ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ 25ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
25 Σεπτεμβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (9,18-22)
Τον καιρό εκείνο, ο Ιησούς ήταν μόνος του και προσευχόταν, πήγαν κοντά του οι μαθητές του και τους ρώτησε: “Ποιός λέει ο κόσμος ότι είμαι εγώ;” Κι αυτοί του απάντησαν: “‘Αλλοι λένε ότι είσαι ο Ιωάννης ο Βαφτιστής, άλλοι ότι είσαι ο Ηλίας, ενώ άλλοι ότι είσαι ένας από τους παλαιούς προφήτες που αναστήθηκε”. Κι εκείνος πάλι τους είπε: “Εσείς, όμως, ποιός λέτε ότι είμαι εγώ;” Απάντησε τότε ο Πέτρος: “Εσύ είσαι ο Χριστός του Θεού”. Τους έδωσε τότε αυστηρή εντολή να μη το πουν αυτό σε κανένα, λέγοντας: “Πρέπει ο Υιός του ανθρώπου να πάθει πολλά και να αποδοκιμασθεί από τους πρεσβύτερους και τους αρχιερείς και τους γραμματείς και να σκοτωθεί και να αναστηθεί την τρίτη ημέρα”.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
«Εσείς, ποιος λέτε ότι είμαι;»
Θα έπρεπε να αφήσουμε το σημερινό Ευαγγέλιο να μας κοιτάξει στα μάτια και να απευθύνει προσωπικά στον καθένα μας αυτή την ερώτηση. Ο Ιησούς δεν ρωτά απλώς τι πιστεύει ο κόσμος γι’ Αυτόν. Κάποια στιγμή σταματά να μιλά για Εκείνον στο τρίτο πρόσωπο και απευθύνεται άμεσα στους μαθητές Του. Είναι σαν να λέει στον καθένα από εμάς: ποιος είμαι εγώ για σένα;
Θα μπορούσαμε να δώσουμε πολλές διαφορετικές απαντήσεις. Ο Ιησούς μπορεί να είναι για εμάς ένα σημαντικό πρόσωπο των παιδικών μας χρόνων, συνδεδεμένο με την αγωγή και την πίστη που λάβαμε. Μπορεί να είναι ένα είδος πνευματικού παυσίπονου, στο οποίο καταφεύγουμε όταν η ζωή γίνεται πολύ δύσκολη. Μπορεί να είναι μια παρηγορητική ιστορία, από την οποία κρατιόμαστε όταν δεν μπορούμε να αντέξουμε το σκάνδαλο του πόνου και της οδύνης. Μπορεί να είναι ένας μεγάλος ηθικός δάσκαλος, κάποιος που μας διδάσκει να συμπεριφερόμαστε σωστά. Μπορεί ακόμη και να γίνει ένα είδος θρησκευτικού γουριού, στο οποίο απευθυνόμαστε για να πάνε τα πράγματα όπως τα επιθυμούμε.
Ο Ιησούς μπορεί να περιοριστεί σε όλα αυτά και, την ίδια στιγμή, εμείς να μην έχουμε ακόμη κατανοήσει πραγματικά ποιος είναι.
Ο Πέτρος, όμως, δίνει μια εντελώς διαφορετική απάντηση: «Ο Χριστός του Θεού».
Το να πούμε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός σημαίνει να αναγνωρίσουμε ότι δεν είναι απλώς ένα κομμάτι της ζωής μας, αλλά Εκείνος που δίνει νόημα σε ολόκληρη τη ζωή μας. Δεν είναι κάποιος που προσθέτουμε στα υπόλοιπα πράγματα που ήδη έχουμε. Είναι το σημείο από το οποίο ξεκινώντας κάθε πράγμα μπορεί να βρει τη σωστή του θέση.
Ίσως το πραγματικό ερώτημα της πίστης να είναι ακριβώς αυτό: αν αφαιρούσαμε τον Χριστό από τη ζωή μας, θα άλλαζε πραγματικά κάτι;
Γιατί μπορούμε να συνεχίσουμε να έχουμε αξίες, θρησκευτικές συνήθειες, ευλάβειες, αναμνήσεις, ακόμη και μια συγκεκριμένη αντίληψη για τον Θεό, χωρίς ο Ιησούς να αποτελεί πραγματικά το θεμέλιο της ύπαρξής μας.
Το να πούμε «Εσύ είσαι ο Χριστός» σημαίνει, αντίθετα, να αναγνωρίσουμε: Εσύ είσαι ο λόγος για τον οποίο αξίζει να ζω τη ζωή μου.
Εσύ είσαι Εκείνος, ξεκινώντας από τον οποίο μπορώ να καταλάβω ποιος είμαι, προς τα πού πηγαίνω και τι πραγματικά αξίζει να επιλέξω.
Εσύ είσαι Εκείνος που μπορεί να σώσει τη ζωή μου από το να καταλήξει χωρίς νόημα.
Η απάντηση του Πέτρου, λοιπόν, δεν είναι απλώς μια σωστή απάντηση σε μια ερώτηση κατήχησης. Είναι μια δήλωση που αγγίζει και δεσμεύει ολόκληρη την ύπαρξη.
Προσευχή της ημέρας.
Κύριε Ιησού, θέλω να ομολογήσω
την πίστη μου σε Σένα:
Εσύ είσαι ο Υιός του Θεού,
Εκείνος ο οποίος έρχεται στον κόσμο
για να μας σώσει.
Στις στιγμές τις δυσκολίας,
βοήθησε με να μην ξεχνώ αυτή την μεγάλη αλήθεια και να θέτω όλη την εμπιστοσύνη μου σε Σένα!
Σ’ ευχαριστώ Κύριε!
(π. Νίκος Ρούσσος)
