Ο τελικός προορισμός μας

Νομίζω ότι η συμπεριφορά της Παναγίας, απ’ τον Ευαγγελισμό, μέχρι τη Γέννηση του Χριστού, είναι το παράδειγμα των ανθρώπων που ο Θεός διάλεξε, για να ζήσουν εσωτερικά με την πίστη τους.

Με πόση ειρήνη, με περισυλλογή και φρόνηση, η Μαρία, συμπεριφέρονταν σε συγκεκριμένες περιστάσεις. Ακόμα και οι πιο συνηθισμένες, απ’ τη Μαρία, έπαιρναν άλλη αξία, τις αναγνώριζε ως δώρο και επέμβαση του Θεού.

Όλα αυτά δεν την εμπόδιζαν να εκδηλωθεί εξωτερικά, όταν ήταν ανάγκη να εξασκήσει την αδελφική αγάπη. Μας το διηγείται το Ευαγγέλιο! Η Μαρία, διέσχισε, με κόπο τα βουνά της Ιουδαίας για να επισκεφθεί την ξαδέρφη της την Ελισάβετ. Η δική της εσωτερική χαρά, δεν την εμπόδισε να αποδείξει την εξωτερική της αγάπη! Διότι, όπως λέει, ένας συγγραφέας, εάν ο εσωτερικός μας κόσμος είναι στραμμένος προς το Θεό, κατέχει την ενότητα, με τον άνθρωπο, και δεν χάνει τον προσανατολισμό του. Ακόμα και σε μια θεϊκή εντολή, στρέφεται προς τον πλησίον, συμπάσχει στις ανάγκες, συμπαραστέκεται στη δυστυχία, και συμμετέχει στα δάκρυα των βασανισμένων.

Η Παναγία όπως το κερί, φωτίζει, καίγεται, απόρροφάται και χάνεται ανυψώνοντας προς το Θεό, ότι απορρόφησε! Κι όταν τελειώσει η δράση του, εδώ στην γη, ξεκινά πάλι με καινούργια πορεία προς τον ουρανό, που είναι και ο τελικός προορισμός του.

Π.Μ.Β