ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ 31ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
6 Νοεμβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (16,1-8)
Τον καιρό εκείνο είπε ο Ιησούς στους μαθητές: “Κάποιος πλούσιος άνθρωπος είχε ένα διαχειριστή, τον οποίο του κατηγόρησαν ότι διασκορπίζει τα υπάρχοντά του. Τόν φώναξε τότε και του είπε: `τι είναι αυτά που ακούω για σένα; Δώσε λογαριασμό για τη διαχείρισή σου, διότι δεν μπορείς να είσαι άλλο διαχειριστής μου’. Τότε είπε μέσα του ο διαχειριστής: `τι να κάμω, αφού ο κύριός μου μου αφαιρεί τη διαχείρηση; Να σκάβω. δεν έχω τη δύναμη. Να ζητιανεύω, ντρέπομαι. Ξέρω τι θα κάμω, ώστε όταν θα φύγω απ’τη διαχείριση να με δεχθούν στα σπίτια τους’. Κάλεσε τότε όλους των χρεοφειλέτες του κυρίου του και είπε στον πρώτο: `πόσα χρωστάς στον κύριό μου;’ Εκείνος του είπε: `εκατό βαρέλια λάδι’. Του λέει ο διαχειριστής: `πάρε τα γραμμάτιά σου και κάθησε γρήγορα να γράψεις πενήντα’. Μετά είπε στον άλλο: `κι εσύ πόσα του οφείλεις;’ Κι αυτός του είπε: `εκατό σακιά σιτάρι’. Λέει ο διαχειριστής και σ’αυτόν: `πάρε τα γραμμάτιά σου και γράψε ογδόντα’. Κι ο κύριος επαίνεσε τον άδικο διαχειριστή, επειδή ενήργησε έξυπνα. Διότι τα τέκνα αυτού του κόσμου, στις σχέσεις τους με τη γενιά τους, είναι εξυπνότερα απ’τα τέκνα του φωτός.
.Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
«Ο κύριος επαίνεσε τον άδικο διαχειριστή, επειδή ενήργησε με πανουργία».
Η ιστορία που μας διηγείται σήμερα το Ευαγγέλιο του Λουκά δεν αποτελεί έπαινο της πονηριάς. Είναι η πιο όμορφη απάντηση που επινοεί ο Ιησούς σε ορισμένες σκέψεις που, κάποια στιγμή, περνούν από το μυαλό μας. Σκέψεις που εμφανίζονται όταν συνειδητοποιούμε ότι σπαταλήσαμε μεγάλο μέρος της ζωής μας και πως δεν μπορούμε πια να γυρίσουμε πίσω για να διορθώσουμε το παρελθόν μας.
Εκεί συνήθως σταματάμε. Μένουμε να κοιτάζουμε όσα καταστρέψαμε και πείθουμε τον εαυτό μας ότι δεν υπάρχει πλέον τίποτα που μπορούμε να κάνουμε. Έτσι, το παρελθόν γίνεται μια φυλακή και οι τύψεις κρατούν κλειδωμένη την πόρτα της.
Ο Ιησούς, όμως, μας προτείνει έναν διαφορετικό δρόμο. Αν δεν μπορώ να διορθώσω το παρελθόν μου, μπορώ, ωστόσο, να αποφασίσω τι θα κάνω με το υπόλοιπο της ζωής μου. Μπορώ να επιλέξω να αξιοποιήσω τον χρόνο που μου απομένει αγαπώντας. Γνωρίζοντας ότι αυτή η αγάπη δεν μπορεί να αλλάξει το παρελθόν, μπορεί όμως να με λυτρώσει από αυτό.
Ο διαχειριστής δεν μπορεί πλέον να επιστρέψει όσα σπατάλησε, μπορεί όμως ακόμη να χρησιμοποιήσει όσα έχει στα χέρια του για να αποκτήσει φίλους.
Το ίδιο μπορούμε να κάνουμε κι εμείς. Μπορούμε να πάρουμε τον χρόνο, τις δυνάμεις και τις ικανότητες που μας απομένουν και να τα μετατρέψουμε σε κάτι καλό και συγκεκριμένο για τους άλλους.
Αν έχουμε κάνει πολλά λάθη στη ζωή μας, δεν χρειάζεται απλώς να κλαίμε πολύ· χρειάζεται να αγαπήσουμε ακόμη περισσότερο!
Αυτή είναι η απάντηση σε όλα εκείνα που δεν μπορούν πια να διορθωθούν. Οι τύψεις μάς κρατούν φυλακισμένους σε όσα έγιναν, ενώ η αγάπη μάς ξαναβάζει σε κίνηση προς όσα μπορούν ακόμη να γίνουν.
Είχε δίκιο η Αγία Γραφή όταν μας έλεγε: «Η αγάπη καλύπτει πλήθος αμαρτιών» (Α΄ Πέτρ. 4,8).
Δεν τις κρύβει ούτε προσποιείται ότι δεν υπήρξαν. Τις αγκαλιάζει, τις μεταμορφώνει και τις κάνει ακόμη και αφετηρία μιας καινούργιας ζωής.
Προσευχή της ημέρας.
Παντοδύναμε και πολυεύσπλαχνε Πατέρα,
Εσύ έπλασες τον άνθρωπο με τρόπο θαυμαστό
και με ακόμη θαμαστότερο τρόπο τον απολύτρωσες.
Εσύ δεν εγκαταλείπεις τον αμαρτωλό,
αλλά τον αναζητάς με αγάπη, ως Πατέρας.
Δώρισέ μου, Κύριε,
μια καρδιά γενναιόδωρη και μεγάλη,
ώστε να δωρίζω με γενναιοδωρία
τα αγαθά που Εσύ θέτεις στα χέρια μου.
Ελευθέρωσε με, Κύριε,
από την πλεονεξία της κατάκτησης. Αμην
(π. Νίκος Ρούσσος)
