Πάσχα Αναστάσεως στη Χίο

Πάσχα Αναστάσεως στη Χίο


Χριστός Ανέστη!

Μεγάλη ήταν η προσέλευση των πιστών στην Αγρυπνία της Αναστάσεως και τη Θεία Λειτουργία που τελέστηκαν στον Καθεδρικό και Ενοριακό ναό Αγίου Νικολάου, στη Χίο, από τον εφημέριο π. Λέοντα, το Μ. Σάββατο στις 11:15 το βράδυ.

Προχθές ήταν Μ. Παρασκευή: συμμετείχαμε στο Πάθος του Χριστού, συγκλονιστήκαμε, διότι όλοι έχουμε έναν λόγο για να είμαστε στενοχωρημένοι, όλοι έχουμε έναν πόνο που θέλουμε να μοιραστούμε. Αλλά το να μοιραστούμε τη χαρά, είναι “άλλου παπά ευαγγέλιο”!

Ένα παράδειγμα: Όταν συναντώ κάποιον στον δρόμο και με ρωτάει: “Πώς τα πας;”, αν πω: “Όχι και πολύ καλά, είχα μια άσχημη γρίπη, ήμουν 10 μέρες στο κρεβάτι”, συνήθως παίρνω μιαν απάντηση συμπάθειας: “Και σε μένα συνέβη το ίδιο. Να ήξερες τι πέρασα!…”. Αν αντιθέτως απαντήσω: “Είμαι πάρα πολύ καλά, αυτή είναι μια υπέροχη περίοδος για μένα”, λαμβάνω ως απάντηση ένα βιαστικό χαμόγελο.

Είναι πιο δύσκολο να χαρείς στη χαρά του άλλου, παρά να συμπάσχεις στον πόνο του. Γι' αυτό πολλές φορές, η ευλάβειά μας στον Εσταυρωμένο είναι, στην πραγματικότητα, μια ευλάβεια στον πόνο μας, τον οποίο τον προεκτείνουμε στον Θεό.

Δεν θέλω να σε προσβάλλω, αδελφέ, που είσαι άρρωστος ή στο κρεβάτι του πόνου. Όσοι είναι καθηλωμένοι στο θυσιαστήριο του πόνου αισθάνονται, πράγματι, πως συμμετέχουν, όπως ο Κυρηναίος, στον Δρόμο του Σταυρού του Διδασκάλου.

Όχι, αδελφέ, συγχώρησέ με, δεν μιλώ για σένα, σέβομαι τον πόνο σου. Μιλώ για όλους εμάς, για όλους τους άλλους, που επιμένουμε να ψάχνουμε έναν εσταυρωμένο, όχι έναν Αναστημένο! Αν ψάχνουμε τον νεκρό Ιησού, αδελφοί, σφάλουμε παταγωδώς διεύθυνση…

Αναρωτιέμαι αν η απουσία του Θεού, για την οποία πολύ συχνά παραπονιόμαστε, δεν είναι συνδεδεμένη με το γεγονός πως αναζητούμε έναν Θεό νεκρό κι όχι έναν ζωντανό. Απευθυνόμαστε στον Θεό, τις περισσότερες φορές, όταν υπάρχει μια επιτακτική ανάγκη, μια μεγάλη δυσκολία.

Σχεδόν ποτέ δεν ακούω μια προσευχή σαν αυτή: “Άκου, Θεέ, είμαι ερωτευμένος, αγαπώ τη ζωή, τα βλέπω όλα ρόδινα. Είμαι γεμάτος χαρά για το μωράκι μου που πρόκειται να γεννηθεί. Σήμερα νιώθω πραγματικά καλά! Θέλεις, Θεέ, να χαρείς μαζί μου”;

Πολύ συχνά τον Ιησού, στον οποίο πιστεύουμε, τον θεωρούμε νεκρό, και νομίζουμε πως θα Τον ευχαριστήσουμε φέρνοντάς Του τα αρώματα (τις ευλάβειές μας) για να αλείψουμε το πτώμα Του (όπως έκαναν οι μυροφόρες…)!

Ο Ιησούς είναι νεκρός όταν τον κρατάμε έξω από τη ζωή μας, είναι νεκρός αν μένει κλεισμένος στα αρτοφόρια των εκκλησιών χωρίς να βγαίνει στον δρόμο μαζί μας, είναι νεκρός αν ο λόγος του δεν σπάει τη θάλασσα του πάγου που κάνει σκληρή την καρδιά μας.

Είναι νεκρός κι ενταφιασμένος όταν η πίστη μας γίνεται μια θρησκεία χωρίς πίστη, ένα πατροπαράδοτο θρησκευτικό έθιμο χωρίς η φωτιά της παρουσίας Του να πυρπολεί τη ζωή μας και τη ζωή των άλλων. 

Είναι νεκρός αν η πίστη δεν αλλάζει την οικονομία μας, την πολιτική μας. Είναι νεκρός όταν εμμένοντας φαρισαϊκά στις “καθολικές” ή “ορθόδοξες” κανονολάγνες θέσεις μας, ξεχνάμε πως είμαστε πρώτα άνθρωποι.

Όχι, ο Ιησούς δεν είναι νεκρός. Είναι ζωντανός. Δεν ανένηψε, δεν είναι ζωντανός στη σκέψη μας, ούτε μετενσαρκώθηκε… Όχι! Είναι αληθινά αναστημένος και παρών, είτε το πιστεύουμε είτε όχι, είτε το συνειδητοποιούμε είτε όχι, Αυτός είναι ζωντανός! Από αυτή την πίστη γεννιέται η χριστιανική χαρά, και η χριστιανική χαρά είναι μια ξεπερασμένη θλίψη!

Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!

π. Λ

[module-723]

κοινοποίηση άρθρου:

Share on facebook
Share on twitter
Share on pinterest
Share on email

Περισσότερα

Διαβάστε ακόμη

Mελέτη του Ευαγγελίου της ημέρας

ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ 19ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΘΗΡΕΣΙΑΣ ΒΕΝΕΔΙΚΤΗΣ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΙΔΑΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ  9 Αυγούστου 2022   Εις το όνομα του Πατρός

20η Κυριακή του Έτους (Κύκλος Γ)

20η ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ  Κύκλος Γ΄     ΑΝΤΙΦΩΝΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΙΣΟΔΟ (Ψλ 84 [83], 10-11) Κοίταξε, Θεέ, υπερασπιστή μας, στρέψε το βλέμμα σου στο

Καθολική Αρχιεπισκοπή Νάξου-Τήνου-Μυκόνου-Άνδρου και Μητρόπολη παντός Αιγαίου