Παιχνίδι αγάπης

Μπροστά στη συμπεριφορά ενός παιδιού, ο ενήλικας  συχνά μένει άναυδος  και μαθαίνει να  ζει.   Για το παιδί η ζωή είναι ένα παιχνίδι. Εκείνο θέλει πάντα να παίζει.  Παίζει αλλά ταυτόχρονα σκέπτεται τη μητέρα του .  Είναι με τη μητέρα του, αλλά σκέπτεται το παιχνίδι.   Παίζοντας  το παιδί εκφράζει τη χαρά  να είναι με τη μητέρα του, μένοντας στην αγκαλιά της μητέρας του διηγείται  και δίνει γεύση   στο παιχνίδι.  Δεν θέλει να παίξει  εάν η κυρίαρχη  σκέψη  του δεν μένει στη μητέρα του, ούτε τρέχει στη μητέρα του   εάν  δεν μπορεί σε λίγο να επιστρέψει στο παιχνίδι με περισσότερη ακόμη χαρά.

Είναι τόσο συχνή αυτή η εναλλαγή που δεν μπορεί να ξεχωρίσει  το παιχνίδι  από το να μένει στην αγκαλιά της μητέρας του. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι  ενώ παίζει  βρίσκεται με τη μητέρα του και ενώ βρίσκεται με τη μητέρα του συνεχίζει να παίζει .

Το μυαλό του, κάθε τόσο ,  αντιμετωπίζει κάποιες νεφελώδεις στιγμές,  αγωνίας , φόβου.  Αυτές είναι οι στιγμές κατά τις οποίες  με περισσότερη ένταση, κοιτάζει το πρόσωπο, τα ματιά της μητέρας του  που την ίδια ώρα του δίνουν την επιβεβαιωτική απάντηση, ένα χαμόγελο, μια σαφή ένδειξη προσοχής , ένα χάϊδεμα, μια χειρονομία χαράς, ένα λόγο: αγάπη.

Θυμάμαι ένα ωραίο τραγούδι  που καλεί τον ενήλικα  να γίνει παιδί  για να παίζει  με το Θεό:  “Έρχομαι, συνεχίζω να παίζω, το μόνο που νοιάζομαι είναι ν’ αγαπώ . Η ζωή μου όλη λοιπόν είναι  όπως και η δική σου είναι όλη «ένα παιχνίδι αγάπης».