Μεγάλο μάθημα

Χθες το πρωί, μόλις μπήκα σε ένα νηπιαγωγείο, χαιρέτισα  το σχολικό προσωπικό το οποίο για να επιβεβαιώσει την ευγένειά του που πρόσφερε ένα καφέ.

Από τις εκφράσεις χαράς  και τη φρεσκάδα των νηπιαγωγών  αμέσως καταλαβαίνεις  ότι βρίσκεσαι σε ένα  κόσμο γεμάτο από αξίες: ένα νηπιαγωγείο, ο κόσμος των νηπίων από τριών έως έξη ετών.  

Εκείνο που άμεσα και περισσότερο με  εντυπωσιάζει  και με αγχώνει δεν είναι η ανέμελη και   εκκωφαντική  των μικρών «μαθητών», αλλά η διαπεραστική ματιά  αυτών των "μεγάλων  της βασιλείας  των ουρανών», αυτά ζωντανά και ζωηρά μάτια  που αμέσως καρφώνουν πάνω σου, σου δίνουν  και ζητούν χαρά  και ζωή. Αλίμονοανδεντηνανταποδώσεις.

Σ’ αυτή την ατμόσφαιρα, μόλις τελείωσα τον καφέ μου, έκανα με δυνατή φωνή μία ερώτηση: εδώ μέσα ποιοι είναι οι δάσκαλοι;

Προκληθείσα μία δασκάλα από την ερώτηση  που έκανε ένα θαυμάσιο δώρο. Μου διηγήθηκε ότι στην τάξη ένα ζωηρό νήπιο (και πιο νήπιο δεν είναι ζωηρό)   κάποια στιγμή  απευθυνόμενο σε ένα άλλο του λέει: « βλάκα»   Τότε αμέσως επενέβηκα – λέει η δασκάλα – για να του πω ότι δεν πρέπει να λέγονται τέτοια  προσβλητικά λόγια  στους  μικρούς συμμαθητές».

«Μα, αυτή τη λέξη  την έμαθα από σένα. Σήμερα το πρωί όταν ήσουν στο αυτοκίνητο  την είπες  σε ένα άλλο οδηγό.

Την περασμένη Κυριακή  ο ιερέας στην Εκκλησία  είπε ότι πρέπει να συγχωρούμε  όσους  τους άλλους όταν κάνουν λάθη. Τότε κι εσύ πρέπει να με συγχωρήσεις, έκανα λάθος, επειδή είμαι μικρός».

Έμεινα άναυδη. Πήρα το μεγάλο μάθημα  από ένα νήπιο.