ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ 17ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ
31 Ιουλίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο Άγιο Ευαγγέλιο (13,54-58)
Τον καιρό εκείνο, ο Ιησούς πήγε στην πατρίδα του και τους δίδασκε στη συναγωγή τους, ώστε να εκπλήσσονται και να λένε: “Από πού ήλθαν αυτή η σοφία και οι θαυματουργικές δυνάμεις σ’ αυτόν; Αυτός δεν είναι ο γιος του ξυλουργού; Μήπως δε λέγεται η μητέρα του Μαριάμ και αδελφοί του δεν είναι ο Ιάκωβος και ο Ιωσήφ και ο Σίμων και ο Ιούδας; Και όλες οι αδελφές του δεν είναι εδώ ανάμεσά μας; Από πού, λοιπόν, του ήρθαν όλα αυτά;” Και σκανδαλίζονταν εξαιτίας του. Κι ο Ιησούς τους είπε: “Ένας προφήτης δεν περιφρονείται παρά στην πατρίδα του και στο σπίτι του”. Κι εκεί δεν έκαμε πολλά θαύματα, εξαιτίας της απιστίας των.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
«Από πού του έρχονται αυτή η σοφία και αυτά τα θαύματα; Δεν είναι αυτός ο γιος του ξυλουργού;». Τα λόγια των συγχωριανών του Ιησού φανερώνουν ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια που συναντούμε στις ανθρώπινες σχέσεις μας: την προκατάληψη. Νομίζουμε ότι γνωρίζουμε έναν άνθρωπο απλώς επειδή γνωρίζουμε την ιστορία του, την οικογένειά του, το παρελθόν του. Έτσι, όσα γνωρίζουμε γι’ αυτόν γίνονται ένα κλουβί που μας εμποδίζει να δούμε αυτό που θα μπορούσε να έχει γίνει.
Κάτι παρόμοιο θα μπορούσαμε να σκεφτούμε και κοιτάζοντας τη ζωή του αγίου Ιγνατίου του Λογιόλα, του οποίου σήμερα τιμούμε τη μνήμη. Δεν ήταν άραγε στρατιώτης; Δεν ήταν άνθρωπος γοητευμένος από την κοσμική δόξα και μακριά από τη ζωή που αργότερα επέλεξε; Πώς είναι δυνατόν ακριβώς αυτός ο άνθρωπος να έγινε ένας από τους μεγάλους διδασκάλους της διάκρισης και της πνευματικής ζωής στην ιστορία της Εκκλησίας;
Η απάντηση είναι ότι η χάρη του Θεού μπορεί να μεταμορφώσει έναν άνθρωπο σε κάτι εντελώς νέο. Εμείς όμως πολύ συχνά εξακολουθούμε να βλέπουμε τους άλλους μέσα από αυτό που υπήρξαν. Τους ταυτίζουμε με ένα λάθος, με έναν περιορισμό, με μια αδυναμία. Η προκατάληψη συνίσταται ακριβώς σε αυτό: να πιστεύουμε ότι όσα ήδη γνωρίζουμε για κάποιον είναι όλα όσα υπάρχουν να γνωρίσουμε γι’ αυτόν. Ακόμη και οι συγχωριανοί του Ιησού παραμένουν αιχμάλωτοι αυτής της λογικής. Νομίζουν ότι τον γνωρίζουν πραγματικά. Και ακριβώς αυτή η βεβαιότητά τους τούς εμποδίζει να αναγνωρίσουν το μυστήριο που βρίσκεται μπροστά τους.
Ίσως και εμείς να περιβαλλόμαστε από ανθρώπους ξεχωριστούς, χωρίς πλέον να μπορούμε να τους δούμε πραγματικά. Ίσως ακόμη να ζούμε ανάμεσα σε αγίους και να εξακολουθούμε να διακρίνουμε μόνο τα ελαττώματά τους, επειδή τους έχουμε φυλακίσει μέσα στις δικές μας ετικέτες. Ο άγιος Ιγνάτιος μάς διδάσκει τότε μία από τις δυσκολότερες τέχνες της χριστιανικής ζωής: τη διάκριση. Το να διακρίνει κανείς σημαίνει να μαθαίνει να ξεχωρίζει με καθαρότητα τα πράγματα, και πάνω απ’ όλα να αναγνωρίζει τι προέρχεται από τον Θεό και τι δεν προέρχεται από Εκείνον.
Προσευχήσου……
Δίδαξε με να ακούω, Θεέ μου,
όποιον βρίσκεται πλάι μου,
την οικογένεια μου, τους φίλους μου,
τους συναδέλφους μου.
Βοήθησε να καταλάβω
πως όσα λόγια και αν ακούσω
μόνο εσύ έχεις λόγια ζωής αιώνιας.
Δίδαξέ με να ακούω, Θεέ μου,
τους αναγκεμένους,
αυτούς που δεν έχουν ελπίδα,
την κραυγή αυτών που αγωνιούν.
Δίδαξέ με να ακούω, Πνεύμα Άγιο,
τη φωνή σου, μέσα στη σιωπή. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
