ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ 24ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
17 Σεπτεμβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ
Ανάγνωσμα από το κατά Λούκα Άγιο Ευαγγέλιο (7, 36-50)
Κάποιος Φαρισαίος ζήτησε στον Ιησού να φάει μαζί του κι εκείνος πήγε στο σπίτι του Φαρισαίου και κάθησε στο τραπέζι. Τότε, μια γυναίκα αμαρτωλή, που ζούσε σ’εκείνη την πόλη, όταν έμαθε ότι τρώει στο σπίτι του Φαρισαίου, έφερε ένα αλαβάστρινο δοχείο με μύρο. Στάθηκε πίσω του, κοντά στα πόδια του και έκλαιγε κι άρχισε να βρέχει με τα δάκρυά της τα πόδια του και να τα σπογγίζει με τα μαλλιά της. Και φιλούσε τα πόδια του και τα άλειφε με το μύρο.
Βλέποντας αυτό το πράγμα ο Φαρισαίος που τον είχε προσκαλέσει, έλεγε μέσα του: “Αυτός, αν ήταν προφήτης, θα γνώριζε ποια και τις είδους γυναίκα είναι αυτή που τον αγγίζει, γιατί είναι αμαρτωλή”. Απαντώντας του ο Ιησούς του είπε: “Σίμωνα, έχω κάτι να σου πω”. Κι εκείνος του είπε: “Διδάσκαλε, πες”. “Δυο άνθρωποι χρωστούσαν σε ένα δανειστή. Ο ένας του όφειλε πεντακόσια δηνάρια, κι ο άλλος πενήντα. Επειδή αυτοί δεν είχαν να τα επιστρέψουν, χάρισε το χρέος και στους δυο. Ποιός, λοιπόν, απ’αυτούς θα τον αγαπήσει περισσότερο;” Απάντησε ο Σίμωνας και είπε: “Νομίζω ότι αυτός στον οποίο χάρισε τα περισσότερα”. Κι ο Ιησούς του είπε: “‘Ορθά έκρινες”. Γυρίζοντας τότε προς τη γυναίκα, είπε στο Σίμωνα: “Βλέπεις αυτή τη γυναίκα; Μπήκα στο σπίτι σου και νερό για τα πόδια μου δεν έδωσες. Αυτή όμως με τα δάκρυά της έβρεξε τα πόδια μου και τα σκούπισε με τα μαλλιά της. Φίλημα δε μου έδωσες. Αυτή, όμως, απ’τη στιγμή που μπήκα δε σταμάτησε να μου φιλά τα πόδια. Με λάδι δεν άλειψες το κεφάλι μου. Αυτή, όμως, με μύρο άλειψε τα πόδια μου. Γι’ αυτό σου λέω: συγχωρούνται οι πολλές της αμαρτίες, επειδή αγάπησε πολύ. Σ’εκείνον που συγχωρούνται λίγα, λίγο αγαπά”. Και είπε στη γυναίκα: “Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες”. ‘Αρχισαν τότε αυτοί που κάθονταν στο τραπέζι να λένε μέσα τους: “Ποιός είν’αυτός που συγχωρεί και αμαρτίες;” Αλλά ο Ιησούς είπε στη γυναίκα: “Η πίστη σου σε έσωσε. Πορεύου στην ειρήνη”.
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
Τι μεγάλη ευλογία να καταφέρεις να καλέσεις τον Ιησού σε δείπνο! Αλλά είμαστε άραγε βέβαιοι ότι το να έχουμε τον Ιησού τόσο κοντά μας σημαίνει αυτόματα ότι κατανοούμε και τη διδασκαλία Του; Η ιστορία του Σίμωνα του Φαρισαίου μάς αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο: μπορούμε να έχουμε το προνόμιο να φιλοξενούμε τον Χριστό στο σπίτι μας και, ταυτόχρονα, να μην αφήνουμε καθόλου την παρουσία Του να μας αγγίζει εσωτερικά. Μπορούμε να συναναστρεφόμαστε τα πράγματα του Θεού, να ακούμε τον Λόγο Του, να συμμετέχουμε στη λατρεία, να προσευχόμαστε, κι όμως να παραμένουμε εσωτερικά απρόσβλητοι.
Η εξωτερική εγγύτητα με τον Ιησού δεν ταυτίζεται απαραίτητα με μια αληθινή σχέση μαζί Του. Η αμαρτωλή γυναίκα, αντίθετα, φαίνεται να βρίσκεται στη χειρότερη δυνατή κατάσταση. Δεν έχει να επιδείξει μια άμεμπτη ζωή και δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από μια θρησκευτικά αξιοσέβαστη εικόνα. Και ακριβώς γι’ αυτό φέρνει μπροστά στον Ιησού το μοναδικό πράγμα που πραγματικά έχει: τον ίδιο της τον εαυτό.
Αυτή η γυναίκα ξέρει να κάνει κάτι που ο Σίμων φαίνεται πως δεν ξέρει πια να κάνει: να είναι ειλικρινής, να κλαίει, να μετανοεί, να αγαπά. Ίσως θα έπρεπε να σταθούμε σε καθεμία από αυτές τις λέξεις.
Το να είμαστε ειλικρινείς σημαίνει να σταματήσουμε να παίζουμε έναν ρόλο μπροστά στον Θεό. Το να κλαίμε σημαίνει να επιτρέπουμε στην καρδιά μας να εξακολουθεί να συγκινείται από το καλό και το κακό που έχουμε κάνει. Το να μετανοούμε σημαίνει να μη συμβιβαζόμαστε με τα λάθη μας, αλλά να πιστεύουμε ότι μπορούμε ακόμη να αλλάξουμε. Το να αγαπάμε σημαίνει να μετατρέπουμε τη μετάνοια σε κάτι συγκεκριμένο και έμπρακτο.
Το πραγματικό πρόβλημα του Σίμωνα δεν είναι η ορθότητά του. Το να είναι κανείς δίκαιος ασφαλώς και δεν αποτελεί ελάττωμα. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η ορθότητά μας γίνεται μια πανοπλία που μας εμποδίζει να αναγνωρίσουμε την αλήθεια για τον εαυτό μας και μας δίνει το δικαίωμα να κρίνουμε τους άλλους.
Η γυναίκα δεν έχει τίποτα να υπερασπιστεί και, ακριβώς γι’ αυτό, μπορεί να αφεθεί να σωθεί. Ο Σίμων, αντίθετα, φαίνεται τόσο απασχολημένος να κρίνει εκείνη, ώστε δεν αντιλαμβάνεται τι λείπει από τον ίδιο.
Προσευχήσου……
«Ιησού, Εσύ είσαι το φως του κόσμου, όποιος με ακολουθεί δεν θα πλανάται στο σκοτάδι, αλλά θα έχει το φως που οδηγεί στη ζωή. Συχνά Κύριε, βρίσκω τον εαυτό μου να πλανάται στο σκοτάδι να αναζητά ένα προορισμό μια διέξοδο, ένα νόημα στη ζωή. Έχω ανάγκη από το φως σου Κύριε, έχω ανάγκη να με πάρεις από το χέρι και να με οδηγήσεις στη ζωή. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
