ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Ιωάννη Άγιο Ευαγγέλιο (3,13-17)
Τον καιρό εκείνο, είπε ο Ιησούς στο Νικόδημο: «Κανένας δεν ανέβηκε στον ουρανό παρά μόνο αυτός που κατέβηκε απ’ τον ουρανό, ο Υιός του ανθρώπου. Κι όπως ο Μωυσής ύψωσε το φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί και ο Υιός του ανθρώπου, ώστε ο καθένας που πιστεύει, σ’αυτόν να έχει την αιώνια ζωή”.
Διότι έτσι αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε το μονογενή του Υιό, για να μη χαθεί κανείς που να πιστεύει σ’ αυτόν, αλλά να έχει την αιώνια ζωή. Επειδή ο Θεός δεν έστειλε τον Υιό στον κόσμο για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος μ’ αυτόν».
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός (Στοχασμός don Luigi Maria Epicoco)
«Και όπως ο Μωυσής ύψωσε το φίδι στην έρημο, έτσι πρέπει να υψωθεί και ο Υιός του ανθρώπου, ώστε όποιος πιστεύει σ’ Αυτόν να έχει αιώνια ζωή».
Η γιορτή της Ύψωσης του Τιμίου Σταυρού θα μπορούσε εύκολα να παρεξηγηθεί. Ο χριστιανισμός δεν εξυμνεί τον πόνο και δεν θεωρεί τη θλίψη κάτι που πρέπει να αναζητούμε. Αυτό που σήμερα υψώνουμε και δοξάζουμε είναι η αγάπη που ο Σταυρός κάνει ορατή: μια αγάπη που είναι πρόθυμη να φτάσει μέχρι τις έσχατες συνέπειες.
Ο Σταυρός, λοιπόν, δεν μας λέει απλώς πόσο υπέφερε ο Ιησούς. Μας λέει κυρίως πόσο μας έχει αγαπήσει. Αυτή είναι η οπτική που αλλάζει τα πάντα. Αν κοιτούσαμε μόνο τον πόνο, ο Σταυρός θα ήταν απλώς η αφήγηση μιας τραγωδίας. Αν όμως μέσα σε εκείνον τον πόνο αναγνωρίσουμε μια αγάπη που δεν φεύγει, που δεν εγκαταλείπει, που παραμένει πιστή μέχρι το τέλος, τότε ο Σταυρός γίνεται πραγματικά ο τόπος της σωτηρίας.
Το να μας αγγίξει μια τέτοια αγάπη μπορεί κυριολεκτικά να κάνει μια ζωή να ξανασταθεί στα πόδια της. Όλοι γνωρίζουμε από την εμπειρία μας ότι δεν ζούμε μόνο και μόνο επειδή η καρδιά μας συνεχίζει να χτυπά. Μπορεί κάποιος να είναι βιολογικά ζωντανός και εσωτερικά σβησμένος. Μπορεί να συνεχίζει να κάνει όλα όσα πρέπει να κάνει και, την ίδια στιγμή, να μην έχει πια κανέναν λόγο για να τα κάνει.
Ακριβώς εδώ η αγάπη επιτελεί το θαύμα της. Όταν κάποιος αισθάνεται ότι αγαπιέται πραγματικά, ξαναβρίσκει έναν λόγο για να ζήσει, να ξαναρχίσει, να ελπίσει. Με αυτή την έννοια, η ανάσταση δεν αφορά μόνο αυτό που θα συμβεί στο τέλος της ζωής μας. Υπάρχει μια ανάσταση που μπορεί να αρχίσει ήδη από τώρα, κάθε φορά που η αγάπη μάς αρπάζει από την απελπισία και μας επιστρέφει στη ζωή.
Εμείς δεν δοξάζουμε αυτό που έκανε τον Χριστό να υποφέρει. Δοξάζουμε το γεγονός ότι ούτε εκείνος ο πόνος κατάφερε να Τον εμποδίσει να μας αγαπά.
Προσευχή της ημέρας.
Να δώσουμε τη ζωή μας για σένα.
Ναι, Κύριε, αυτή είναι η επιθυμία μας όταν είμαστε με Σένα.
Σε αγαπάμε, θέλουμε να σε ακολουθήσουμε,
όπως ο Πέτρος, θέλουμε να σου φανερώσουμε την πιστότητά μας.
Επιθυμούμε να δωρίσουμε τη ζωή μας για Σένα!
Συχνά, Κύριε, αυτή η πιστότητα μας είναι «φλύαρη»,
ξέρει να μιλάει καλά αλλά παραμένει μόνο ήχος.
Πόσες φορές ακούσαμε την αυγή των ημερών μας «το λάλημα του πετεινού…!».
Κύριε αύξησε την πίστη μας, δώσε μας τη δύναμη να σε μαρτυρούμε με τον πιο απλό
αλλά πιο επίπονο τρόπο: να παίρνουμε το Σταυρό μας κάθε μέρα και να σε ακολουθούμε!
Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
