Πριν δύο μέρες ενώ βάδιζα στο δρόμο που οδηγεί έξω από το χωριό είδα κάποιον σκυμμένος φρόντιζε τον κήπο του. Τον κοίταξα καλά και είδα πως τον γνώριζα, διότι το πρόσωπό του φαινόταν καλά κάτω από το καπέλο του που φο4ρούσε για να προστατεύεται από τον ήλιο.
-Έρχομαι, μου λέει, εδώ για μισό κιλό τομάτες….
Ο Τόλης σηκώθηκε και μου με κοίταξε με φιλικό χαμόγελο.
Ελάχιστα πράγματα φέτος. Αλλά δεν μ’ ενδιαφέρουν οι τομάτες. Με ενδιαφέρει η υγεία, που μου προσφέρει ο κήπος. Σκέψου , Ανδρέα, πως από τον καιρό που φροντίζω τον κήπο, δεν ξοδεύει πια σε φαρμακεία για να θεραπεύομαι από τους πόνους στην πλάτη.
Και σήμερα το πρωί καμιά πενηνταριά σκυψίματα που έκανα μου ξανάδωσαν την ευκινησία που μου χρειάζεται για να κινούμε μεταξύ κήπου και πελατών.
Μετά από σύντομη συζήτηση μου λέει: «Ανδρέα, γιατί δεν φτιάχνεις και εσύ ένα κηπάκι… να φροντίζεις και θα δεις πως με τα απαραίτητα σκυψίματα θα «θεραπευτείς».
Συνεχίζοντας το περπάτημα ξανασκεπτόμουν τα λόγια του Τόλη και είπα στον εαυτό μου: Το κηπάκι, που μου ετοίμασε ο Θεός …, είναι ο πλησίον μου: φρόντιζέ τον, αγάπα τον, και κάνοντας ταπεινά τα απαραίτητα σκυψίματα για να τον εξυπηρετήσεις, θα θεραπευτείς».
Ενώ θα σκύβεις για να εξυπηρετείς αυτό το δικό κηπάκι, θα επιτρέπεις στον Κύριο να σε θεραπεύει από τους πόνους του εγωισμού σου!
