ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ 22ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ
3 Σεπτεμβρίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Λουκά Άγιο Ευαγγέλιο (5,1-11)
Τον καιρό εκείνο, όταν το πλήθος συνωστιζόταν γύρω στον Ιησού για να ακούσει το λόγο του Θεού κι εκείνος στεκόταν κοντά στη λίμνη Γεννησαρέτ, είδε να βρίσκονται στη λίμνη δυο πλοιάρια. Κι οι ψαράδες είχαν αποβιβασθεί απ’αυτά κι έπλεναν τα δίχτυα. Μπήκε τότε σε ένα από τα πλοιάρια, σ’αυτό που ανήκε στο Σίμωνα και του ζήτησε να απομακρυνθεί λίγο από τη στεριά. Κάθισε κι απ’το πλοιάριο δίδασκε τα πλήθη.
Οταν σταμάτησε να μιλά, είπε στο Σίμωνα: “Πήγαινε στα βαθιά και ρίξτε τα δίχτυα για ψάρεμα”. Απαντώντας ο Σίμωνας είπε: “Κύριε, αν και όλη τη νύκτα κοπιάσαμε, δεν πιάσαμε τίποτα. Αλλά επειδή εσύ το είπες, θα ρίξω τα δίχτυα”. ‘Οταν το έκαμαν, έπιασαν μεγάλο αριθμό ψαριών και τα δίχτυα σχίζονταν. ‘Εκαμαν τότε νεύμα στους συντρόφους που βρίσκονταν στο άλλο πλοιάριο να έλθουν και να τους βοηθήσουν. Πήγαν και γέμισαν με ψάρια και τα δυο πλοιάρια, σε σημείο που να βυθίζονται. ‘Οταν το είδε αυτό ο Σίμωνας Πέτρος, έπεσε στα γόνατα του Ιησού λέγοντας: “Απομακρύνσου από μένα, Κύριε, διότι είμαι άνθρωπος αμαρτωλός”. Πράγματι τον είχε κυριεύσει δέος και όσους ήταν μαζί του, εξαιτίας των ψαριών που είχαν πιάσει. Το ίδιο συνέβηκε και στον Ιάκωβο και τον Ιωάννη, τους γιους του Ζεβεδαίου, που ήταν συνέταιροι του Σίμωνα. Κι ο Ιησούς είπε στο Σίμωνα: “Μη φοβάσαι. Από τώρα θα ψαρεύεις ανθρώπους”. Κι αφού τράβηξαν τα πλοιάροια στη στεριά, τα άφησαν όλα και τον ακολούθησαν.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
Τι είναι ένας μαθητής; Ίσως η σημερινή σελίδα του Ευαγγελίου μάς υποδεικνύει μια πολύ απλή απάντηση: είναι κάποιος που προσφέρει τη βάρκα της ζωής του στον Ιησού, ώστε Εκείνος να μπορέσει να ανέβει σε αυτήν.
Ο Πέτρος θέτει στη διάθεση του Ιησού αυτό που έχει: τη βάρκα του, την εργασία του, την καθημερινότητά του. Και ακριβώς εκεί, μέσα σε αυτό που έμοιαζε συνηθισμένο, συμβαίνει κάτι εξαιρετικό. Η πνευματική ζωή αρχίζει ακριβώς έτσι: επιτρέποντας στον Χριστό να εισέλθει στην πραγματική μας ζωή.
Όχι σε εκείνη που θα θέλαμε να έχουμε, ούτε σε μια ιδανική ζωή, αλλά σε αυτήν που έχουμε τώρα, με τις δυσκολίες της, τις απογοητεύσεις της, τα άδεια δίχτυα της.
Ο Πέτρος, πράγματι, εργάστηκε όλη τη νύχτα χωρίς να πιάσει τίποτα. Γνωρίζει καλά εκείνο το συναίσθημα που γνωρίζουμε κι εμείς, όταν έχουμε δώσει τα πάντα και παρ’ όλα αυτά βρισκόμαστε με άδεια δίχτυα. Μπορούμε να το βιώσουμε σε έναν γάμο, σε μια φιλία, στην εργασία, σε μια κλήση ή αποστολή. Προσπαθούμε, αγωνιζόμαστε, ξαναρχίζουμε, κι όμως μέσα μας παραμένει ένα αίσθημα ανικανοποίητου.
Ο Ιησούς δεν αλλάζει τη βάρκα του Πέτρου. Δεν του δίνει μια άλλη θάλασσα ούτε μια άλλη ζωή. Ανεβαίνει στην ίδια του τη βάρκα και του ζητά να ανοιχτεί ξανά στα βαθιά.
Αυτό είναι το θαύμα της πίστης. Όταν ο Χριστός εισέρχεται πραγματικά στην ύπαρξή μας, τα ίδια πράγματα που προηγουμένως έμοιαζαν άδεια μπορούν να αρχίσουν να γεμίζουν με ένα νέο νόημα. Τα δίχτυα της ανικανοποίησης μπορούν να γεμίσουν με ευγνωμοσύνη και χαρά.
Πολύ συχνά, αντίθετα, όταν κάτι δεν λειτουργεί, σκεφτόμαστε αμέσως ότι πρέπει να αλλάξουμε τα πάντα. Να αλλάξουμε δουλειά, σχέση, περιβάλλον, κατάσταση. Κάποιες φορές, ασφαλώς, αυτό είναι απαραίτητο. Άλλες φορές, όμως, το πρόβλημα δεν είναι να αλλάξουμε βάρκα. Είναι να καταλάβουμε ποιος βρίσκεται μέσα στη βάρκα μας.
Γι’ αυτό το μυστικό της χριστιανικής ζωής δεν συνίσταται απλώς στο να συμπεριφερόμαστε καλύτερα. Ο Χριστιανισμός δεν είναι μια τεχνική για να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί άνθρωποι. Είναι μια σχέση με τον Χριστό, ικανή να φτάσει μέχρι τη ρίζα της ύπαρξής μας.
Είμαστε πολύ καλοί στο να θεραπεύουμε τα συμπτώματα. Προσπαθούμε συνεχώς να διορθώνουμε ό,τι δεν λειτουργεί εξωτερικά, αλλά σπάνια αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει βαθιά μέσα μας.
Ίσως, λοιπόν, πριν αλλάξουμε τα πάντα, θα έπρεπε να ξεκινήσουμε από την προσευχή. Γιατί προσεύχομαι σημαίνει ακριβώς αυτό: να αφήσω τον Ιησού να ανέβει στη δική μου βάρκα.
Και όταν Εκείνος βρίσκεται πραγματικά πάνω στη βάρκα, δεν σημαίνει ότι θα αλλάξει αμέσως τη θάλασσα. Σίγουρα όμως αρχίζει να αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο εμείς ταξιδεύουμε μέσα σε αυτήν.
Προσευχή της ημέρας.
Φοβάμαι να σου πω «ναι», Κύριε.
Που θα με οδηγήσεις;
Φοβάμαι να Σου υπογράψω «εν λευκώ».
Φοβάμαι να Σου πω ένα «ναι»,
που θα απαιτήσει έπειτα πολλά άλλα «ναι».
Φοβάμαι να συναντήσω το βλέμμα Σου.
Φοβάμαι τις απαιτήσεις Σου.
Δεν σου έχω πει το «ναι», Κύριε,
αλλά και δεν μπορώ να βρω ησυχία.
Με παρακολουθείς…
Κάθε μέρα μιλάς στην καρδιά μου.
Θέλεις ν’ αποφασίσω. Θέλεις να Σου πω «ναι».
Βλέπω, Κύριε, πως ο κόσμος έχει ανάγκη
από την παρουσία Σου.
Το βλέπω ότι μόνο Εσύ μπορείς να τον σώσεις.
Αλλά…θέλεις να τον σώσεις,
χρησιμοποιώντας κι εμένα.
Θέλεις να τον σώσεις με την προσφορά μου.
Για να με χρησιμοποιήσεις, όμως,
θέλεις την ελεύθερη συγκατάθεσή μου,
όπως θέλησες την ελεύθερη συγκατάθεση
της Μητέρας Σου για να έρθεις στη γη.
Κύριε, δεν έχω τη δύναμη να σου πω «ναι».
Πάρε εσύ την πρωτοβουλία,
βοήθησε με, να πω «ναι». Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
