ΠΕΜΠΤΗ ΤΗΣ 17ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ
30 Ιουλίου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Ανάγνωσμα από το κατά Ματθαίο Άγιο Ευαγγέλιο (13,47-53)
Τον καιρό εκείνο, είπε ο Ιησούς στα πλήθη: «Μοιάζει, πάλι, η βασιλεία των ουρανών με ένα δίχτυ που ρίχθηκε στη θάλασσα κι έπιασε κάθε λογής ψάρια. Όταν γέμισε το δίχτυ, το έσυραν στο γιαλό και κάθισαν και μάζεψαν τα καλά ψάρια σε δοχεία, ενώ τα άχρηστα τα πέταξαν έξω. Έτσι θα γίνει και στο τέλος του κόσμου. Θα βγουν οι άγγελοι και θα χωρίσουν τους κακούς απ’τους δίκαιους και θα τους ρίξουν στο καμίνι της φωτιάς. Εκεί θα είναι ο θρήνος και το τρίξιμο των δοντιών.
Τα καταλάβατε όλα αυτά;” Του λένε: “Ναι”. Κι εκείνος τους είπε: “Γι’αυτό, κάθε γραμματέας που διδάχθηκε για τη βασιλεία των ουρανών, μοιάζει με έναν οικοδεσπότη, ο οποίος βγάζει από το θησαυρό του νέα και παλαιά”.
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός του don Luigi Maria Epicoco
«Η Βασιλεία των Ουρανών μοιάζει επίσης με ένα δίχτυ που ρίχτηκε στη θάλασσα και μάζεψε ψάρια κάθε είδους». Είναι ιδιαίτερα εύγλωττη αυτή η εικόνα που χρησιμοποιεί ο Ιησούς στο σημερινό Ευαγγέλιο. Ένα δίχτυ, όταν ρίχνεται, μαζεύει τα πάντα. Δεν επιλέγει εκ των προτέρων τι θα πιάσει, δεν κάνει διακρίσεις, δεν αποκλείει κανέναν. Μόνο στο τέλος γίνεται ο διαχωρισμός όσων έχουν συγκεντρωθεί. Μέσα σε αυτή την εικόνα κρύβεται ένα χαρμόσυνο μήνυμα: κανείς δεν πρέπει να αισθάνεται εκ των προτέρων αποκλεισμένος από τη λογική της Βασιλείας.
Το δίχτυ του Θεού είναι αρκετά μεγάλο ώστε να φτάνει σε όλους. Δεν υπάρχουν ιστορίες υπερβολικά λανθασμένες, ζωές υπερβολικά πληγωμένες ή άνθρωποι υπερβολικά μακριά, ώστε να μην μπορούν να αγγιχθούν από τη χάρη Του. Όμως αυτή ακριβώς η ευσπλαχνία μάς εμπιστεύεται και μια μεγάλη ευθύνη. Το ότι συγκεντρωνόμαστε στο δίχτυ δεν σημαίνει πως όλα είναι αδιάφορα. Η ζωή μας είναι ο χρόνος που μας δίνεται για να αποφασίσουμε τι άνθρωποι θα γίνουμε. Κάθε επιλογή, κάθε πράξη, κάθε απόφαση συμβάλλει σιγά-σιγά στη διαμόρφωση του προσώπου που θα είμαστε όταν το δίχτυ τραβηχτεί οριστικά στην ακτή. Ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο βάρος αλλά και η ύψιστη αξιοπρέπεια της ύπαρξής μας: είμαστε ελεύθεροι. Μερικές φορές θα ήταν πιο εύκολο να μην είμαστε. Θα ήταν απλούστερο αν κάποιος αποφάσιζε τα πάντα για εμάς, αν δεν χρειαζόταν να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των συνεπειών των επιλογών μας. Όμως χωρίς ελευθερία δεν θα μπορούσε να υπάρξει ούτε η αγάπη.
Γιατί αγαπά κανείς πραγματικά μόνο όταν μπορεί και να επιλέξει να μην αγαπήσει. Ο Θεός μάς αντιμετωπίζει με απόλυτη σοβαρότητα, επειδή παίρνει στα σοβαρά την ελευθερία μας. Δεν μας εξαναγκάζει να είμαστε καλοί, δεν μας υποχρεώνει να Τον αγαπούμε, ούτε αποφασίζει Εκείνος για εμάς τι θα κάνουμε με την ύπαρξή μας. Μας προσφέρει, αντίθετα, τον χρόνο, τις ευκαιρίες, τη χάρη και τη δυνατότητα να επιλέγουμε. Αυτή η ζωή, είτε είναι μακρά είτε σύντομη, αποτελεί μια μοναδική ευκαιρία. Δεν είναι ένας ουδέτερος χρόνος που απλώς διασχίζουμε περιμένοντας το τέλος. Είναι ο τόπος όπου οικοδομούμε την αιωνιότητά μας μέσα από τις επιλογές της κάθε ημέρας.
Προσευχήσου……
«Σε δοξάζω Κύριε για το Λόγο σου, Σε ευχαριστώ γιατί και σήμερα βρήκα αυτό το χρόνο να σε συναντήσω στο Λόγο σου και να ακούσω τη φωνή σου. Είναι δυνατός ο Λόγος σου, Κύριε, φτάνει βαθιά μες στην καρδιά, φωτίζει το νου, τονώνει την πίστη, ανανεώνει την ελπίδα. Ζητώ Κύριε, το Πνεύμα σου το Άγιο για να αντιλαμβάνομαι στη ζωή μου τη δύναμη αυτού του Λόγου.
Τα λόγια σου, Κύριε Ιησού, ας διατηρούν την καρδιά μου ελεύθερη και ειλικρινή, ώστε να μου επιτρέπει να σε δέχομαι και να σε αναγνωρίζω, ως Κύριο μου και Σωτήρα μου. Μάθε με να συχνάζω με πιστότητα το Λόγο σου για να διατηρώ σταθερή την πίστη μου. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
`
