Το παιδί και το σωσίβιο

Μόλις αφήνεις το σωσίβιο, μόλις σταματήσεις τις προσπάθειες να σώσεις τον εαυτό σου, σε κάθε χεριά γίνεσαι κυρίαρχος της θάλασσας, απολαμβάνεις  τη θαυμάσια θάλασσα.

Για να σου πως την αλήθεια, ενώ στη θάλασσα διασκέδαζα παρακολουθώντας  πως μια μητέρα μαθαίνει το παιδία της να κολυμπά, πήρα ένα ωραίο μάθημα της ζωής. Παρατηρούσα  ότι το παιδί, μόλις έλκανε μερικές χεριές, ήταν τόσο φοβισμένο  που αναγκαζόταν να σφίγγει  το σωσίβιό του….

Η μητέρα του άφηνε να είναι  γαντζωμένο  στο σωσίβιο  και απομακρυνόταν μερικά μέτρα. Από κείνο το σημείο του έλεγε  να κολυμπά μέχρι το σημείο που βρισκόταν εκείνη….Το παιδί μετά από  πολλές προσπάθειες, τελικά ο μικρός  ένιωθε τόση σιγουριά  που άφηνε το σωσίβιο  και διέσχιζε την απόσταση που τον χώριζε από τη μητέρα του.

Το ότι απομακρυνόταν από τη μητέρα του  και η άσκηση εμπιστοσύνης του παιδιού  επέτρεπαν  στο μικρό να ξεκολλά  από  το σωσίβιο, και να διανύει αποστάσεις όλο και πιο μεγάλες. Δηλαδή  για να μάθει να κολυμπά έπρεπε να αφήνει το σωσίβιο  συνεχώς και συχνά  και βουτά μέσα στην εμπιστοσύνη που του ενέπνεε η παρουσία της μητέρας του.

Για να μάθει το παιδί να κολυμπά χωρίς σωσίβιο  ο Θεός του πρόσφερε τη σιγουριά της παρουσίας της μητέρας του, σε μένα  και σε σένα για να μάθουμε να κολυμπούμε σ΄ Εκείνον, μας διδάσκει  να ελευθερωθούμε από τον εαυτό μας και τον εγωισμό μας  δίνοντας μας ένα πλησίον που οφείλουμε να αγαπούμε κάθε στιγμή.