ΠΑΠΑΣ ΛΕΩΝ ΙΔ’

ΑΓΓΕΛΟΣ ΚΥΡΙΟΥ

Πλατεία Αγίου Πέτρου
Κυριακή, 31 Aυγούστου 2025

Αγαπητοί αδελφοί και αδελφές, καλή Κυριακή!

Το να κάθονται όλοι μαζί στο τραπέζι, ειδικά τις ημέρες ανάπαυσης και γιορτής, αποτελεί ένδειξη ειρήνης και κοινωνίας σε κάθε πολιτισμό. Στο Ευαγγέλιο αυτής της Κυριακής (Λκ 14,1.7-14), ο Ιησούς προσκαλείται σε γεύμα από έναν από τους ηγέτες των Φαρισαίων. Το να έχεις καλεσμένους διευρύνει τον χώρο της καρδιάς και το να είσαι καλεσμένος απαιτεί την ταπεινότητα να εισέλθεις στον κόσμο του άλλου. Μια παιδεία της συνάντησης τρέφεται από αυτές τις χειρονομίες που φέρνουν τους ανθρώπους κοντά. 

Η συνάντηση δεν είναι πάντα εύκολη. Ο Ευαγγελιστής σημειώνει ότι οι συνδαιτυμόνες «παρακολουθούσαν» τον Ιησού, και σε γενικές γραμμές τον αντιμετώπιζαν με κάποια καχυποψία οι πιο αυστηροί ερμηνευτές της παράδοσης. Παρ’ όλα αυτά, η συνάντηση συμβαίνει επειδή ο Ιησούς πραγματικά γίνεται πλησίον, δεν μένει ξένος της κατάστασης. Γίνεται αληθινά φιλοξενούμενος, με σεβασμό και αυθεντικότητα. Αρνείται εκείνους τους καλούς τρόπους που είναι απλώς τυπικότητες για να αποφευχθεί η αμοιβαία εμπλοκή. Έτσι, με το δικό του ύφος, με μια παραβολή, περιγράφει αυτό που βλέπει και καλεί όσους τον παρατηρούν να συλλογιστούν. Έχει πράγματι παρατηρήσει ότι υπάρχει ένας αγώνας δρόμου για να καταλάβουν τις πρώτες θέσεις. Αυτό συμβαίνει και σήμερα, όχι στην οικογένεια, αλλά σε περιπτώσεις που «το να σε προσέχουν» είναι σημαντικό. Τότε το να είναι κανείς μαζί με άλλους μετατρέπεται σε ανταγωνισμό. 

Αδελφοί και αδελφές, το να καθόμαστε μαζί στην ευχαριστιακή τράπεζα την ημέρα του Κυρίου, σημαίνει επίσης για εμάς να αφήνουμε τον λόγο στον Ιησού. Αυτός γίνεται πρόθυμα φιλοξενούμενός μας και μπορεί να μας περιγράψει πως Αυτός μας βλέπει. Είναι τόσο σημαντικό να βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια Του: να επανεξετάσουμε πώς συχνά υποβιβάζουμε τη ζωή σε έναν ανταγωνισμό, πώς αποδιοργανωνόμαστε για να κερδίσουμε αναγνώριση, πώς συγκρίνουμε άσκοπα τον εαυτό μας ο ένας με τον άλλον. Στεκόμενοι να συλλογιστούμε, επιτρέποντας στον εαυτό μας να συγκλονιστεί από έναν Λόγο ο οποίος αμφισβητεί τις προτεραιότητες που καταλαμβάνουν την καρδιά μας: αυτό είναι μια εμπειρία ελευθερίας. Ο Ιησούς μας καλεί στην ελευθερία. 

Στο Ευαγγέλιο, ο Ιησούς χρησιμοποιεί τη λέξη “ταπεινότητα” για να περιγράψει την τέλεια μορφή ελευθερίας (βλ. Λκ 14,11). Η ταπεινότητα, πράγματι, είναι ελευθερία από τον εαυτό μας. Αυτή γεννιέται όταν η Βασιλεία του Θεού και η δικαιοσύνη Του έχουν πραγματικά κερδίσει το ενδιαφέρον μας και μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να κοιτάξει μακριά: όχι τις μύτες των ποδιών μας, αλλά μακριά! Όποιος κομπάζει, γενικά, φαίνεται να μην έχει βρει τίποτα πιο ενδιαφέρον από τον εαυτό του και τελικά είναι πολύ αβέβαιος για αυτόν. Αλλά όποιος έχει καταλάβει πόσο πολύτιμος είναι στα μάτια του Θεού, όποιος αισθάνονται βαθιά ότι είναι γιος ή κόρη του Θεού, έχει μεγαλύτερα πράγματα για τα οποία να καυχιέται και έχει μια αξιοπρέπεια που λάμπει από μέσα του. Αυτή έρχεται στο προσκήνιο, κατέχει την πρώτη θέση, αβίαστα και χωρίς στρατηγικές, όταν, αντί να χρησιμοποιούμε τις καταστάσεις, μαθαίνουμε να υπηρετούμε. 

Αγαπητοί μου, ας ζητήσουμε σήμερα να αποτελέσει η Εκκλησία ένα γυμναστήριο ταπεινότητας για όλους, δηλαδή, εκείνο το σπίτι όπου είμαστε πάντα ευπρόσδεκτοι, όπου οι θέσεις δεν κατακτώνται, όπου ο Ιησούς μπορεί ακόμη να πάρει τον λόγο και να μας εκπαιδεύσει στην ταπεινότητά Του, στην ελευθερία Του. Η Μαρία, στην οποία προσευχόμαστε τώρα, είναι αληθινά η Μητέρα αυτού του σπιτιού.

——————–

Μετάφραση: π.Λ