ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ 30ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
30 Οκτωβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (14,1-6)
Κάποιο Σάββατο ο Ιησούς πήγε στο σπίτι ενός Φαρισαίου άρχοντα για να φάει και οι Φαρισαίοι τον παρατηρούσαν προσεκτικά. Στάθηκε τότε μπροστά του ένας υδρωπικός. Αλλά ο Ιησούς είπε στους Φαρισαίους και στους νομοδιδάσκαλους: “Επιτρέπεται σε κάποιον να θεραπεύσει κατά το Σάββατο ή όχι;” Εκείνοι σώπασαν. Κι ο Ιησούς τον έπιασε, τον θεράπευσε και τον άφησε να φύγει. Και στους Φαρισαίους είπε: “Τίνος από σας ο γιος ή το βόδι θα πέσει σε πηγάδι και δεν θα τον τραβήξει έξω κατά την ημέρα του Σαββάτου; Κι εκείνοι δε μπορούσαν να του απαντήσουν σ’αυτό.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
Οι κανόνες είναι πολύτιμο βοήθημα στη ζωή μας, αλλά μπορούν να γίνουν φυλακή όταν ξεχνάμε για ποιο λόγο υπάρχουν. Αυτό συμβαίνει με τους συνομιλητές του Ιησού στο σημερινό Ευαγγέλιο: είναι τόσο απασχολημένοι με το να υπερασπίζονται τη δική τους ερμηνεία για το Σάββατο, που δεν μπορούν πια να δουν τον πόνο ενός ανθρώπου.
Ο Ιησούς δεν αμφισβητεί την αξία του Νόμου, αλλά τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να αποφύγουμε την ευθύνη να αγαπάμε. Μια απλή ερώτηση αρκεί για να κλονίσει κάθε συλλογισμό τους: αν ένα γαϊδουράκι πέσει σε ένα πηγάδι, ποιος δεν θα έσπευδε να το βγάλει, ακόμη κι αν ήταν Σάββατο; Όλοι γνωρίζουν την απάντηση, όμως κανείς δεν μιλά, γιατί το να την παραδεχτούν θα σήμαινε πως αναγνωρίζουν ότι μπροστά στον πόνο δεν μπορούμε να κρυβόμαστε πίσω από έναν κανόνα.
Είναι παράξενο πόσες δικαιολογίες μπορούμε να βρούμε μερικές φορές για να μην κάνουμε το καλό. Λέμε στον εαυτό μας πως δεν είναι η κατάλληλη στιγμή, πως δεν είναι δική μας ευθύνη, πως πρέπει να τηρηθούν κάποιες διαδικασίες. Κι όμως, κάποιος μένει στο πηγάδι του, περιμένοντας ένα χέρι να τον σηκώσει. Ο Ιησούς μάς θυμίζει πως η πίστη στον Θεό δεν μετριέται από την αυστηρότητα με την οποία υπερασπιζόμαστε τους κανόνες, αλλά από την ικανότητά μας να αναγνωρίζουμε το καλό για το οποίο θεσπίστηκαν. Ένας νόμος που μας εμπόδιζε να αγαπάμε θα είχε χάσει τον σκοπό του. Και μια θρησκευτικότητα που μας έκανε αδιάφορους για τον πόνο των άλλων θα είχε καταντήσει καρικατούρα της πίστης.
Η αληθινή υπακοή δεν σβήνει τη συνείδηση· την κάνει πιο προσεκτική. Δεν μας απαλλάσσει από τη φροντίδα των άλλων, αλλά μας μαθαίνει να φροντίζουμε ακόμη κι όταν αυτό έχει κόστος. Τελικά, μπροστά σε έναν άνθρωπο που υποφέρει, το ερώτημα δεν είναι μόνο τι επιτρέπεται να κάνουμε, αλλά και ποια αγάπη καλούμαστε να δείξουμε στην πράξη. Γιατί καμία μέρα δεν είναι ακατάλληλη για να κάνουμε το καλό, χωρίς αναβολή.
Προσευχήσου
Ιησού, Εσύ που μου φανερώνεις
όλη τη δύναμη και το βάθος
και την ομορφιά της αγάπης,
βοήθησέ με να ξεσκεπάσω
και να πετάξω μακριά,
ό,τι μέσα μου, με εμποδίζει
να είναι η καρδιά μου ενεργεί σε έργα αγάπης
και αληθινά ζωντανή. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
