί να δώσει μόνος του. Και εδώ ανοίγει μια θύρα στην αληθινή ελπίδα: αν ακόμη και ο Υιός του Θεού επέλεξε να μην είναι αυτάρκης, τότε η δίψα μας –για αγάπη, για νόημα, για δικαιοσύνη– δεν είναι σημείο αποτυχίας, αλλά αλήθειας. 

Αυτή την αλήθεια, που φαινομενικά είναι τόσο απλή, είναι δύσκολο να την αποδεχτούμε. Ζούμε σε μια εποχή που επιβραβεύει την αυτάρκεια, την αποτελεσματικότητα, την απόδοση. Κι όμως, το Ευαγγέλιο μας δείχνει ότι το μέτρο της ανθρώπινης φύσης μας δεν είναι αυτό που μπορούμε να επιτύχουμε, αλλά η ικανότητά μας να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να μας αγαπούν και, όταν χρειάζεται, επίσης να μας βοηθούν. 

Ο Ιησούς μάς σώζει δείχνοντάς μας ότι το να ζητάμε δεν είναι ανάξιο, αλλά απελευθερωτικό. Είναι η οδός για να εξέλθουμε από την κρυψώνα της αμαρτίας, για να εισέλθουμε πάλι στον χώρο της κοινωνίας. Ήδη εξαρχής, η αμαρτία γέννησε ντροπή. Αλλά η αληθινή συγχώρηση γεννιέται όταν μπορούμε να κοιτάξουμε κατά πρόσωπο την ανάγκη μας και να μην φοβόμαστε πλέον την απόρριψη. 

Η δίψα του Ιησού στον σταυρό είναι λοιπόν και η δική μας. Είναι η κραυγή της πληγωμένης ανθρωπότητας που εξακολουθεί να αναζητά το ζων ύδωρ. Και αυτή η δίψα δεν μας απομακρύνει από τον Θεό, αλλά μάλλον μας ενώνει μαζί του. Αν έχουμε το θάρρος να την αναγνωρίσουμε, μπορούμε να ανακαλύψουμε ότι ακόμη και η ευθραυστότητά μας είναι μια γέφυρα προς τον ουρανό. Ακριβώς ζητώντας —όχι κατέχοντας— ανοίγεται ένας δρόμος προς την ελευθερία, επειδή παύουμε να προσποιούμαστε ότι είμαστε επαρκείς στον εαυτό μας. 

Στην αδελφοσύνη, στην απλή ζωή, στην τέχνη του να ζητάς χωρίς ντροπή και να δίνεις χωρίς υπολογισμούς, κρύβεται μια χαρά άγνωστη στον κόσμο. Μια χαρά που μας επαναφέρει στην αρχική αλήθεια της ύπαρξής μας: είμαστε πλάσματα φτιαγμένα για να δίνουμε και να λαμβάνουμε αγάπη.

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, στη δίψα του Χριστού μπορούμε να αναγνωρίσουμε όλη τη δική μας δίψα. Και να μάθουμε ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο ανθρώπινο, τίποτα πιο θεϊκό, από το να μπορούμε να λέμε: έχω ανάγκη. Ας μην φοβόμαστε να ζητήσουμε, ειδικά όταν νιώθουμε ότι δεν το αξίζουμε. Ας μην ντρεπόμαστε να απλώσουμε το χέρι. Είναι ακριβώς εκεί, σε αυτή την ταπεινή χειρονομία, που κρύβεται η σωτηρία.

——————–

Μετάφραση: π.Λ