Το δώρο των παντοφλών

Μπόρεσα να επισκεφθώ το Μιχάλη που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο, ήταν ένας φίλος μου που είχε δοκιμαστεί από πολλές αρρώστιες, Εκείνος  ήταν ένα άτομα δυναμικότατο και ενεργητικότατο , όπως εκείνα τα πρόσωπα για τα οποία λέμε: «ένα σκέπτονται δέκα πράττουν», ένας εκ γενετής  δρομέας της ζωής.

Τον ρώτησα πως πάει. Μου περιέγραψε  την  ξαφνική αρρώστια του, τις φροντίδες, τις συμβουλές των γιατρών:» Μη κάνεις αυτό, μη κάνεις εκείνο, να μην τρως ούτε αυτό, ούτε εκείνο. Από το δω και πέρα να θυμάσαι αυτή τη δέσμευση, αυτή την ενέργεια. Γιααρκετόκαιρό,  «παντόφλες, κρεβάτι, πολυθρόνα, μερικάβήματα…”.

Του ευχήθηκα κάθε καλό, ζητώντας του πως και  έτσι απρόσμενα του δημιουργήθηκε μια τόση πλήρης και αναγκαστική αδράνεια.

Σ’ αυτή την ερώτηση αμέσως μου απάντησε αμέσως με ένα χαμόγελο  σαν  εκείνου που θέλει να αποκαλύψει κάτι τι το ωραίο και μεγάλο, αλλά καταλάβαινε  ότι δεν θα ήταν εύκολο να βρει τα λόγια.

Μετά από κάποιο  δισταγμό εξ αιτίας της συγκίνησης, κοιτάζοντάς με στο πρόσωπο, νικώντας το φόβο  μη τυχόν και πετάξει κανένα «μαργαριτάρι», που ψέλλισε: «η θεραπεία μου  με παντόφλες  μου έδωσε  τον καιρό να είμαι με Εκείνον  που μου έδωσε φως, ειρήνη και ικανότητα να σχετικοποιώ  τα πάντα. Είναι αληθινά τα λόγια που είπε στην ανήσυχη Μάρθα: «ενός μόνο πράγματος  υπάρχει ανάγκη».

Σ’ ευχαριστώ, Μιχάλη….όχι μόνο για το δώρο που ο Ιησούς έκανε σε σένα, αλλά και για το δώρο  που  οι παντόφλες σου έκαναν σε μένα.