ΤΡΙΤΗ ΤΗΣ 4ης ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ
5 Μαΐου 2026
Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Αμήν
Επικαλούμαι το Πνεύμα Σου Κύριε, να με καθοδηγήσει και να με φωτίσει.
Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα.
Ανάγνωσμα από το κατά Ιωάννη Άγιο Ευαγγέλιο (10,22-30)
Τον καιρό Εκείνο τελούσαν στα Ιεροσόλυμα τη γιορτή των Εγκαινίων. Ήταν χειμώνας. Ο Ιησούς περπατούσε στο ναό, στη στοά του Σολομώντα. Τον περικύκλωσαν τότε οι Ιουδαίοι και του έλεγαν: «Έως πότε θα κρατάς την ψυχή μας σε αμφιβολία; Αν εσύ είσαι ο Χριστός, πες το μας καθαρά».
Ο Ιησούς τους απάντησε: «Σας το είπα, και δεν πιστεύετε. Τα έργα που εγώ κάνω στο όνομα του Πατέρα μου, αυτά δίνουν μαρτυρία για μένα. Αλλά εσείς δεν πιστεύετε, διότι δεν είστε απ’ τα δικά μου πρόβατα.
]Τα δικά μου πρόβατα ακούνε τη φωνή μου, κι εγώ τα γνωρίζω, και με ακολουθούν. Κι εγώ τους δίνω την αιώνια ζωή, και ποτέ δε θα χαθούν και κανείς δε θα τα αρπάξει απ’ το χέρι μου.
Αυτό που μου έχει δώσει ο Πατέρας μου είναι ανώτερο απ’ όλα, και κανείς δε μπορεί να το αρπάξει απ’ το χέρι του Πατέρα. Εγώ και ο Πατέρας είμαστε ένα».
Λόγος του Κυρίου
Στοχασμός don Luigi Maria Epicoco
Ποια είναι η απόδειξη ότι ανήκουμε πραγματικά στον Χριστό;
Στο σημερινό Ευαγγέλιο ο Ιησούς απαντά με λόγια απλά και καθοριστικά: «Τα πρόβατά μου ακούνε τη φωνή μου, κι εγώ τα γνωρίζω και αυτά με ακολουθούν».
Το να ανήκουμε στον Χριστό δεν είναι αποτέλεσμα ενός συλλογισμού ή μιας σκοπιμότητας. Δεν είναι μια θεωρητική ένταξη. Είναι μια σχέση. Σημαίνει να αναγνωρίζουμε τη φωνή Του, να την εμπιστευόμαστε και να επιλέγουμε να την ακολουθούμε.
Αυτό προϋποθέτει ένα συγκεκριμένο βήμα: να παίρνουμε στα σοβαρά τον λόγο Του, τη δική Του οπτική, τον τρόπο με τον οποίο βλέπει την πραγματικότητα. Δεν αρκεί να λέμε ότι είμαστε χριστιανοί· χρειάζεται να αφήνουμε το Ευαγγέλιο να καθοδηγεί τις καθημερινές μας επιλογές.
Το να λέμε ότι ανήκουμε στον Χριστό και ύστερα να ζούμε αντίθετα από τον λόγο Του είναι μια αντίφαση. Όχι εξαιτίας μιας εξωτερικής κρίσης, αλλά επειδή λείπει η συνέπεια μιας αληθινής σχέσης.
Ωστόσο, το να ακολουθούμε τον Χριστό δεν σημαίνει ότι είμαστε παθητικοί εκτελεστές. Δεν πρόκειται για μια μηχανική υπακοή. Είναι, αντίθετα, η απάντηση εκείνου που ξέρει ότι αγαπιέται. Είναι η εμπιστοσύνη εκείνου που αναγνωρίζει μια φωνή που δεν απατά.
Ο Ιησούς προσθέτει: «Εγώ τους δίνω αιώνια ζωή και δεν θα χαθούν». Το να ακολουθούμε τη φωνή Του σημαίνει να εισερχόμαστε σε μια βαθιά ασφάλεια, όχι επειδή όλα είναι υπό έλεγχο, αλλά επειδή ανακαλύπτουμε ότι είμαστε στα χέρια Του.
Η αληθινή, λοιπόν, ένταξη στον Χριστό φανερώνεται σε αυτή την εμπιστευτική ακρόαση. Όχι τέλεια, όχι χωρίς κόπο, αλλά αληθινή. Είναι η πορεία εκείνου που, μέρα με τη μέρα, μαθαίνει να αναγνωρίζει αυτή τη φωνή και να αφήνεται να καθοδηγείται από αυτήν.
ΠΡΟΣΕΥΧΗ
Όπως ποθεί το ελάφι τις πηγές των νερών, έτσι σε ποθεί, Θεέ, η ψυχή μου.
Δίψασε η ψυχή μου το Θεό, το ζωντανό Θεό μου.
Πότε θα έρθω για να παρουσιαστώ ενώπιον του Θεού μου;
Μέρα και νύχτα δεν έχω άλλη τροφή παρά τα δάκρυά μου,
καθώς συνέχεια μου λένε: «Πού είναι ο Θεός σου;».
Αυτά θυμούμαι και μέσα μου η ψυχή μου λιώνει.
Διότι θα περάσω στον τόπο της θαυμαστής σκηνής,
μέχρι τον οίκο του Θεού,
μέσα σε χαρούμενες φωνές και ύμνους
ενός πλήθους που γιορτάζει.
Γιατί είσαι λυπημένη, ψυχή μου;
Γιατί ταράζεσαι μέσα μου;
Να ελπίζεις στο Θεό, αφού ακόμα μπορώ να τον δοξολογώ.
Αυτός είναι ο σωτήρας του προσώπου μου και ο Θεός μου.
Τη μέρα ο Κύριος έστειλε το έλεός του,
και τη νύχτα ψάλλω το άσμα του:
προσευχή προς το Θεό της ζωής μου.
Θα πω στο Θεό: «εσύ είσαι ο προστάτης μου.
Γιατί με λησμόνησες; Γιατί πορεύομαι λυπημένος,
εξαιτίας του εχθρού που με καταθλίβει;».
Όταν τα οστά μου συντρίβονταν,
με χλεύασαν αυτοί που μου προξενούνε λύπη,
αυτοί που κάθε μέρα μου λένε: «πού είναι ο Θεός σου;».
Γιατί είσαι λυπημένη, ψυχή μου;
γιατί ταράζεσαι μέσα μου;
Να ελπίζεις στο Θεό, αφού ακόμα μπορώ να τον δοξολογώ.
Αυτός είναι ο σωτήρας του προσώπου μου και ο Θεός μου. Αμήν.
(π. Νίκος Ρούσσος)
