ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ 31ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
5 Νοεμβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (15,1-10)
Τον καιρό εκείνο ‘Ολοι οι τελώνες και οι αμαρτωλοί πλησίαζαν τον Ιησού για να τον ακούνε. Αλλά οι Φαρισαίοι και οι γραμματείς μουρμούριζαν κι έλεγαν: “Αυτός δέχεται αμαρτωλούς και συντρώει μαζί τους”. Αλλά ο Ιησούς τους είπε την εξής παραβολή:
Ποιός από σας που έχει εκατό πρόβατα και χάσει ένα απ’αυτά, δε θα αφήσει τα ενενήντα εννιά στην έρημο και δεν πάει σε αναζήτηση του χαμένου, έως ότου το βρει; Και όταν το βρει το βάζει πάνω στους ώμους του χαίροντας και πάει στο σπίτι και καλεί γύρω του τους φίλους και τους γείτονες και τους λέει: `χαρείτε μαζί μου, διότι βρήκα το χαμένο μου πρόβατο’. Σας λέω, ότι τέτοια χαρά υπάρχει και στον ουρανό για ένα αμαρτωλό που μετανοεί, παρά για ενενήντα εννιά δικαίους που δεν έχουν ανάγκη από μετάνοια.
‘Η ακόμα, ποια γυναίκα που έχει δέκα δραχμές αν χάσει τη μια, δεν ανάβει το λυχνάρι και σκουπίζει το σπίτι και με φροντίδα την αναζητά, έως ότου τη βρει; Κι όταν τη βρει καλεί γύρω της τις φίλες και τις γειτόνισσες και λέει: `χαρείτε μαζί μου, γιατί βρήκα τη δραχμή που έχασα’. Κατά τον ίδιο τρόπο, σας λέω, γίνεται χαρά μπροστά στους αγγέλους του Θεού για έναν αμαρτωλό που μετανοεί”.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός
«Ποιος από εσάς, αν έχει εκατό πρόβατα και χάσει ένα από αυτά, δεν αφήνει τα ενενήντα εννέα στην έρημο και πηγαίνει να αναζητήσει το χαμένο, μέχρι να το βρει;»
Να ξαναβρείς κάποιον που είχε χαθεί. Αυτή είναι η μεγαλύτερη χαρά για την οποία μας μιλά σήμερα ο Ιησούς στο Ευαγγέλιο του Λουκά.
Το χαμένο πρόβατο και η χαμένη δραχμή δεν είναι παρά η εικόνα του καθενός από εμάς, όταν, για τον έναν ή τον άλλο λόγο, βγαίνουμε από την πορεία του φωτός και του καλού και χανόμαστε μέσα σε ένα λάθος, έναν πόνο ή σε κάποιο σκοτεινό κομμάτι της ζωής μας. Κάποιες φορές δεν ξέρουμε πια ούτε πώς να επιστρέψουμε.
Ο Θεός δεν μένει εκεί για να μας κρίνει ή απλώς να μας υπενθυμίσει το λάθος μας. Έρχεται να μας αναζητήσει με κάθε τρόπο που μπορεί να φανταστεί κανείς. Ο βοσκός αφήνει τα άλλα πρόβατα, η γυναίκα ανάβει το λυχνάρι και σκουπίζει όλο το σπίτι. Κανείς τους δεν αρκείται σε όσα του έχουν απομείνει, γιατί εκείνος που αγαπά δεν σκέφτεται με αριθμούς. Για τον Θεό ο καθένας μας είναι μοναδικός και αναντικατάστατος.
Η αληθινή αγάπη είναι ακριβώς αυτή η επιμονή: να πηγαίνεις να αναζητήσεις εκείνον που αγαπάς, για να τον λυτρώσεις από τη δυστυχία του. Θα μπορούσαμε σχεδόν να πούμε ότι ο Θεός δεν αντέχει να μας βλέπει δυστυχισμένους.
Γι’ αυτό έστειλε τον Υιό του, ως τον μεγαλύτερο δρόμο επιστροφής στο σπίτι, ως τον δρόμο που μας οδηγεί στη σωτηρία και στην αληθινή ζωή.
Είναι λοιπόν όμορφο να σκεφτούμε πως ακριβώς όταν αισθανόμαστε πιο ανάξιοι, πιο αμαρτωλοί, πιο εύθραυστοι και πιο μακριά από τον Θεό, τότε είμαστε περισσότερο αγαπημένοι από τον Ιησού. Είμαστε ιδιαίτερα αγαπητοί και ξεχωριστοί στα μάτια του.
Και αυτό όχι επειδή Του αρέσει το κακό, αλλά επειδή η καρδιά Του στρέφεται πάντοτε προς εκείνον που λείπει.
Η απομάκρυνσή μας δεν Τον απομακρύνει. Τον κάνει να ξεκινήσει την αναζήτησή μας.
Η αμαρτία μας δεν είναι η τελευταία λέξη για τη ζωή μας. Η τελευταία λέξη ανήκει στη χαρά Εκείνου που μας ξαναβρίσκει και μας επιστρέφει στο σπίτι, σηκώνοντάς μας στους ώμους Του.
Γι’ αυτό, θάρρος! Υπάρχει πάντα ελπίδα, όταν υπάρχει Κάποιος που δεν θα σταματήσει ποτέ να μας αναζητά.
Προσευχήσου……
Παντοδύναμε και πολυεύσπλαχνε Πατέρα,
Εσύ έπλασες τον άνθρωπο με τρόπο θαυμαστό
και με ακόμη θαμαστότερο τρόπο τον απολύτρωσες.
Εσύ δεν εγκαταλείπεις τον αμαρτωλό,
αλλά τον αναζητάς με αγάπη, ως Πατέρας.
Με το πάθος του Υιού σου νίκησες την αμαρτία και το θάνατο
και με την ανάσταση του μας ξανάδωσες τη ζωή και τη χαρά.
Εσύ έδωσες μέσα στις καρδιές μας το Άγιο Πνεύμα,
για να μας κάνεις παιδιά σου και κληρονόμους.
Εσύ πάντα μας ανανεώνεις με τα μυστήρια της σωτηρίας,
ώστε, απελευθερωμένοι από τη σκλαβιά της αμαρτίας,
να μεταμορφωνόμαστε συνεχώς
σε εικόνα του πολυαγαπημένου Υιού σου.
Εμείς σε αινούμε και σε ευλογούμε, Κύριε,
ενωμένοι με όλη την Εκκλησία,
για όλα τα θαυμάσια έργα της αγάπης σου,
και με το στόμα, την καρδιά και τα έργα μας
Υψώνουμε προς Εσένα τον ύμνο της δόξας σου. Αμην
(π. Νίκος Ρούσσος)
