Ο Θεός δεν μας περιμένει… προπορεύεται!

Απαγγέλλοντας το «Πιστεύω» ομολογούμε ότι η αμαρτία δεν αφαιρείται, παρά μόνο με το συχώριο. Λέμε: «Πιστεύω … στην άφεση των αμαρτιών», όμως η ευσπλαχνία του Θεού προπορεύεται της μετάνοιάς μας. Δεν είναι βέβαιο αν η αμαρτωλή γυναίκα – του Ευαγγελίου – είχε μετανοήσει όταν την οδήγησαν μπροστά στο Χριστό. Είναι όμως βέβαιο ότι ο Χριστός την ευσπλαχνίστηκε και την έσωσε: «Δεν σε καταδικάζω!»

            Η θεϊκή αγάπη είναι απεριόριστη όπως ο Θεός. Ο Θεός αγαπά και όσους δεν αγαπούν. Συνεχίζει ν’ αγαπά την «άπιστη… γυναίκα – το λαό του – και θέλει να συγχωρεί ακόμα και τον πεισματάρη. Ο Θεός δεν διακόπτει τη συμφωνία της αγάπης με τον άνθρωπο. Με αυτήν λοιπόν τη σκέψη, χρειάζεται να αναθεωρήσουμε την ισχύουσα αντίληψη που παραδέχεται ότι «ο Θεός μας συγχωρεί αν μεταστραφούμε».

Η άφεση των αμαρτιών δεν είναι επακόλουθο της μετάνοιας, αλλά απόδειξη της αγάπης του Θεού για τον άνθρωπο. Ο Άσωτος Υιός είχε ήδη συγχωρεθεί διότι από πάντα ήταν αγαπητός, ο βοσκός έψαχνε για το χαμένο πρόβατο γιατί το αγαπούσε πριν χαθεί, η αμαρτωλή γυναίκα – που σίγουρα το αμάρτημά της καταδικάζεται – συγχωρείται απ’ τον Χριστό γιατί την αγαπούσε πριν ακόμα αμαρτήσει! Η αγάπη Του Θεού, ξεπερνά τον ανθρώπινο νου. Ο Θεός δεν περιμένει τη μετάνοιά μας, αλλά προπορεύεται και θέλει να τον συναντήσουμε για να μας δώσει την Αγάπη Του.

Διασκευή π. Μάρκος Βιδάλης