Προσεύχομαι ή προσευχόμαστε;

Εάν αυτοί που πιστεύουν στο Χριστό είναι ένα (Ιων. 17,21), παντού όπου υπάρχει η φυσική παρουσία του ενός, το σώμα όλης της Εκκλησίας είναι εκεί, με τρόπο μυστηριακό. Κι ότι συμβαίνει στο σώμα ολόκληρο επηρεάζει όλα τα μέλη. Μ’ αυτόν τον τρόπο, στην εκκλησιαστική κοινότητα ότι συμβαίνει σ’ ένα μέλος αποδίδεται σ’ όλα τα μέλη, κι ό,τι συμβαίνει στην κοινότητα αφορά και το κάθε μέλος. Να γιατί όταν πολλοί πιστοί βρίσκονται μαζί θα πουν στον ενικό: «θα ευλογώ το Θεό, για πάντα ο ύμνος του θα’ ναι στο στόμα μου (Ψαλ. 34,2). Και όταν ένας είναι μόνος του,θα πει στον πληθυντικό: «Μεγαλύνατε μαζί μου τον Κύριο, κι εξυψώσατε το όνομά του». Και στην προσευχή που μας δίδαξε ο Χριστός, μόνοι είτε μαζί με άλλους, πάντα λέμε: «Πάτερ Ημών».
Η απουσία του ενός δεν προδικάζει την πληθώρα και το πλήθος δεν εξαφανίζει την μοναδικότητα.
Η δύναμή του πνεύματος που κατοικεί σε κάθε πιστό και συνάμα περικλείει όλους, κάνει ώστε η πληθώρα (πλήθος) να είναι μονάδα και η μονάδα να είναι πλήθος.
Συμπέρασμα: όταν προσεύχομαι, προσευχόμαστε. Όταν προσευχόμαστε, προσεύχομαι. Μας ενώνει το Άγιο Πνεύμα στο ένα και ίδιο σώμα του Χριστού, στη μία Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία που προσεύχεται για όλους και με όλους.

π. Μάρκος Βιδάλης