Κυριακή Των Βαΐων στη Χίο

Την Κυριακή των Βαίων, 9 Απριλίου, με μεγάλη προσέλευση πιστών, τελέστηκε λειτουργικά στη Χίο η Είσοδος του Ιησού στα Ιεροσόλυμα.

Όλοι εμείς, οι σημερινοί μαθητές Του, Τον υποδεχθήκαμε με τα κλαδιά της ελιάς στα χέρια, σε ανάμνηση, αλλά και ως επικαιροποίση, όσων ο Βασιλέας μας Ιησούς επιτέλεσε και συνεχίζει να επιτελεί στην σύναξη των πιστών Του σήμερα.

Αυτό επιτελέστηκε και στον ενοριακό Ναό μας στη Μυτιλήνη, όπου ο άξιος υποδιάκονος Λεονάρδος, προέστη της λιτάνευσης των Βαίων, της Ακολουθίας του Λόγου και μετέδωσε την Θεία Κοινωνία σε περίπου 50 πιστούς.

Ο Ιησούς εισέρχεται στην Ιερουσαλήμ. Ο λαός τον επευφημεί ως Βασιλιά. Έναν όμως Βασιλιά που σε λίγες μέρες θα γίνει περίγελο των πάντων και θα έχει ανάγκη από ένα καρτελάκι για να τον ταυτοποιήσουν: ΙΝΒΙ.

Ο Ιησούς εισέρχεται στην πόλη που σκοτώνει τους προφήτες. Και είμαστε θεατές ακόμη μια φορά στο θέαμα της δωρεάς του Θεού από συνήθεια, από παράδοση. Ένα θέαμα όμως πολύ αναχρονιστικό, μπανάλ, ανώφελο. Μένουμε στην επιφάνεια, ακούμε και λέμε λέξεις, των οποίων ουσιαστικά δεν γνωρίζουμε το νόημα:

“Ο Ιησούς πέθανε για μας”. (Και κανείς δεν νιώθει την ανάγκη της σωτηρίας…).

“Πέθανε για τις αμαρτίες μας”.(Κι εμείς συνεχίζουμε να υπογραμμίζουμε τις αμαρτίες των άλλων…).

“Δώρισε τον εαυτό του”. (Και δεν ξέρουμε τι να το κάνουμε αυτό το δώρο…).

Άλλο είναι να λες:“Ο Θεός σάς αγαπάει!”, άλλο να πεθαίνεις. Άλλο να λες: “Ο Πατέρας σάς συγχωρεί”, άλλο να κρεμιέσαι γυμνός από έναν σταυρό, και να συγχωρείς. Άλλο να μιλάς, άλλο να πεθαίνεις.

Η καρδιά του Πάθους του Χριστού είναι η αγάπη, η αυτοπροσφορά, όχι η βία. Ο Ιησούς πεθαίνει εμπιστευόμενος στον Πατέρα την καρδιά του, εκπνέοντας το πνεύμα του, δηλαδή δωρίζοντας σε μας το Άγιο Πνεύμα. Ο Θεός είναι έτσι: δίνεται, προσφέρει. Σε μας τώρα η επόμενη κίνηση: να αποδεχτούμε τη δωρεά της αγάπης Του.